Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde TÜRKİYE CUMHURİYETİ’nin kuruluşuna giden yolu açan büyük dönüşümün temel unsurlarından biri oldu.
Bizim milliyetçiliğimizin dünyadaki birçok milliyetçilikten ayrıldığı temel nokta da budur.
Peki bugün ne hâle geldik?
İşte asıl konuşmamız gereken mesele budur.
Türk milliyetçiliği zaman içerisinde siyasetin dar koridorlarına sıkıştırıldı. Soğuk Savaş’ın korkuları ve refleksleriyle biçimlendirildi. Güvenlikçi anlayışın içerisine hapsedildi. Bir dönem KOMÜNİZM KARŞITLIĞI üzerinden tanımlandı, başka dönemlerde ÜMMETÇİ SİYASET ile yan yana getirildi. Özgür düşünce geri plâna itildi. Demokratikleşme ertelendi. Sorgulama “İTAATSİZLİK”, eleştiri “İHANET”, farklı düşünce “DÜŞMANLIK” gibi görülmeye başlandı.
Sonuç ortada.
Yönetmeye talip olması gereken bir fikir hareketi, zaman zaman yönetilenlerin yedeği hâline getirildi.
Bunu söylemek zorundayız.
Çünkü Türk milliyetçiliği, iktidarların ihtiyaç duyduğu zaman mobilize ettiği bir kalabalık olmak için doğmadı.
Türk milliyetçiliği, iktidarların peşinden gitmek için değil, Türk milletinin geleceğine yön vermek için doğdu.
Birileri bize sürekli “itaat” etmeyi öğrettiyse, bugün ilk yapmamız gereken şey bunun hesabını sormaktır.
BİLGİnin yerine İTAAT koyarsanız CEHALET üretirsiniz.
Özgür düşüncenin yerine tabuları koyarsanız DOGMA üretirsiniz.
Aklın yerine körü körüne bağlılığı koyarsanız şahsiyet değil, TARAFTAR üretirsiniz.
Eleştirinin yerine korkuyu koyarsanız fikir hareketi değil, kapalı bir CEMAAT yapısı oluşturursunuz.
Ve kusura bakmayın ama sadece emir bekleyen insanlardan büyük bir ülke kurulmaz.
Türkiye’nin geleceğini kuracak insan; düşünecek, sorgulayacak, itiraz edecek, araştıracak, bilim üretecek, teknoloji geliştirecek, sanat yapacak ve gerektiğinde kendi liderine, kendi teşkilatına, kendi siyasi anlayışına bile “YANLIŞ YAPIYORSUNUZ” diyebilecektir.
Bunu yapamıyorsak milliyetçilik iddiamızı yeniden gözden geçirmek zorundayız.
Çünkü milliyetçilik, sadece düşmana karşı yüksek sesle bağırmak değildir.
Milliyetçilik, kendi ülkesindeki yanlışa da aynı cesaretle KARŞI çıkabilmektir.
Bir nehir kirletiliyorsa buna karşı çıkmak milliyetçiliktir.
Orman yok ediliyorsa karşı çıkmak milliyetçiliktir.
Tarım alanları talan ediliyorsa karşı çıkmak milliyetçiliktir.
Hukuk çiğneniyorsa karşı çıkmak milliyetçiliktir.
Yoksulluk büyüyorsa bunu dert edinmek milliyetçiliktir.
Gençler geleceklerini başka ülkelerde arıyorsa bunun nedenlerini sorgulamak milliyetçiliktir.
Devlet kurumları liyakat yerine sadakatle yönetiliyorsa buna itiraz etmek milliyetçiliktir.
Kadınların, çocukların, emekçilerin, yurttaşların hakkı gasp ediliyorsa susmamak milliyetçiliktir.
Milliyetçilik yalnızca sınırda nöbet tutmak değildir; Ülkenin tamamına sahip çıkmaktır.
Ama biz ne yaptık?
Düşmanı görünce alarm veren, kendi mahallesindeki yanlışları görünce susan bir anlayış geliştirdik.
Kendimizden olanın yanlışını savunmayı “DAVA ADAMLIĞI”, itiraz edeni ise “HAİNLİK” zannettik.
Böyle olmaz.
Yanlışın sahibi kim olursa olsun yanlıştır.
DEVLET yapıyorsa da yanlıştır.
PARTİ yapıyorsa da yanlıştır.
LİDER yapıyorsa da yanlıştır.
ÜLKÜDAŞIMIZ yapıyorsa da yanlıştır.
Biz yapıyorsak da yanlıştır.
Türk milliyetçiliğinin ihtiyacı olan şey tam olarak budur:
Kendi kendisine HESAP sorabilen bir siyasi ve fikrî hareket.
Bugün dünyanın merkezinde bilim ve teknoloji var.
Yapay zekâ, kuantum teknolojileri, BİYOteknoloji, NANOteknoloji, UZAY teknolojileri, yeni enerji sistemleri ve ileri üretim teknikleri ülkelerin geleceğini belirliyor.
Biz hâlâ birbirimize “Sen benden daha mı milliyetçisin?” diye soruyoruz.
Dünya Mars’ı, kuantumu, yapay zekâyı ve yeni nesil teknolojileri konuşurken biz birbirimizin geçmişini, mezhebini, teşkilatını, makamını ve kimin kime daha yakın olduğunu tartışıyoruz.
Böyle milliyetçilik olmaz.
Türk milliyetçiliği çağın gerisinde kalamaz.
Çağı okuyamayan bir milliyetçilik, sonunda tarihin konusu olur.
Biz 20. yüzyılın önemli bir bölümünü dünyayı yeterince takip edemeden geçirdik.
21. yüzyılı da kaçırırsak bunun bedelini yalnızca biz değil, gelecek kuşaklar öder.
Benim milliyetçilik anlayışım nettir:
TÜRKLÜĞÜ GEÇMİŞİN HATIRASI OLARAK DEĞİL, GELECEĞİN İDDİASI OLARAK GÖRMEK.
Türk insanını bilimde, teknolojide, ekonomide, sanatta ve siyasette dünyanın öncü toplumlarından biri hâline getirmek.
Türk devletini güçlü kılmak ama gücü yalnızca silah sayısıyla ölçmemek.
Güçlü ekonomi.
Güçlü eğitim.
Güçlü hukuk.
Güçlü demokrasi.
Güçlü bilim.
Güçlü teknoloji.
Güçlü kültür.
Güçlü sanat.
Ve bütün bunların üzerinde GÜÇLÜ bir MİLLİ İRADE.
İşte GERÇEK BAĞIMSIZLIK budur.
Türk milliyetçiliğini yalnızca güvenlik doktrinine indirgeyenler, onu siyasetin gerçek öznesi olmaktan çıkarıp sürekli bir “YEDEK KUVVET” konumuna mahkûm ederler.
Sonra da seçimden seçime hatırlanır, ihtiyaç olduğunda çağrılır, görev bittiğinde kenara bırakılır.
Ben buna razı değilim.
Türk milliyetçiliği kimsenin yedek lastiği değildir.
Hiçbir siyasi yapının ihtiyaç duyduğunda kullandığı bir aparat değildir.
Hiçbir iktidarın arka bahçesi değildir.
Hiçbir liderin kişisel kariyer basamağı değildir.
Türk milliyetçiliği, Türk milletinin geleceğine ilişkin bağımsız bir fikir ve siyaset iddiasıdır.
Bu nedenle artık “Biz kimin yanında duracağız?” sorusunu değil,
“Biz neyin yanında duracağız?”
sorusunu sormamız gerekiyor.
Kişilerin değil, ilkelerin yanında.
Makamların değil, milletin yanında.
Korkunun değil, özgürlüğün yanında.
Taassubun değil, aklın yanında.
Cehaletin değil, bilimin yanında.
Biatın değil, iradenin yanında.
Haksızlığın değil, adaletin yanında.
Ve kim yaparsa yapsın yanlışın karşısında.
Bizim ülkücülük anlayışımız da buydu.
Ülkücü kurşun asker değildi.
Ülkücü tapınak şövalyesi değildi.
Ülkücü siyasi liderlerin peşinden sorgusuz sualsiz yürüyen bir kalabalık değildi.
ÜLKÜCÜ; aklını kullanan insandı.
Bilgiyi rehber edinen insandı.
Bilimden korkmayan insandı.
Okuyan, araştıran, sorgulayan ve gerektiğinde itiraz eden insandı.
Zulme boyun eğmeyen insandı.
Haksızlık karşısında susmayan insandı.
Devletine bağlı ama yanlış yönetime itiraz edebilen insandı.
Milletinin derdini kendi derdi bilen insandı.
Ahlâkı, adaleti, hukuku, özgürlüğü ve demokrasiyi savunan insandı.
Kendisine makam verildiğinde milletine tepeden bakmayan insandı.
Güç eline geçtiğinde başkasının hakkını çiğnemeyen insandı.
Ve en önemlisi: ÜLKÜCÜ, kendisini de sorgulayabilen insandı.
Bugün bütün mesele burada düğümleniyor.
Biz kendimizi ne kadar sorgulayabiliyoruz?
Kendi yanlışlarımızı kabul edebiliyor muyuz?
Kendi liderimizi eleştirebiliyor muyuz?
Kendi teşkilatımızın yanlışına “YANLIŞ” diyebiliyor muyuz?
Kendi siyasi çıkarımızla milletin çıkarı çatıştığında hangisini seçiyoruz?
Bunlara dürüstçe cevap veremiyorsak önce “Türk milliyetçisiyim” demek yerine, “Ben nasıl bir milliyetçiyim?” sorusunu sormalıyız.
Çünkü milliyetçilik bir partiye ait rozet değildir.
Bir sosyal medya profil fotoğrafı değildir.
Bir slogan değildir.
Bir bozkurt işareti değildir.
Bir makam değildir.
Bir parti üyeliği hiç değildir.
Milliyetçilik bir sorumluluktur.
Ve sorumluluk sahibi insan, önce KENDİSİNE HESAP SORAR.
Bugün Türk milliyetçiliğinin en büyük ihtiyacı yeni bir slogan değil, yeni bir zihniyettir.
Sivil bir milliyetçilik.
Demokratik bir milliyetçilik.
Bilimsel bir milliyetçilik.
Özgürlükçü bir milliyetçilik.
Üreten bir milliyetçilik.
Dünyayı okuyabilen bir milliyetçilik.
Devlet yönetmeye hazırlanan, Kadro yetiştiren, Proje üreten, Ekonomi bilen, Teknoloji bilen, Hukuk bilen, Diplomasi bilen, Eğitim politikası üreten bir milliyetçilik.
Yani yalnızca muhalefet etmeyi değil, iktidara geldiğinde ne yapacağını bilen bir milliyetçilik.
Çünkü asıl soru şudur: BİZ YÖNETMEYE HAZIR MIYIZ? Yoksa yalnızca başkalarının yönettiği sistemlerde kendimize bir yer aramaya mı devam edeceğiz?
Ben artık bunun tartışılmasını istiyorum.
Türk Milliyetçileri, Türkçüler, Ülkücüler, Atatürkçüler ve Vatanseverler birbirlerine düşmanlık ederek Türkiye’yi değiştiremezler.
Önce kendi aramızdaki küçük iktidar mücadelelerini, kişisel hesapları, kibri ve nefsani rekabeti aşmak zorundayız.
Çünkü bugün bizi zayıflatan şey yalnızca dışarıdaki tehditler değildir.
Bizi zayıflatan, içeride birbirimizi tüketmemizdir.
Birbirimize güvenmiyoruz.
Birbirimizi dinlemiyoruz.
Birbirimizi anlamaya çalışmıyoruz.
Kendi içimizde küçük iktidar alanları oluşturuyor, sonra da ülkeyi değiştireceğimizi söylüyoruz.
Bu bir çelişkidir.
Eğer gerçekten milliyetçiysek, kişisel çıkarlarımızı milletin çıkarının önüne koyamayız.
Eğer gerçekten ülkücüysek, kendi EGOmuzu ülkünün önüne koyamayız.
Eğer gerçekten Türkçüysek, Türk Milletinin geleceğini kendi küçük hesaplarımızın üzerinde tutmak zorundayız.
İşte bugün ihtiyacımız olan öz eleştiri budur.
Artık birbirimize “Sen hangi taraftasın?” diye sormayı bırakıp,
“Sen ne üretiyorsun?”
diye sormalıyız.
“Sen kimin adamısın?” yerine,
“Sen hangi fikrin adamısın?”
demeliyiz.
“Kim seni destekliyor?” yerine,
“Sen hangi projeyi ortaya koyuyorsun?” demeliyiz.
Çünkü çağ değişti.
Siyaset değişti.
Savaş değişti.
Ekonomi değişti.
Teknoloji değişti.
İnsan değişti.
Ama bizim bir kısmımız hâlâ eski dünyanın diliyle yeni dünyayı anlamaya çalışıyor.
Artık yetmez.
Türk milliyetçiliği yeniden düşünülmek zorundadır.
Korkmadan.
Tabulara teslim olmadan.
Kimseye eyvallah etmeden.
Geçmişimizin değerlerini koruyarak ama geçmişin kalıplarına hapsolmadan.
Bizim yeniden büyük bir fikir hareketine ihtiyacımız var.
Bilim insanlarını yetiştiren.
Sanatçılarını destekleyen.
Gençlerine gelecek veren.
Kadınlarını özgür ve eşit yurttaşlar olarak gören.
Çevresini koruyan.
Hukuku üstün tutan.
Demokrasiyi savunan.
Devleti güçlü ama yurttaşı özgür kılan.
Dünyayı bilen ve Türkiye’yi dünyada söz sahibi yapan bir milliyetçilik.
İşte benim istediğim Türk milliyetçiliği budur.
Ve şimdi açıkça söylüyorum:
Bu ülkenin geleceğini başkalarının insafına bırakamayız.
Türk milliyetçiliğini yeniden siyasetin gerçek öznesi hâline getirmek zorundayız.
Bunun için önce kendimiz değişeceğiz.
Sonra anlayışımızı değiştireceğiz.
Sonra siyasetimizi değiştireceğiz.
Ve sonunda Türkiye’yi değiştirecek kadroları yetiştireceğiz.
Bunun yolu sloganlardan değil, bilgiden geçiyor.
Bunun yolu itaattan değil, iradeden geçiyor.
Bunun yolu korkudan değil, cesaretten geçiyor.
Bunun yolu taassuptan değil, akıldan geçiyor.
Bunun yolu kişisel çıkarlardan değil, millet sevgisinden geçiyor.
Ve bunun ilk şartı da şudur:
Kendimize dürüst olacağız.
Çünkü gerçek bir milliyetçi, önce kendisine hesap sorar.
Şimdi soruyorum:
BEN TÜRK MİLLİYETÇİSİYİM DİYENLER…
VAR MISINIZ ÖZ ELEŞTİRİ YAPMAYA?
VAR MISINIZ TABULARI SORGULAMAYA?
VAR MISINIZ KENDİ İÇİMİZDEKİ YANLIŞLARLA YÜZLEŞMEYE?
VAR MISINIZ BİAT KÜLTÜRÜNÜ DEĞİL, AKLI VE ÖZGÜR İRADEYİ SAVUNMAYA?
VAR MISINIZ TÜRK MİLLİYETÇİLİĞİNİ YENİDEN SİYASİ VE FİKRÎ BİR ÖZNE YAPMAYA?
Çünkü artık mesele kimin daha çok slogan attığı değildir.
Mesele, kimin geleceği kurabileceğidir.
Ve benim için Türk milliyetçiliğinin asıl sınavı tam da burada başlıyor.
Ya geçmişin sloganlarına sığınacağız ya da Türk milletinin geleceğini kuracağız.
Ben ikinci yolu seçiyorum.
Siz var mısınız?

{DR. MUZAFFER KILIÇ}

Hatay gündemdeyken bazı gerçekleri konuşmamız gerekiyor.
Suriyeli çocuk anneler ve doğumlarını…

Hatay’daki sınır hastanesinden iki doğum paylaşacağım.
Biri 14 bir diğeri de 15 yaşında…

Bu gibi bir çok doğum hadisesi yaşanıyor.

Hatay’da yaşayan bir hemşiremiz anlatıyor. Gelin kendisinden dinleyelim:

“Merhaba Batuhan Bey araştırmalarınızı inceliyorum, sizi takip ediyorum, lütfen bir şekilde bizim de sesimiz olun. Hatay savaşılmadan kaybediliyor. Burada sağlık personeliyim.

Arapça öğrenmemiz konusunda sürekli bir baskı görüyoruz. Gelen Suriyeli hastalar bize tepki gösteriyor Arapça bilmediğimiz için. Bir de Suriyeli doktorlarımız var. Onlar da bizi hor görüyor. Her 10 doğumun 8’i Suriyeli. Erkeklerin 4-5 tane eşleri var.

13 yaşında kız çocukları hamile. Ayrıca iki ay içerisinde bir ismin 2 ayrı yerde doğum yaptığını belirledik ama bakanlıktan herhangi bir yaptırım haberi almadık. Gaziantep’te kimliksiz bir yakınına kendi kimliği ile doğum yatışı yaptırmış. Gerçekten artık nefes alamıyoruz burada.

Araştırılmıyor, kimse bilmiyor burada yaşananları. Daha dün bir adamın 26 ncı çocuğunun doğumunu yaptırdım ve 4 eşi var. Ben, bunlara dur densin istiyorum, lütfen…”

Hatay sorunu burada bitmiyor. Belediye Başkanı Suriyeli doğumlarını gündeme getirdi diye soruşturma geçiriyor.

Hatay’a Suriyelileri profesyonel bir nizamla yerleştirenler sessizliğini koruyor. Hatayla ilgili Suriye ciddi propagandalar yapılıyor. Sosyal medya hesaplarından “Hatay’ı alacağız” diye Türkçe paylaşımlar yapılırken, binlerce beğeni geliyor. Bir örneğin, 2 bine yakın beğenisi var.

Hatay ile ilgili bir başka okuyucumuzun anlattıklarına kulak vermenizi istiyorum:

“Batuhan Abi, selam HATAY/ANTAKYA’dan yazmaktayım, lütfen Hatay’da ki istilanın sesi ol. Suriyeli artışı aşırı fazlalaştı duvarlarda, parklarda Arapça “Hatay bizim” yazıları yazılıyor.

Parklarda bulunan sözde sığınmacı “Erkek”ler kilim serip bebeğini, çocuğunu oynatan Türk anneleri izliyor. Yaşamakta olduğum mahallenin parkına artık Türk gelemiyor.

Diğer bir yandan aşırı doğum var. Yolda bir Suriyeli kadının yanında 4 -5 bebek kesinlikle bulunuyor.

Hastanelerde Suriyeli sayısı o kadar yoğun ki sürekli kavga çıkıyor. Genç Suriyeli erkekler bellerinde silah, bıçak, satır, vb. şeylerle gezmekte ve taşımaktan çekinmiyor, parklarda bunları çıkarıp pozlar veriyorlar.

Azınlık biziz Hatay’da, biz Türkler kendi vatanımızda, şehrimizde azınlık kaldık. Örneğin; şu duvarda Arapça ‘Hatay bizimdir’ yazıyordu, belediyeye şikayet edince kazıdılar.”

Hatay’dan gelen mesajların ardı arkası kesilmiyor.

Bir başka vatandaşımız anlatıyor:

“Geçen yaz Eğitim Araştırma Hastanesi’nde işim olmuştu, 17 yaşında Suriyeli bir kadının beşinci çocuğunu doğurduğuna bizzat tanıklık ettim ve eşi de 40 yaş üstüydü. Annem 70 yaşında onlara tercümanlık yapıyor; -‘Buralar bizim, en sonunda siz gideceksiniz’ diyorlar.”

Hatay sınırında yaşayan bir başka vatandaşımızla görüştüğümde ise çok çarpıcı detayları paylaştı. Kendisinden dinleyelim:

“Eşim Hataylı, ağır bir hastalığa yakalandı. Son zamanlarını iyi geçirsin diye memleketi Hatay’a getirdim. Köy evimiz tam sınırda…
Kocaman bir duvar var üstü dikenli telli. Bayağıdır var bu duvar.
3 ay önce bir daha tel duvar çektiler ortada bizi koruyan asker kulübeleri var, 50 metrede bir kulübe var
Bütün bunlara rağmen mülteciler akın akın geçiyor.
Sınır köylerinin çoğunda insan kaçakçılığı yapılıyor.
Gelenlerin çoğu erkek. Adam başı 1.000 dolar alıyor kaçakçılar. Bu işi yapanlar tam bir vatan haini.
İnanın, bu beton ve tel duvar olmasına, tüm engellemelere rağmen binlercesi geçiyor veya geçiriliyor. Şehrimiz göz göre göre elden gidiyor.”

Hatay’daki tablo son derece ağır, orada yaşayan vatandaşlarımızı dinlediğimiz zaman üzülmemek, hayıflanmamak mümkün değil.
Yabancılaşma o kadar hızlı tesir ediyor ki bazı ticarethanelerde, sokaklarda Türkçe’ye rastlayamıyorsunuz.
Gerçekler gün gibi ortada. Sözde mülteci dernekleri, kadın dernekleri, siyasi erkler ve fonlananlar Hatay’da çocuk anneleri göstermek istemiyor.
Vatandaşların sesini duyurmuyor.

Kriz sandığımızın ötesinde. Hatay’ı savaşmadan kaybediyoruz.

Çınar Beker:
Bolca paylaşalım, uyuyanları uyandıralım.
Ahmet Anlaş sayfasından…

DENİZ BAYKAL gerçekte kim..?

Deniz Bey,
o fotoğrafı çıkarıp
bakmanın zamanı geldi!
Seçimler öncesi
CHP’ye zarar vermemek için
bildiğim birçok konuyu
içime gömerek sustum,
bundan sonra da bu parti
ve liderine ilişkin hiçbir şey yazmayacağım.
Çünkü bir faydası olacağına inanmıyorum.
Ama bu konudaki son yazımda size bir tanıklığımı aktarmak zorundayım.
Bunu bir borç olarak görüyorum:
“İKİ AY DAYANAMAZ” DEMİŞTİNİZ
Deniz Bey lütfen hatırlayın:
19 Aralık 2002 tarihinde
karlı bir Ankara gününün akşamında Mehmet Sevigen’in evindeydik.
Ben Cumhurbaşkanı ile
görüşmeden geliyordum.
Abdullah Gül Başbakandı,
Tayyip Erdoğan’ın ise
Meclis’e girme umudu kalmamıştı.
Cumhurbaşkanı Sezer
bir gün önce, Tayyip Erdoğan’ın
milletvekili olmadan başbakan olma” önerisini reddetmişti.
Türkiye’nin kaderi
o akşam o evde değişti,
çünkü siz
“Tayyip Erdoğan başbakan olacak!” diye tutturdunuz.
Sizi “Çok tehlikeli
bir oyun bu!” diye uyaran
parti dışından önemli şahsiyetlere kızdınız,
“Hayır!” dediniz “İki ay dayanamaz. Göreceksiniz iki ay dayanamaz.”
Sizin bu iddianıza karşılık
ben ne dedim: ”
Erdoğan
herhangi bir kişi değil,
bütün tarikatların birleşerek
Erbakan’ın yerine seçtiği siyasetçi;
arkasında Amerika,
Ve Avrupa desteği de var.
Program Türkiye’yi
ılımlı İslam cumhuriyeti yapma programı.
Sizin dediğiniz gibi
iki ayda gitmeyecek;
tam tersine,
bu odada bulunan herkesin
siyasi hayatını bitirecek.”
İki ay dayanamaz iddianızı,
görüşleri gereği IMF ile anlaşma yapmaz, ekonomiyi zora sokar
ve dayanamazlar.” tezine oturttunuz.
Ama bunların hepsi bahaneydi ….
ÇÜNKÜ siz iki partili rejimin
işinize yaradığını anlamış
ve seçim sonuçlarına sevinmiştiniz.
Çünkü size
ana muhalefet partisi lideri olmak
ve soldaki rakiplerinizi
yok etmek yetiyordu.
Bu iş birliğini
daha sonra da sürdürdünüz.
O zaman ben sizin
TAYYİP ERDOGANLA
seçim öncesinde Beylerbeyi’nde
GİZLİCE BULUŞTUGUNUZU
ve bir anlaşma yaptığınızı bilmiyordum.
TÜRKİYE” nin kaderiyle oynayacak
Böylesine bir hareketin içinde olacagınıza
İhtimal vermedim.
Bu gecenin tanıkları var:
ÖNDER SAV,
EÇREF ERDEM,
MEHMET SEVİGEN
BÜLEND TAN
VE YAŞAR NURİ ÖZTÜRK…
Belki bazıları
sizden korkar
ve tanıklık etmez ama
bir kısmı da
bu sözlerin doğru olduğunu açıklar.
Yani tanıklar var.
Ötekiler de söylemese bile
içten içe bunun doğru olduğunu bilir.
Siz de bilirsiniz.
Tartışmanın sonunda dediniz ki:
Bu gece birbirimizin fotoğrafını çektik.
İki ay sonra çıkarıp bakalım.
Ama rotuş yapmadan.
Hangimiz haklı çıkmışız?”
Evet
Yıllar geçti fakat
2007 seçimlerinden sonraki
o fotoğrafı cebinizden çıkarıp
bakın Deniz Bey.
Ve düşünün;
Meclis grubunda ”
Erdoğan’ı başbakan yapıyor diyorlar.
Evet yapıyorum.
Var mı itirazı olan!” diye bas bas bağırmanıza değdi mi?
Söyle
DENİZ BAYKAL
DEĞDİ Mİ…?
Erdoğan’la
Beylerbeyi’nde
gizlice buluşmaya
ve size oy veren
milyonları hiçe sayarak
gizli anlaşmalar yapmanıza değdi mi?
(Deniz Bey, biliyorsunuz ki bu gizli buluşmanın da tanığı var.)
Başbakan olmak,
elbette Erdoğan’ın demokratik hakkıdır. Ama bunun için olağanüstü çaba harcamak CHP’nin birinci görevi değildir. Üstelik dokunulmazlık kaldırılmadan.
Bir milletvekilinin
mazbatasını iptal ettirip,
Anayasa’yı değiştirip,
grubu baskı altına alıp,
Siirt seçimlerini es geçip
Erdoğan’ı meclise sokmak
ve dokunulmazlık zırhına kavuşturmak için verdiğiniz canhıraş çabanın
yüzde birini partiniz için verseydiniz
sonuç bambaşka olurdu.
Size o gün söylediğim gibi,
O gün Türkiye’nin kaderini değiştirdiniz.
Deniz Bey;
sözlerimde en ufak bir çarpıtma varsa çıkıp söyleyin. “Öyle değildi. Böyle konuşmadık.” deyin.
SIKIYSA
DEYİN….
Genel Sekreterinizin
ve en yakınlarınızın tanık olduğu
bu konuşmayı inkâr edin.
HODRİ MEYDAN..
Ya da başınızı önünüze eğin
ve tarihin hakkınızda vereceği
yargıyı düşünün.
Deniz Bey;
çok ağır şeyler yazdığımın
farkındayım.
O akşamki tartışmaya kadar bir dostluğumuz vardı,
bunları yazmak istemezdim.
Ama hem duruma doğru teşhis koyamamanız, hem de aşırı derecede inatçı olma huyunuz yüzünden
hepimizi tehlikeye attınız.
“YAKIN DOSTUNUZ MELİH GÖKÇEK”
Tayyip Erdoğan’ın yüzde 34 oyla
meclisin üçte ikisini ele geçirmesinin SEBEBİ sizsiniz
Daha önce
Refah Partisi’nin
belediyeleri ele geçirmesi de
sizin oyları bölmeniz sayesinde gerçekleşmişti..
Tayyip Erdoğan’ların
ve yine çok yakın dostunuz olan
Melih Gökçek’lerin en büyük
şansı sizdiniz.
CHP’nin ise
en büyük şanssızlığı oldunuz.
Bu ülkenin sola
şiddetle ihtiyaç duyduğu bir dönemde, bütün uyarılarımıza rağmen
partiyi sağa çekmekte, Kürtlerden, Alevilerden, solculardan
ayırmakta ısrarlı oldunuz.
Erdal İnönü,
Hikmet Çetin,
Murat Karayalçın,
Fikri Sağlar,
Ercan Karakaş,
Mehmet Moğultay,
Seyfi Oktay, Celal Doğan ve
daha birçok sosyal demokratla
el ele tutuşup
halkın karşısına çıkmanız gerekirken;
eski MHP’lileri, eski ANAP’lıları,
idamla yargılanmış sağcı militanları
parti vitrinine çıkarmakta ısrar ettiniz.
Size defalarca
Bir şeyin aslı varken
kopyasına kimse bakmaz!”
dememize rağmen,
sol politikaları değil,
MHP çizgisini tercih ettiniz.
Sağcıları ve sekreterinizi Meclis’e sokarken,
İsmet Paşa’nın Avrupa Konseyi’nde komisyon başkanı olma başarısını gösteren torunu Gülsün Bilgehan’ı
Meclis dışında bıraktınız.
NEDEN..
İnanın ki bunları yazarken
samimi olarak üzülüyorum.
Keşke haklı çıkmasaydım,
keşke sizin tahminleriniz doğrulansaydı….
Yazık oldu Deniz Bey,
hem size, hem partinize,
hem de size inanan
temiz yürekli sosyal demokratlara.
Artık bundan sonra
istifa etseniz de bir
etmeseniz de…

{Zülfü Livaneli}

Cumhurbaşkanı, aynen bir “Suç İtirafı” niteliğinde olan konuşmalarından birinde şunları söylemişti; “Biz de bunlara yardım ettik! (FETÖ için söylüyor) Niçin? Menzilimiz (varacağımız hedef) aynı olduğu için yardım ettik. Rabbim ve milletim beni af etsin!”

CIA elemanı FETÖ’nün menzili nedir?
Cumhuriyet rejimini yıkıp, Ümmet Devleti kurmak!
FETÖ ile “Menzilimiz aynı” diyen Erdoğan’ın hedefi nedir?
“İslam’da birleşelim” mantığını savunduğu ve 24 senelik belgeli “Kürdistan Devleti Cumhuriyet düşmanlığı sebebiyle, bir kısmı ” olmak üzere Federe Ümmet Devletini kurmak!

Şimdi “Menzilimiz aynı olduğu için FETÖ’ye yardım ettik” sözünün arkasındaki gerçek niyeti görebildiniz mi? 11 sene boyunca dolu-dolu bu menzile varmak için kol-kola, gönül gönüle her gün Cumhuriyetin damarlarını koparma mücadelesini beraberce verdiler.
Kavga nerede çıktı? Biri Kâinat İmamı olmak istedi, diğeri İslam Halifesi!
Hırsızlıklar-yolsuzluklar-rüşvetler-sıfırlamalar-kupon arazi dümenleri- Himmet paraları rezillikleri ortaya dökülünce kavga “Kan Davasına” döndü.

Yakın tarih boyunca Türk Milletinin başı ne zaman derde girse, altından Dinci ve Bölücü terör örgütleri çıkar. Bunların müşterek hedefi Türkler ve Türk Cumhuriyetidir. Örnek mi;

–Fethullah Gülen, Ermeni asıllı bir Kürt’tür. Erdoğan, Türk Devletinin birliğini temsil eden bir makamda oturmasına rağmen sürekli olarak kendisinin Gürcü, eşinin Arap olduğunu söylemektedir. Bunların ikisinin de “Ermeni Meselesine” bakışları aynıdır. İkisinin de çok sayıda beyanı mevcuttur.

-PKK Narko-Terör Bölücü terör örgütüne bakışları da aynıdır. Barzani denen eşkıya ikisinin de en kıymetli dostudur. Erdoğan yıllarca Oslo ve Kandil’de PKK uyuşturucu Baronları ile Türk Devlet yetkililerini görüştürmüş, Türk Milletine Habur rezaletini yaşatmıştır. Fethullah Gülen, Barzani bölgesinde çok sayıda ortaokul-lise- Üniversite açmış ve halen bu okullar çalışmaktadır.

-İkisinin de Atatürk’e bakışı aynıdır. Erdoğan, Siyonizm’in kurucusu Theodor Herzl’in İsrail’deki kabrini ziyaret etmiş ve eşi ile birlikte yapılan ayine katılmıştır. Aynı Erdoğan Anıt Kabir ziyareti için “Oraya gidip sap gibi durmak” demiştir.
Fethullah Gülen, Papayı ziyaret etmiş ve elini öpmüştür. Ama bir kez bile Atatürk’ü ziyaret etmemiştir.

İkisi de “Dinlerarası Diyalog” tuzağıyla İslam’a çok kötülük etmişlerdir.

Fethullah Gülen 21 Ocak 2016 da, Erdoğan’a Necip Fazıl’ın şiirinde şu sözlerle seslenmişti;
“Sur ’da bir delik açtık, mukaddes mi mukaddes,
Ey kahpe rüzgâr, ne yönden esersen es…”
Bir zaman sonra Erdoğan FETÖ’ye aynı sözleri söylüyordu! Ne kadar iç içe geçmişler ki, aynı sözlerle birbirlerine yükleniyorlar…
Eee menzilleri bu kadar aynı olan kişilerin kaderlerinin de aynı olması, sizleri çok mu şaşırtır?
İlahi adaletin varlığından hiç kimse şüphe edemez, etmemelidir. Kim ki, CIA uşaklığı uğruna vatanını satıyorsa, kim ki ülkesini bir Ortadoğu ülkesi haline getirecek politikalar uyguluyorsa, onların sonları aynı olacaktır.
Kim olurlarsa olsunlar.

{Rıfat Serdaroğlu}

Bu millete yıllardır ne anlatıldı?
“Biz ümmetin son kalesiyiz…”
“Biz gidersek Kudüs düşer…”
“Biz gidersek mazlumlar sahipsiz kalır…”
“Biz sadece bir parti değiliz, bir davayız…”
Peki şimdi herkes vicdanıyla baş başa kalıp şu tabloya baksın:
Irak gitti.
Libya gitti.
Suriye parçalandı.
Lübnan boğuldu.
Filistin katlediliyor.
Netanyahu daha da güçlendi.
Şimdi İran hedefte.
Yani adım adım,
ülke ülke,
şehir şehir,
bütün İslam coğrafyası siyonist-emperyal kuşatmanın altına alındı.
Burada artık çok net bir soru var?:
Eğer gerçekten bu kadar güçlüydünüz ise, neden bu çöküş yaşandı?
Eğer gerçekten ümmetin umudu sizdiniz, neden ümmet bu kadar sahipsiz kaldı?
Eğer gerçekten “büyük dava” buyduysa, neden kazanan hep siyonist düzen oldu?
Bakın…
Bu artık muhalefet meselesi değil.
Bu artık parti meselesi değil.
Bu artık sağ-sol meselesi hiç değil.
Bu, samimiyet meselesidir.
Bu, emanet meselesidir.
Bu, hesap meselesidir.
Çünkü bir siyaset kendisini
“ümmetin temsilcisi”,
“mazlumların hamisi”,
“İslam dünyasının son umudu”
olarak tanıtıyorsa…
artık sıradan bir iktidar gibi yargılanamaz.
O zaman sorulur:
Madem bu kadar iddialıydınız,
neden Irak işgal edilirken caydırıcı bir irade ortaya konulamadı?
Neden Libya parçalanırken
İslam dünyası tek ses olamadı?
Neden Suriye, yüzyılın en büyük jeopolitik ve insani yıkımına çevrilirken
ümmet adına konuşanlar, sonuç üretemedi?
Neden Filistin meselesi her seçim dönemi en yüksek perdeden konuşuldu ama siyonist yapının gerçek sponsorlarına
bir kez olsun tarihi bir bedel ödetilemedi?
Neden hep sert cümleler duyduk…
ama sahada hep aynı tabloyu izledik?
İşte insanların zihnini yoran yer tam da burası.
Çünkü artık şu duygu büyüyor:
Acaba bize anlatılan dava ile sahada yürüyen gerçek aynı şey değil miydi?
Acaba “ümmet” söylemi,
hakikaten ümmeti korumak için mi kullanıldı?…
yoksa içeride kitle konsolidasyonu için mi?
Acaba “Kudüs” gerçekten bir sorumluluk muydu…
yoksa sadece en güçlü siyasi sloganlardan biri miydi?
Acaba “hilafet ruhu”, “İslam birliği”, “mazlumların hamiliği”
gerçek bir stratejik iradenin adı mıydı…
yoksa duygusal mobilizasyonun en etkili aracı mıydı?
Çünkü ortadaki sonuç, maalesef çok ağır:
Söz büyüktü… sonuç küçüktü.
Nutuk büyüktü… bedel mazluma kaldı.
İddia büyüktü… ama kazanan yine siyonist akıl oldu.
Ve işte tabanın vicdanında asıl kırılma burada başlıyor.
Çünkü samimi insanlar şunu hissediyor:
Biz yıllarca,
sadece bir partiye değil…
bir emanete inandık.
Sadece bir lidere değil…
bir istikamete inandık.
Sadece bir seçime değil…
bir tarihi sorumluluğa inandık.
Ama bugün dönüp bakınca
İslam coğrafyasının hâli içimizi parçalıyor.
O zaman insanlar kendine şu soruyu soruyor:
Bize gerçekten hakikat mi anlatıldı,
yoksa hakikatin duygusal ambalajı mı sunuldu?
Bakın, çok açık söyleyelim:
Bir hareket,
yıllarca ümmetin duygularına hitap edip
sonunda ümmet coğrafyası bu kadar parçalanmışsa…
en azından artık
özeleştiri borcu vardır.
Bir hareket, Kudüs’ü en yüksek perdeden savunup
sonunda Kudüs davası daha da yalnızlaşmışsa…
en azından artık hamaset değil, muhasebe yapmak zorundadır.
Bir hareket, “Biz gidersek her şey biter” deyip
yıllar içinde her şeyin daha da ağırlaştığı bir tablo üretmişse…
en azından artık insanların sadakatini değil, aklını ve vicdanını muhatap almak zorundadır.
Çünkü samimi dava adamları şunu bilir:
Gerçek dava; sloganla değil, sonuçla ölçülür.
Gerçek liderlik; alkışla değil, ümmetin hâliyle tartılır.
Gerçek sadakat; kişilere değil, hakikate gösterilir.
Ve bugün hakikat acı bir yerden konuşuyor:
Irak gitti.
Libya gitti.
Suriye parçalandı.
Lübnan boğuldu.
Filistin katledildi.
Netanyahu güç kazandı.
Şimdi İran hedefe kondu.
Eğer buna rağmen hâlâ sadece slogan duyuyorsak,
o zaman insanlar artık şu cümleyi kurmaya başlar:
Demek ki sorun sadece dış güçler değilmiş…
Demek ki içeride de büyük bir samimiyet ve irade açığı varmış.
Kimse kusura bakmasın…
Ümmetin umudu olduğunu söyleyenler,
ümmetin çöküşü karşısında sadece konuşuyorsa;
orada dava değil, ciddi bir güven krizi başlar.
Ve bugün bu milletin asıl ihtiyacı,
yeni sloganlar değil…
hakikattir.
muhasebedir.
ahlaki tutarlılıktır.
ve zalime karşı gerçekten bedel ödeyebilen bir omurgadır.
Çünkü en ağır hayal kırıklığı,
düşmandan gelmez.
İnsanın umut bağladığından gelir.
{Dr.Seref Menteşe}

SİZ GİTSEYDİNİZ BUNLAR OLMAZDI..!

16 Haziran 1950– DP iktidarının ilk icraatı, Türkçe okunan ezanın tekrar Arapça okunmasını sağladı.
5 Temmuz 1950- Radyodan dini program yayın yasağı kaldırıldı.
3 Aralık 1950- Arap harfleriyle eğitim yapan dershanelere izin verildi.
8 Ağustos 1951- Hükümet, Halk Evleri’ne el koydu.
9 Ekim 1951- Devlet iç borçları 2milyar 565milyon liraya yükseldi.
4 Kasım 1951 – İlkokulların ders programlarına din dersi konuldu.
5 Haziran 1952 – Lozan Antlaşmasına göre Fener Rum Patrikhanesi’nin başındaki kişinin Türk vatandaşı olması gerekir. Bu ilke ilk kez ABD’den uçakla gönderilen Athenagoras’ın Türkiye’ye sokulması ile ihlal edildi. Başbakan Menderes Athenagoras’ı ziyaret etti.
8 Ekim 1952 – Balıkesir’e giden CHP lideri İnönü’yü Vali kent dışında karşılayarak, kente girmemesini, girerse olaylar çıkabileceğini ve kendisinin sorumluluk almayacağını belirtti. İnönü gezisinden vazgeçti.
24 Aralık 1952 – Anayasada bulunan Türkçe kelimler yerine Osmanlıca kelimeler kullandı. Bakanlık yerine Vekalet kullanılmaya başlandı. Genelkurmay Başkanlığı’nın adı “Erkan-ı Harbiye-yi Umumi Reisliği” şeklinde değiştirildi.
21 Ocak 1953 – Petrollerimizin işletilmesiyle ilgili ilk anlaşma bir ABD şirketiyle yapıldı.
21 Temmuz 1953 – Profesörlerin politika ile uğraşmalarını yasaklayan kanun kabul edildi.
27 Ocak 1954 – Köy Enstitüleri kapatıldı.
7 Mart 1954 – Petrol işletmeciliğini yabancı sermayeye açan ve MaxBall adlı bir yabancının hazırladığı Petrol Yasası Meclis’te kabul edildi.
8 Mart 1954 – Basını sıkı kontrol altına alan ve basın suçlarına yönelik cezaları yükselten Basın Kanunu kabul edildi. Hakaret suçuyla yargılananlara iddialarını mahkemede ispat hakkı tanınması isteği reddedildi.
2 Mayıs 1954 – GENEL SEÇİMLER YAPILDI.
Oyların %57,6’sını alan Demokrat Parti 503 sandalye kazanırken, %35,4 oy alan CHP sadece 31 milletvekili çıkarabildi.
++

30 Mayıs 1954 – Osman Bölükbaşı’nı seçen Kırşehir, ceza olarak il olmaktan çıkarılıp ilçe yapıldı.
14 Haziran 1954- Seçimlerde CHP’ye oy veren Malatya ceza amacıyla bölünerek Adıyaman ili kuruldu.
21 Haziran 1954- Demokrat Parti kendi kadrolarını kurmak için devlette tasfiyeye yöneldi.
7 Ağustos 1954- Millet gazetesi sahibi Fuat Arna, Adnan Menderes’e hakaret ettiği için tutuklandı.
18 Ağustos 1954- Millet gazetesi yazarı Nurettin Ardıçoğlu ile yazı işleri Müdürü Hüsnü Söylemezoğlu gazetede çıkan bir yazıdan dolayı 7’şer ay hapis cezasına çarptırıldılar.
23 Eylül 1954 – Hüseyin Cahit Yalçın, Cemal Sağlam, İbrahim Cüceoğlu hapis cezası aldılar.
1 Aralık 1954 – Hüseyin Cahit Yalçın, Hükümete hakaret ettiği gerekçesiyle. 26 ay hapse mahkûm edildi ve 79 yaşında hapse girdi.
8 Nisan 1955 – Döviz bulunamadığı için kahve ithalatı yapılamadı. İstanbul’da hane başına 100 gram kahve dağıtımına başlandı. Kahve alanlar, muhtarların hazırladığı listeleri imzaladı.
20 Mayıs 1955 – Akis dergisi yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek tutuklandı.
23 Haziran 1955 – Hükümete muhalif Akis Dergisi’nin yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek “Hükümetin nüfuzunu kıracak neşriyat yapması ve bu suçu işlemekte devam etmesi ihtimalinin bulunması” gerekçesiyle 6 ay hapis cezasına çarptırıldı.
20 Temmuz 1955 – Polis CHP Isparta İl Kongresini dağıttı. Kasım Gülek kürsüden indirildi.
5 Ağustos 1955 – Karadeniz gezisine çıkmış olan CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, Sinop’ta tutuklanarak İstanbul’a getirildi ve bir gün hapiste kaldı.
5 Eylül 1955 – Ekspres Gazetesi’nde Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba atıldığı haberi yayınlandı.
6 Eylül 1955 – Atatürk’ün evine bomba atıldığı haberi üzerine, çok önceden planlanan gösteriler, kısa zamanda Rum vatandaşların işyeri ve evlerine yönelik yağmaya dönüştü.
7 Eylül 1955 – Hükümet bu olayları muhaliflerinin üzerine yıkmak, onlardan da kurtulmak amacıyla “olayları komünistler tezgahladı“ söylemiyle İdam talebiyle yargılanması öngörülen bu kişiler arasında Aziz Nesin, Kemal Tahir, Dr. Can Boratav, Asım Besirci, Hasan İzzettin Dinamo da bulunuyordu.
16 Eylül 1955 – Sabah Postası gazetesi kapatıldı yazı işleri müdürü Orhan Rahmi Gökçe tutuklandı.
19 Eylül 1955 – Muhalif yayınlarından dolayı Ankara’da Ulus Gazetesi süresiz kapatıldı.
15 Ekim 1955 – ISPAT HAKKI KALDIRILDI. Siyasiler hakkında bir iddia ileri sürenler hakaret suçuyla yargılanıp mahkûm olmaktaydılar. Yargılanan kişinin ispat hakkı kaldırıldı.
8 Şubat 1956 – Ekonomik sıkıntılar nedeniyle gazetelerin sayfaları 6’ya indirildi.
2 Mart 1956 –Cumhurbaşkanına hakaretten gazeteci Şinasi Nahit Berker 1yıl hapse mahkûm oldu
8 Nisan 1956 – Başbakan Adnan Menderes, muhalefeti, “SİYASİ SAPIKLIK, SAHTE İHTİLALCİLİK, İNKARCILIK, ADİ VE ALÇAK İFTİRACILIK, SAHTE HÜRRİYETÇİLİK VE TEDHİŞÇİLİK” İLE SUÇLADI.
31 Mayıs 1956 – CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “Adım adım mutlakıyete gidiyoruz” dedi.
14 Haziran 1956 – CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, TBMM’nin manevi şahsına hakaret ettiği gerekçesiyle 1yıl hapse ve 4 ay Bursa’da ikamete mahkûm oldu.
13 Ağustos 1956 – Bakanlar Kurulunca ortaokullarda din dersi okutulmasına karar verildi.
28 Eylül 1956 – PARASIZLIKTAN MALİYE, İSTANBUL’DA HAZİNEYE AİT 10 BİN ARSA VE 500 BİNAYI SATIŞA ÇIKARDI.
11 Mayıs 1957 – Gazeteci Nusret Safa Coşkun ve Rıfat Ekinci 1‘er yıl hapse mahkûm oldular.
19 Mayıs 1957 – Kayseri’de halka yaptığı açıklamada Menderes, *DP’nin iktidarda olduğu 7yıl içinde 15.000 YENİ CAMİ İNŞA ETTİK* dedi.
2 Temmuz 1957 – CMP Genel Başkanı ve Kırşehir Milletvekili Osman Bölükbaşı tutuklandı.
6.Temmuz.1957 – Hükümet, İstanbul Gazeteciler Sendikası’nı bir süre için kapattı.
20 Ekim 1957 – Menderes Adana’da yaptığı seçim konuşmasında “İSTANBUL’U 2’NCİ BİR MEKKE, EYÜP SULTAN CAMİSİNİ DE 2’NCİ BİR KÂBE YAPACAĞIZ” DEDİ.

27 Ekim 1957 – GENEL SEÇİMLER YAPILDI. Oyların % 47,9’unu alan DP 424, % 41,1’ini alan CHP: 178. Toplam 610 milletvekili seçildi.
++

27 Ekim 1957 – Seçim sonuçları tartışmalara neden olmuş. En vahim olaylar Gaziantep’te yaşanmış, seçimi ilkönce CHP’nin kazandığı ilan edilmiş, sonra dalavere ile bu karar değiştirilmiştir. Bu olayın yarattığı tepkiler üzerine kentin üstünde askeri uçaklar uçuruldu.
29 Ekim 1957 – Seçim günü Mersin’de bir CHP’linin öldürülmesi olayına yayın yasağı konuldu.
1 Kasım 1957 – Yeni meclisin toplanacağı bugün halkın tepkisinden çekinen iktidar başta meclisin çevresini tanklarla çevirmek dahil kentin tüm önemli noktalarına askerî birlikler yerleştirdi.
10 Mart 1958 – DEMOKRAT PARTİ ÖRGÜTLERİNİN RAMAZAN AYI BOYUNCA CAMİLERDE DÜZENLEDİĞİ MEVLİTLERİN PROPAGANDA AMACIYLA DEVLET RADYOSUNDAN NAKLEN YAYINI UYGULAMASI BAŞLATILDI.
30 Nisan 1958 – Et sıkıntısını gidermek için Yeni Zelanda’dan koyun eti dışalımı yapıldı.
19 Temmuz 1958 – Nükleer silah taşıyan ABD uçakları İncirlik üssüne indi.
2 Ağustos 1958- IMF önerisiyle, Cumhuriyet tarihinin en yüksek orandaki devalüasyonu yapıldı. 1 dolar 2,80 TL’den 9 TL’ye çıkarıldı. Devalüasyon oranı yüzde 221 oldu.
4 Ağustos 1958 – IMF’den ilk borç alındı. IMF Türkiye’ye 250 milyon dolar kredi verdi.
6 Eylül 1958 – Başbakan Adnan Menderes, “İdam sehpalarında can verenlerden ders alsalar ya…” diyerek muhalefeti tehdit etti.
7 Eylül 1958 – CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “Sehpalar kurulursa nasıl işleyeceğini kimse bilemez” diyerek başbakana cevap verdi.
21 Eylül 1958 – Başbakan Menderes, CHP’nin parti olmadığını, İsmet İnönü’nün siyaseti bırakması gerektiğini, basının istediğini yazamayacağını söyledi.
22 Eylül 1958 – İnönü, “Demokrasiye paydos demeye Demokrat Parti genel başkanının gücü yetmeyecektir” şeklinde cevap verdi.
12 Ekim 1958 – Başbakan Adnan Menderes yurttaşlara muhalefetin kin ve husumet cephesine karşı bir “Vatan Cephesi“ kurmaları çağrısında bulundu. Vatan Cephesine katılanların ismi saatlerce radyolarda okunurdu.
19 Ekim 1958 – Başbakan Menderes, Said-i Nursî’nin yaşadığı Emirdağ’da Nurcular tarafından hilafet ve saltanatı temsil eden iki tuğralı, yeşil bayrak açılarak karşılandı. Menderes Risale-i Nurların ilk kez serbestçe basılması için talimat vermiş ve kâğıt tahsisi yaptı.
30 Kasım 1958 – DP hükümeti Adalet Bakanı Esat Budakoğlu açıkladı. İlk 8yıllık hükümet dönemi içerisinde 811 gazeteciye toplam 57 yıl hapis cezası verilmiş olduğunu açıkladı.
20 Şubat 1959 – Uçak kazasından kurtulmuş olması nedeniyle taraftarları arasında adeta EVLİYA MERTEBSİNDE kabul edilen Menderes Eyüp Sultan’a gitti, yanında büyük bir kalabalıkla türbede dua etti, dağıtılmak üzere resimler çektirdi.
2 Mart 1959 – Müsteşarı Ahmet Salih Korur, Eyüp Sultan Cami’sinin avlusunda büyük bir iftar yemeği verdi.
30 Nisan 1959 – İsmet İnönü’nün Uşak gezisinde olaylar çıktı. İnönü’nün Kurtuluş Savaşı’nda karargâh olarak kullandığı evi ziyaret etmesi, Uşak Valisi tarafından önlenmek istendi. Valinin bu yasadışı buyruğunu kabul etmeyen Emniyet Müdürü ve Jandarma Komutanı aynı gün görevden alındılar. Polis, halkı dağıtmak için göz yaşartıcı bomba kullandı.
7 Kasım 1959 – CMP lideri Osman Bölükbaşı 10 ay hapse mahkûm oldu.
23 Ekim 1960- DEMOKRAT PARTİ İKTİDARINDA OKUMA YAZMA BİLENLER YÜZDE 41’DEN YÜZDE 39’A DÜŞTÜ.
5 Ocak 1960 – Mersin’e gitmekte olan Menderes’in önüne Tarsus’ta elinde kasap bıçağı olan Ali Bayat adlı bir şahıs çıktı ve BACAKLARININ ARASINA SIKIŞTIRMIŞ OLDUĞU  5YAŞINDAKİ ÇOCUĞU GÖSTEREREK “UÇAK KAZASINDAN KURTULDUĞUNUZ İÇİN OĞLUMU SİZE KURBAN EDECEĞİM” dedi, son anda engellendi.
5 Ocak 1960- Said-i Nursî’nin doğu illeri valilerine yazdığı bir mektup vardı. “Şark bölgesinde komünistliği 60 bin Nursî sayesinde önlemekteyim. Nasıl ki Arapça ezan okutturduk ve bu sayede Müslümanları Demokrat Parti cephesinde topladığımız malumunuzdur. Şimdi de dağıttığımız bu Risale-i Nurlarla komünizmle ve masonlukla savaşacağız” dedi.
12 Nisan 1960- DP Grubu yayımladığı bildiri ile CHP’yi silahlı ve tertipli ayaklanmalar hazırlamakla, bir kısım basını da bunu yalan ve çarpıtılmış haberlerle desteklemekle suçladı.
18 Nisan 1960- CHP’nin orduyla birlikte hareket ettiği ve bir ihtilal peşinde olduğunu düşünen Demokrat Parti, bu iddiaları araştırması için Tahkikat Komisyonu kurdu.
27 Nisan 1960 – Meclis bünyesinde kurulan 15 üyeli Tahkikat Komisyonuna ek yetkiler veren kanun, uzun ve çetin tartışmalardan sonra kabul edildi.
++

1. 10 yıllık dönemin taranması tam bir günümü aldı.
   Benzerliği gördünüz ise paylaşın.
   Çok kişiye ulaşmalı..!

{Yalçın Salduz Alıntıdır}

2- Emperyalizm, kendisine karşı dik duran devletleri de topyekun halk desteğinden yoksun olacak şekilde diktacı, tek adamcı, çağdışı ve demokrasiden uzak bir anlayışla yönetiliyor olmalarını, hem bahane ederek hem de bölünmüşlükleri kullanarak işgal ediyor; iç savaşa sürüklüyor ve sonuçta etkisiz bırakıyor. Afganistan, Irak, Libya, Suriye ve şimdi İran‘daki yaşanılanlar bunun örnekleridir.

3- Siyasal ümmetçiliğin; –özellikle uluslararası düzlemde– ne denli içi ve altı boş bir fanteziden ibaret olduğu bir kez daha tescillenmiştir.

Türkiye’nin durumunu ve geleceğini de bu denklemden ayrıkmış gibi değerlendirmek, doğru ve mümkün değildir.

Kürşat Karacabey

Sayın Bülent Arınç,
Sizi Sözcü Televizyonunda izledim.
Samimi içtenlikle konuşmalarınızdan memnun oldum ve ferahladım.
Fakat Partinizin ve Şahsınızın Milletimize yaptığınız çirkinlikler ihanetler unutulmaz, bir defa tarihe yazılmıştır.
Yüzlercesi içinden yalnız bir kaçını açıklıyorum.

Partiniz Milli Türk Talebe Birliği’nden gelenlerle kurulmuştur.
Bunların ideolu Türkiye Cumhuriyetine karşıdır.
Obama’nın Teşviki ile İslam Dünyasının Liderliğine Soyunarak Demokratik Laik Atatürk Cumhuriyetini Yıkarak Yerine Siyasal İslam Devletini kurma çabasına giriştiniz.

Cumhurbaşkanı Başdanışmanı
“Müslüman Ülkeler Konferansında Karar aldık.

Başkenti Istanbul olan, Ümmete dayalı Şeriatla idare edilen KONFEDERASYON Kuracağız Anayasası Hazır” beyanatını verdi.

Lider Erdoğan *BOP Eş başkanıyım, Diyarbakır yıldızlaşan merkez olur* diyor.
Milli eğitim Bakanı, *Eğitim Programlarını Tarikat ve Cemaatlerle hazırlıyoruz* beyanatı veriyor. Kur-an Kurslarında *Atatürk’ün demokratik Laik Cumhuriyetini yıkmaya, yerine şeriatla idare edilen bir devlet kumaya, bütün gücümle çalışacağıma, Allah’ım üzerine yemin ve kasem ederim* yemini ediyorlar.

Birkaç açılımda Çocuk Katili *Abdullah Öcalan’a Özgürlük* çığlıkları atıyorsunuz.
Siz *Milli Marştan Başka Marşlarda yan gelir yatılır* diyerek Gençlerin gür sesle ayakta coşarak okudukları Harbiye, Mülkiye, Gençlik marşları ile Yahya Kemal Beyatlı’nın Şiirlerini unutuyor ve Gençliği Vatan sevgisinden uzaklaştırmış oluyorsunuz.

Generaller/Amiraller Subay, Assubay Her Rütbeden askerler Mümtaz insanlarımız Zindana atıldıkça Siz *Türkiye bağırsaklarını temizliyor. Bu Generaller ile savaşa girilmez* benzeri, açıklamalar yapıyorsunuz.

AKP Liderliğine yazdığım mektuplarda *Ülkemize İhanet ediyorsunuz* diye yazıyorum, cevap yok.
Lider Erdoğan *NAS var Nas* ifadeleri ile Millet açlığa sürüklendi.
Dış Ülkelere Yardım Üstüne Yardım Yapıp, Fakir Halkımızı unuttunuz.

20 Adamıza Yunan çöreklendi ses çıkarmadınız.
Bütün bu olumsuzlukların içinde Kenarında bir asker çocuğu olarak
Siz de varsınız.
Bunları yazmayı yaşlı bir Vatandaş olarak Milli görev sayıyorum.
Yeter mi Sayın Bülent Arınç ?.
{Sait Nadir Güven}
15.01.2026

Emekli Korgeneral İsmail Hakkı Pekin, Türkiye’nin asıl sorununu canlı yayında açıkladı:
“Türkiye’de bir derin devlet vardır ama bu Amerikan derin devletinin uzantılarıdır.
Millî bir derin devlet yoktur.
Derin millet vardır.

Türkiye’nin millî bir derin devleti olsaydı, 1970-1980 arasındaki olayları,
12 Eylül’ü ve diğer müdahaleleri ve
15 Temmuz’u yaşamazdık”
Habertürk’teki “Türkiye’nin Nabzı” programında Didem Arslan Yılmaz‘ın sorularını cevaplandıran Pekin Paşa‘nın değerlendirmelerinden bazıları şöyle:
“Türkiye’de silâhlı kuvvetler veya askerî öğrenciler içinden seçilen gençlere Seferberlik Tetkik Kurulu ve sonra da Özel Harp Dairesi‘nde görev verilirdi.
Bunların kim olduğunu sadece MİT bilirdi. MİT ise zaten CIA ile Ankara’da aynı binada altlı üstlü çalışırdı. Maaşlarını ABD verirdi.

Bu kadrolar içinden devşirilen insanları sonra ABD ve İngiliz istihbaratı Türkiye aleyhine kullandı.
Muammer Aksoy, Uğur Mumcu, Ahmet Taner Kışlalı, Bahriye Üçok, Necip Hablemitoğlu gibi kamuoyunu uyarmaya çalışan değerlerin ortadan kaldırılmasında bu yapının rolü vardır.
Türkiye 12 Eylül’e bu kadrolar tarafından sürüklenmiştir.

Fetullah Gülen, Mehmet gibi isimler 1959‘da bu yapı içinde görevlendirildi.
Görevleri, Yeşil Kuşak projesi çerçevesinde komünizmle mücadele faaliyetleriydi.
12 Eylül’den sonra yakalanan
Fetullah Gülen‘in serbest bırakılması için Genelkurmay Başkanı aradı ve serbest bırakıldı.
Bu tür insanların bir kısmı CIA tarafından devşirildi ve şimdi FETÖ dediğimiz istihbarat örgütü kuruldu.”

***
Biz devletin ele geçirilmiş olduğunu son 20 yıldır defalarca gündeme getirdik ama gerçekleri komplo teorisi diye gösteren gazeteciler de bu yapının elemanıydı…

Devletin omurgası ele geçirilmişse, siyasi yapı bu işin dışında tutulabilir miydi? Siyaset de ele geçirilmiş olduğu için Türkiye 1952‘den beri savrulmaktadır.
Biz bu konuyu yakın tarihte şöyle yansıtmıştık:
FETÖ’nün darbe girişimi ile ilgili değerlendirmelerin hiçbiri meselenin esasına girmiyor.
Bir defa 1960 darbesinden itibaren Türkiye Cumhuriyeti Devleti içinde ağını kurmuş bir örgütten, Cumhurbaşkanlarının, Başbakanların, Genelkurmay Başkanlarının ve MİT Müsteşarlarının haberdar olmaması mümkün değildir

Soru şudur: Devlet bunu neden yaptı
Bülent Ecevit, ilk başbakanlığı sırasında, “kontrgerilla“nın varlığından tesadüfen haberi olduğunu söylemişti.
Özel Harp Dairesi Başkanı Org. Sabri Yirmibeşoğlu ise kendisine teminat vermiş, devletin siyasi partiler içinde de örgütlenme yaptığını, hatta çeşitli partilerden birçok milletvekilinin bu yapının üyesi olduğunu söylemişti.

Fetullah Gülen ve Müslüm Gündüz ise daha askerlik çağında iken 1960-61‘de keşfedildiler.
İskenderun’da birlikte askerlik yaparken, eğitime alındılar.
Fetullah Gülen, askerlikten sonra da kendisi gibi bir “görevli” olan ve tahsili yeterli olmadığı halde Diyanet İşleri Başkan Yardımcılığı’na getirilen Yaşar Tunagür‘ün açtığı yolda ilerledi.

Türk Cumhuriyetleri’nde okullar açmak için ilgili ülkelerin devlet başkanlarına tavsiye mektuplarını Turgut Özal ve Süleyman Demirel yazdı.
Abdullah Gül de Dışişleri teşkilâtına cemaate yardımcı olmaları için talimat verdi.
Devleti yönetenler, bu işleri, kendi akıllarıyla yapmadı.
Devleti yönetenler, NATO’nun Gladio yapısı ile birlikte Türkiye’nin bütün istihbaratını avucunun içine almış olan ABD’nin taleplerini yerine getirdi!

Devlet, Abdullah Öcalan‘ı nasıl kontrolden kaçırıp Türkiye’nin başına belâ ettiyse Fetullah Gülen‘in de aynı şekilde bir bumerang gibi dönüp devleti vurmasına yol açtı!

***

Türkiye’nin, kuruluş ilkelerine sarılmaktan başka çaresi yoktur ama şimdiki yapılanma da FETÖ artıkları ve federasyonculardan oluşturuldu.
Bu da bir Amerikan-İngiliz ortak yapımıdır. Görevleri, Türk egemenliğini yıkmak ve Orta Doğu Birleşik Devletleri’ne zemin hazırlamaktır!
Çözüm milletin beynindedir,
başka yerde değil..