‘Irmaklarından şaraplar akacak’ diyorsun
Cennet-i alâ meyhane midir?
‘Her mümin’e iki huri’ diyorsun
Cennet-i alâ kerhane midir?
* * *
Tanrı bize cennette vaat ettiği şarabı
Niçin haram etsin bu dünyada, akla sığar mı?
Bir sarhoş arap, devesini vurmuş Hamza’nın
Peygamber de yasak etmiş arap’a şarabı
* * *
Beni özene bezene yaratan kim? Sen
Ne yapacağımı da yazmışsın önceden
Demek günah işleten de sensin bana
O zaman nedir o cennet cehennem?
* * *
Kim senin ‘yasa’nı çiğnemedi ki söyle?
Günahsız bir ömrün ne tadı kalır söyle.
Yaptığım kötülüğü kötülükle ödetirsen eğer
Seninle benim aramda ne fark kalır ki söyle
* * *
Tanrı bizi çamurdan yarattığında
Biliyordu bu dünyada ne işimiz olacak
İşlediğim günahlar hep onun emriyledir
O halde cehennemde beni niçin yakacak?
* * *
İsyan edip karşında duracağım, neredesin?
Karanlığı, ışığa yoracağım, neredesin?
İbadete karşılık cenneti alacaksam
‘Bağış mı ticaret mi’ diye soracağım, neredesin?
* * *
Kör cehalet çirkefleştirir insanları.
Suskunluğum asaletimdendir.
Her lafa verecek bir cevabım var elbet
Lakin bir lafa bakarım laf mı diye,
Bir de söyleyene bakarım adam mı diye
* * *
Dünya, üç beş bilgisizin elinde
Sanırlar ki tüm bilgiler kendilerinde
Üzülme, eşek eşeği beğenir
Bir hayır var sana kötü demelerinde
* * *
Sen bu dünyanın sırrına eremezsin
Erenlerin dilini de sökemezsin
Öyleyse iç şarabı, cennet et dünyayı
Öteki cennete ya girer, ya giremezsin
* * *
Niceleri geldi, neler istediler
Sonunda dünyayı bırakıp gittiler
Sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi?
O gidenler de hep senin gibiydiler
******
İçin temiz olmadıktan sonra
Hacı hoca olmuşsun kaç para
Hırka, tespih, post, seccade güzel
Ama TANRI KANAR MI BUNLARA?

Sen sofusun hep dinden dem vurursun
Bana da sapık dinsiz der durursun
Peki, ben ne görünüyorsam O’yum
YA SEN NE GÖRÜNÜYORSAN O’MUSUN?

Sen içmiyorsan içenleri kınama bari
Bırak aldatmacayı ikiyüzlülükleri
ŞARAP İÇMEM DİYE ÖVÜNÜYORSUN AMA
YEDİĞİN HALTLAR YANINDA ŞARAP NEDİR Kİ..

Ey kara cübbeli senin gündüzün gece
Taş atma dünyayı bilmek isteyenlere
ONLAR YARATANIN SANATI PEŞİNDELER
SENİNSE AKLIN ABDEST BOZAN ŞEYLERDE….

Ben kadehten çekmem artık elimi;
Tutmam senin kitabını minberini.
Sen kuru bir softasın, ben yaş bir sapık
CEHENNEMDE SEN Mİ DAHA İYİ YANARSIN, BEN Mİ?..

Seni kuru softaların softası seni
Seni cehenneme kömür olası seni
Sen mi haktan rahmet dileyeceksin bana ?
HAKKA AKIL ÖĞRETMEK SENİN HADDİNE Mİ ?

Yaşamın sırlarını bileydin
Ölümün de sırlarını çözerdin
Bugün aklın var, bir şey bildiğin yok
YARIN AKILSIZ NEYİ BİLECEKSİN
Ey kör!
Bu yer, bu gök, bu yıldızlar, boştur boş !
Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş !
Şu durmadan kurulup dağılan evrende
BİR NEFESTİR ALACAĞIN, O DA BOŞTUR BOŞ !   {Ömer Hayyam}

Beni İmamlara yıkatmasınlar
Bir dostum paklayıp versin toprağa
Ardımdan Fatiha okutmasınlar

Yaşarken gitmedim ben hiç camiye
Ölünce götürmen, Müslüman diye
Benim isteğimdir birkaç devriye
Sureyle, ayetle kaldırmasınlar

Cennet, cehennemi ölçüp biçerim
Sırat Köprüsü’nden kendim geçerim
Kırk huri verseler, eşim seçerim
Beni bunlar ile aldatmasınlar

Uğrayın evime, demimden alın
Gamı, gasaveti bir yana salın
Bir nefes de benim sazımla çalın
Teli suskun kaldı dedirtmesinler

Bir selvi ağacı dikin başıma
Eşlik etsin baharıma, kışıma
Yaprakları yorgan olsun döşüme
Dallarını kırıp incitmesinler

Bu devri âlemde gezdim yoruldum
Boz bulanık suydum aktım duruldum
Hakk’ı arar iken kendimde buldum
Başka yerde bana aratmasınlar

Bu evren sonsuzdur, benden de sonsuz
Devredip gideriz bedensiz, donsuz
Ne o bizden ayrı ne de biz onsuz
Hakk’ı benden ayrı göstermesinler

‘’Devrin daim olsun’’ de gel başıma
Önceki dörtlüğü yazdır taşıma
Bir daha çıkamam bil ki karşına
’’Piri sırra erdi gelmez” desinler

《Piri ER》

Hür olmak isteriz ortadan çekil;
Hükümran millettir, hükümdar değil!

Ey kanlı padişah! Yoktur esaret,
İnsana yakışan yalnız hürriyet;
Yetişir kendine şimdi bu millet.

Sana yok ihtiyaç ortadan çekil;
Hükümran millettir, hükümdar değil!

Bütün başka yurtlar gitti ileri,
İstibdattan ötrü biz kaldık geri,
Kölelik yüzünden olduk serseri.

Durmakta hakkın yok, ortadan çekil;
Hükümran millettir, hükümdar değil!

Milletin elinde ne varsa kaptın,
Evleri yakarak saraylar yaptın;
Allah’ı unuttun şeytana taptın.

Sevmiyoruz seni, ortadan çekil;
Hükümran millettir, hükümdar değil!

Zindana attın hep münevverleri,
Menfaye yolladın peygamberleri,
Gömdün Mithat, Kemal gibi erleri.

Şimdi hep anladık, ortadan çekil;
Hükümran millettir, hükümdar değil!

Ziyâ GÖKALP

C. KUDRET: Ziya Gökalp, s.55-56
(Cumhuriyet, 21.10.1924, sayı 164)

*”BUGÜN YEDDİN OLDU”*

*“Ne tez ellerini üzdün dünyadan,*
*Balanı tek goyub hara getdin sen?*
*Nece yoh olurmuş bir anda insan,*
*Ele bil dünyada heç yoh imişsen.*

*Güneş gurûb etdi,*
*Otag garaldı.*
*Bir anda yoh oldun sen hayal kimi,*
*İmdi düşünürem: Senden ne galdı,*
*Könlümde hâtıran gara hal kimi.*

*Meni boya-başa yetirdin, ana*
*Bize borclu bildik her zaman seni.*
*Sen meni dünyaya getirdin, ana,*
*Mense yola saldım dünyadan seni.*

*Sen mene beşikde laylay çalmışsan*
*Bu gün laylay çalım sene men de mi?*
*Senin şirin-şirin laylalarını*
*Men sene gaytarım cenazende mi?*

*’Uyhun şirin olsun’ deyerdin mene,*
*’Uyhun şirin olsun’ deyim mi sene?*
*Gerek men başına dönem-dolanam,*
*Meni hayat üçün*
*Yatıran anam*
*Söyle ölümçün*
*Nece yatıram*
*Seni men bugün?*

*Bu nece dünyadır, anlamıram men,*
*Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür…*
*Dünen nefesiyle seni isiden,*
*Bu gün buza dönüb, daşa dönübdür.*

*Bu nece dünyadır…*
*İnsan oğlunun*
*Hayâli göydedir, özü yerdedir,*
*Sağ iken çiyninde heyatın yükü,*
*Ölende cesedi çiyinlerdedir…*
*Bu nece dünyadır, bu nece dünya,*
*Ölümü hagigat, hayâtı rü’ya…*

*Derdimin, gamımın sendin ortağı,*
*Niye üz dönderdin, bes niye menden?*
*’Derdin mene gelsin!’ deyerdin ahı,*
*Niye derd caladın derdime bes sen?*

*Anam, heçkes seni incitmemişdir,*
*Men seni, men seni inciden gadar.*
*İndi kime açım derdimi bir-bir,*
*Kim menim derdime yanar sen gadar?*

*Evin her küncünde görünür yerin.*
*Gözüm ahtarcıdır,*
*ana, ay ana,*
*’Nenem hanı?’ deyir körpe Âzer’in,*
*Men ne cavab verim, ona, ey ana?*

*Bilmirem, bilmirem bu ölüm nedir,*
*Hayat var iken?*
*Nefesin, ay anam, hele evdedir,*
*Özün yer altında daşa dönmüsen.*

*Bu gün yeddin oldu…*
*Anam, yeddi gün,*
*Bizimle beraber ağlar otaglar.*
*Sene, yalnız sene, sene demekçün*
*Könlümde ne gadar menim sözüm var.*

*’Kimleri çağırag bu gün yeddiye?’*
*Halalar, bacılar soruşur menden.*
*Anamdan soruşag, o biler deye,*
*Senin otağına üz duturam men.*

*Anam, tapşırıldı ana torpağa,*
*Bu ölüm, sineme çekdi dağ menim.*
*Sen menim arhamda benzerdin dağa,*
*Ele bil arhamdan uçdu dağ menim.*

*Gızımın adıdır senin öz adın.*
*Bu da gözdağıdır mene bu gün de.*
*Son defa sen mene bahıb ağladın,*
*Sûretim mezara getdi gözünde…*

*Ömrü başa vurdun altmış yaşında.*
*Altmışın üstünde durub yaşın da.*
*Artıg senin üçün dayanan zaman*
*Menimçün dolanır…*
*Gün olur ahşam.*

*Vaht keçir, sen menden uzaglaşırsan,*
*Men sene günbegün yahınlaşıram…”*

BAHTİYAR VAHAPZÂDE

Bahtiyar Mahmud oğlu Vahabzade, 16 Ağustos 1925 tarihinde Azerbaycan Şeki‘de doğdu.

9 yaşında ailesiyle beraber Bakü‘ye taşındı. İlk ve orta öğrenimini bu şehirde tamamladı.

1942 yılında girdiği Bakü Devlet Üniversitesi Filoloji Bölümü’nden 1947 yılında mezun oldu ve aynı bölümde öğretim üyesi olarak ders vermeye başladı.

Türkiye’yi Güldüren Adam’ ünlü komedyen Cem Yılmaz’ın İstiklal Marşı’ndan esinlenerek yazdığı bir şiir, şu sıralarda elden ele dolaşıyor..

Cem Yılmaz, bu şiirinde Türkiye’nin sorunlarını da ele alarak ülkemiz gerçekleri hakkında inanılmaz
tespitler yapmış! İşte Cem Yılmaz’ın Türkiye’nin durumuna mizahi ve bir o kadar da entelektüel bakış açısıyla yazmış olduğu şiir:

Cem’ in İSTİKBAL MARŞI

Bakma, dönmez şafak vakti yurttan kaçan o alçak!
Dönmeyip Amerika’da, arlanmaksızın yaşayacak!.
O benim milletimin hırsızıdır, yurdu soyacak,
Hortumladıkları benimdir, milletimindir ancak!

Çalma, kurban olayım hepsini ey hırslı çakal!
Gariban halkıma da bir pul bırakacak kadar al!
Olmaz sana götürdüğün paralar sonra helal,
Hakkını vermezsen burdaki ortaklarının behemehal!

Ben ezelden beri aç yaşadım, aç yaşarım!
Hangi hükümet beni kurtaracakmış, şaşarım!
Kurumuş musluk gibiyim, ne akar ne taşarım!
Yırtsam da bir tarafımı, hiç görülmez başarım!

Mali krizler, yoluna örmüşse çelikten bir duvar,
Benim .ceğiz, .cağız diyen bir hükümetim var!
Bağırsın korkma, nasıl işimize burnunu sokar?
‘Avrupa Birliği’ denen tek dişi kalmış canavar!

Arkadaş, Meclis’e namusuyla çalışanları uğratma sakın!
İşe aldıracakların, olsun hep sana yakın!
Gelecektir, cezanı vereceği günler Hakkın,
Kim bilir belki yarın, belki yarından da yakın!

Yaktığın yerleri ‘orman’ diyerek geçme, tanı!
Çalışanı işten at, doldur kadroya yatanı!
Gözleri açık yatır seni kurtaran atanı,
Satılmadık o kaldı, durma satıver şu vatanı!

Sermaye mutlu olsun, olsa da çevre feda!
Semizlettin Apo’yu, mezarında dönsün Şüheda!
Uydurma kanunlarla Meclis’ten getirin seda!
On bin Yıllık tarihe, yurdum ederken veda!

Cümlenizin bu yurdu yok etmek mi emeli?
Yediğiniz herzelere başka da ne demeli!
Oyuverin altını iyice sallansın temeli,
Yurdumun ki, sonunda vatandaş kükremeli!

O zaman durur belki gözümden akan yaşım,
O zaman doğrulur belim, yukarı kalkar başım,
O zaman boşa gitmez yıllar süren uğraşım!
HESABINI VERİP DE GİTTİĞİNİZ GÜN KARDAŞIM,

Dalgalanın dolar gibi sizde şimdi ey suçlular!
Olsun artık soyguncuya vurulacak bir yular,
Ebediyen, öyle yok hesapsız bir iktidar!
Hakkıdır ‘garip yaşamış vatandaş’ın da gülmek,
Hakkıdır ezilmiş milletimin, aydınlık bir İstikbal!

Cem Yılmaz

Karşı evin annesi

Sen 2 ters 1 düz kırgınlıklar örerken 5 numara şişle
Yumuşacık kakaolu kekler yapardı karşı evin annesi
İmrenirdim
Mutfağındaki eksik malzemeden bihaber
Tepeleme dolu kızgınlıklar yüklerdim dişlerimin arasına
Bilmezdim anne
Karşı evin babasında bitermiş iş
Bunu görmezdim
Hep başın ağrırdı
Başın, hep ağrırdı
Sırf bu yüzden bile bazı zamanlar
Seni sevmezdim
Küçüktüm anne
Bilseydim evinde su faturası ödenmemiş
Çeşmeden akmayan suya
İsyan etmezdim

Sen 2 kere 2’nin 4 ettiğini ekmek hesabından bilirken
Mis kokulu çamaşırlar asardı karşı evin annesi
Özenirdim
Ellerindeki çamaşır suyu kokusundan rahatsız
Çocukça bir küskünlük eklerdim gecelerime
Oysa ellerin ruhuma akarmış saçlarımdan
Ömrümü tararmış titreyen parmakların
Bilmezdim anne
Büyümek denen illet dayanıncaya dek kapıma
Ellerinin ne muhteşem olduğunu bilmezdim
Küçüktüm anne
Yoksa
Gün aşırı patlayan sarı ampulü
Mumla yamayacak yüce gönlünü
Ezecek kadar ezilmezdim

Sen çalı süpürgesiyle süpürürken dış kapının ağzını
Taze boyalı saçlarını savurarak süzülürdü karşı evin annesi
Ayağında yüksek topuklu bir isyan
Düşündüm de şimdi
Ne iğreti dururdu o topukların üstünde dursan
Senin çatlamış ayakların vardı anne
Hacı şakir kokardın en beyazından
İncecik bir yemeniyle gizlerdin
Ölünce her bir teli yılan olacak sandığın sırma saçlarını
Çok yeni anladım anne
Ağaran her saç telinden üstüme düşen payımı
Çocuktum anne
Bir bisikletim olsa bütün mutluluklar benimdi
Babam eve sarhoş gelmiş geç gelmiş
Hepsi sabah sokağa çıktığımda biterdi

Bilmezdim anne
Karşı evden arta kalan çantalar dolusu giysi
Üstümüze cuk diye otururken
Ruhuna azap olur akarmış
Bilmezdim benim annem gözünün yaşıyla her bayram
arifesi
Vitrinlere bakarmış
Sen ilkokul fişlerimi kardeşimle hecelerken
Telefonu keşfetmiş karşı evin annesi
Bilsen ne cahildin ne görgüsüzdün gözümde
Yak deseler yakacağım o dakika dünyayı
Yık deseler
Ne şu eski divan kalacak
Ne çiçekli perdeler
Şimdiki aklımla ah bir sorsalar bana
Desem
O tertemiz günlerim
Hani şimdi neredeler

Ben ay sonunu nasıl getireceğim diye
Hesaplar yaparken bir gün
Oğlum nefes nefese yararak ortalığı, girdi içeri
Yumuşacık kakaolu kekler yapmış dedi karşı evin annesi
Çok geç anlıyor insan anne
İlle de kendi annesi
İlle de kendi annesi

Deniz İnan

#HasanHüseyinKorkmazgil

İlk telaffuzum ilk sözümdün anam…
Bağra basma adresimin tekçesi,
Anadan da öte özümdün anam…

Yük oldum dokuz ay, zevkle taşıdın,
Tırnağım yok iken sırtım kaşıdın,
Yaz günü hapşırsam, yine üşüdün…
Karakışta ise yazımdın anam…

Tarifsiz sevginin uçkun kantarı,
Duygumun tütsüsü, aklımın karı,
Dikkat bekçim idin, gönlümün varı,
Sen hep benimleydin, gözümdün anam….

Geceleri üstüm örten el idin,
Okşayarak uyandıran gül idin,
Kuzum derken baldan tatlı dil idin,
Naz bilmezken benim nazımdın anam…

Yavanı sevgiyle pişirdiğin aş,
Damağım tadıydı, doruklara eş…
Ben görmüşsem hayra yorduğun her düş,
Esin kaynağımdı, hızımdın anam…

Öğütlerde ipeksi bir ses idin,
Delişmemi teskin eden us idin,
Yanlışıma uğrun uğrun yas idin,
Dert ortağım idin, sızımdın anam…

Öksüz büyümeni belli etmedin,
İçin için yansan bile tütmedin,
Sağdığın sevince acı katmadın,
Ağzıma tad hem de tuzumdun anam…

Yavrusuna kanat geren kuş idin,
Zor gününde yaslanacak döş idin,
Yangısına göz göz akan yaş idin,
İçli içli çalan sazımdın anam…

Gönlüme sinerdi mahzun bakışın.
Mani söyleyişin, türkü yakışın,
Meğer son vedaymış elim sıkışın.
Bağıma vakitsiz bozumdun anam…

06.04.2018- Ankara Kürşat Karacabey