Fatsa Sayaca İlkokulunda, Samandağ Lisesinde, Ünye Endüstri Meslek Lisesinde,  Ankara Eğitim Enstitüsünde,  Ankara Demetevler Lisesinde,  Aktepe Lisesinde,  Kurtuluş Ortaokulunda kadrolu olarak, Gazi Eğitim Enstitüsünde, Çankırı Eğitim Enstitüsünde ve Erzincan Eğitim Enstitüsünde geçici görevle öğretmenlik yaptı. İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanlığı’nda hukuk danışmanlığı görevinde bulundu.

Türkiye Öğretmenler Sendikasında şube başkanlığı, TÖB DER’de bölge temsilciliği yaptı. 1990’da Eğitim İş’in kurucuları arasında yer aldı. Bu sendikada 3 dönem Merkez Yönetim Kurulu üyeliği (Merkez Hukuk Sekreterliği) görevini sürdürdü. Eğitim~İş ve Eğit~Sen’in birleşmesiyle oluşan Eğitim~Sen’in kurucuları arasında yer aldı, bu sendikada Genel Sekreterlik yaptı. Başka kitle örgütlerinin organlarında görevler aldı.

Muhalif tutumundan ötürü 3 kez meslekten atıldı, mahkeme kararlarıyla görevine döndü. Açıkta kaldığı dönemde Hukuk Fakültesine girdi, avukat oldu.

Yayın işiyle uğraştı. Öğretmen Dünyası, Sendika ve 16 Mayıs dergileri ile Öğretmen Yayınlarının kurucularından. Bunların kiminde yöneticilik de yaptı.

Dergi ve gazetelere yazılar yazdı. Dil, halkbilim, hukuk ve gezi türlerinde kitapları yayımlandı.

Emekli ve Ankara’da yaşıyor.

Kitapları:

Yorgo Emmi (2002),

Var Çok Piroplam Apanti Çook – Gürcistan ve Azerbaycan İzlenimleri (2002),

Batı’ya Akan Zenginlik – İtalya, İsviçre, Almanya, Avusturya Gezi Notları (2004),

Beyaz Geceler Rusya Gezisi İzlenimleri (2004),

Nerde Akşam Orda Sabah Akdeniz Avrupası Gezi İzlenimleri (2006),

Çöl Gelini Suriye Gezisi Notları Ayhan Sarıhan (2009),

Düşe Kalka – Öğretmenlik Anıları (2009, 2017),

Alçak Ülke Hollanda Gezisi İzlenimleri (2011),

Kazıklı Voyvoda’nın Ülkesinde – Romanya Gezisi İzlenimleri (2011),

Barışmayacağız Affetmeyeceğiz (2012),   Tanrılar ve Dilenciler Diyarı Nepal – Hindistan İzlenimleri (2013),

Biz Bu Sendikayı Sokakta Bulmadık – Eğitim İş Anıları (2017),

Beyceli Öyküleri (2019),

İndim Seyran Ettim Acemistan’ı – İran Gezisi İzlenimleri (2019).

Not: İyi bir hukukçu da olan Avukat Ayhan SARIHAN, Arkaşları arasında DÜRÜSTLÜK TİMSALİ olarak tarif edilir. (AjansHaberal)

Sevgili dostlar, merhaba…
Sayfamı takip edenleriniz bilir; ben, Türkiye’de yaşayan Gürcülerin hikâyelerini kaleme alıyorum. Zamanın, tarihin ve mesafelerin aşındıramadığı köklerini yüreklerinde taşıyan insanların hikâyelerini… Çok yakında bu anlatılar tek bir kitapta buluşacak.
Bugün ise sizleri, bu yolculukta kalbime en çok dokunan isimlerden biriyle tanıştırmak istiyorum: Düzce Gürcü Kültür Derneği Yöneticisi, eğitimci Sayın Zeki Mercan (Kobaladze).
O, yalnızca kendi dilini koruyan biri değil; aynı zamanda o dili başkalarının da yüreğine nakşeden bir emekçi… Okumayı, yazmayı, doğru konuşmayı, hatta Gürcüce düşünmeyi öğreten bir gönül insanı. Düzce’de açtığı kurslar, niceleri için unutulmuş köklere uzanan bir köprüye dönüştü.
Ama itiraf etmeliyim ki, beni en çok etkileyen başka bir şeydi…
Onunla konuşurken, kelimelerinden dökülen Gürcüce öylesine duru, öylesine tabiiydi ki; insan, karşısında Gürcistan’da doğup büyümüş birini sanıyordu. Oysa o, sınırların ötesinde doğmuş bir Gürcü kökenli bir Türk idi. Fakat dilini, bir insanın ruhunu korur gibi korumuştu.
Bu, tarif edilmesi zor bir duyguydu…
Ve işte tam da bu duyguyla, onun hikâyesini sizlerle paylaşmak istiyorum.
     – Zeki bey, hikâyeniz sanki dağların kalbinde başlıyor… Anlatır mısınız?
Cevap:  Evet… Benim hikâyem 1960 yılının sonbaharında, Düzce’nin yüksek dağlarında, küçük bir köyde — Fındıklı Aksu’da başlar. Orada doğa, insanı adeta kendi elleriyle büyütür; Berrak sular, fındık kokulu ormanlar… Ben ise ailemin onuncu ve sonuncu çocuğuydum.
     – Kökleriniz nereden besleniyor?
Cevap:  Dedem, 1878 Osmanlı/Rus Savaşı’nın ardından Batum’dan göç etmek zorunda kalmış. Bu bir tercih değil, kaderin dayattığı bir yoldu. Sonrasında babam da aynı yolu yürüdü… Sanki ailemiz hep yollardaydı; ama bir şeyi hiç kaybetmedik: Gürcistan’ı. Çünkü o, bizim içimizde yaşamaya devam etti.
     – Çocukluğunuz nasıldı?
Cevap:  Ziyadesiyle Gürcülükle yoğrulmuştu… Köyde yalnızca Gürcüce konuşulurdu. O benim ilk dilim, ilk sesimdi.
     – Peki sonra?
Cevap:  Beş yaşımda, okumam gerektiğine karar verildi ve evde Türkçe konuşulmaya başlandı. Zamanla Gürcüceden uzaklaştım… Öyle ki, bir süre sonra kendi dilimin yalnızca “bozuk bir Türkçe” olduğuna inandım. Bugün bunu hatırladıkça içimde bir sızı hissediyorum…
   – Gürcüce size ne zaman geri döndü?
Cevap:  1975’te… Küçücük bir cep sözlükle. O sözlük, benim için sadece bir kitap değildi; kendime açılan bir kapıydı. Her şey oradan yeniden başladı.
     – Gürcistan’da eğitim görmek hayali var mıydı?
Cevap:  Evet… Hatta o hayale çok yaklaşmıştım. Ama dönemin şartları izin vermedi. Bu, hayatımın en derin yaralarından biri olarak kaldı.
 – Yolunuza nasıl devam ettiniz?
Cevap:  Hiç durmadım… Kitaplarla, mektuplarla, insanlarla yeniden kurdum bağımı. Sonra başkalarına da öğretmeye başladım. İlk öğrencim babamdı… Ve bir gün ondan Gürcüce yazılmış bir mektup aldım. O anı tarif etmek imkânsız…
– İki dünya arasında bir köprü oldunuz…
Cevap:  Belki de öyle… Akrabalık bağları yeniden kurulunca tercüme için insanlar bana gelmeye başladı; mektuplarını okumam için. Böylece çeviri yapmaya başladım… Ve bu yol hâlâ devam ediyor.
 – Bugün ne yapıyorsunuz?
Cevap:  Hâlen Gürcüce öğretiyorum. Hem sınıfta hem de çevrimiçi… Bildiğim ne varsa paylaşmaya çalışıyorum.
 – Sizin için en kıymetli olan nedir?
Cevap:  Torunumun Gürcüce öğrenmesi… Onunla oyunlar oynayarak bu dili öğretmek için sık sık İstanbul’a gidiyorum. Ailemizde Gürcü kimliğinin kaybolmaması en büyük arzum. Buna yürekten inanıyorum; yakında gerçekleşecek. Ve o gün geldiğinde yüksek sesle şunu söyleyeceğim: Dilimiz kaybolmadı… Biz hâlen varız.
   – Okuyuculara son bir söz?
Cevap:  Dil, insanın ruhudur. Onu koruyan, kendini korur.

Sayın Zeki Mercan’a bu içten ve derinlikli sohbet için gönülden teşekkür ederim.
Saygılarımla,
Eka SURAMELİ

‘Bu ismi de nereden bulmuşlar’ dedirten ilçe, semt, mahalle, meydan, bulvar, cadde ve sokak adlarının hikayeleri duyanları şaşırtıyor.
”Ankara’nın tarihi semt isimleri ve öyküleri”, ”Ne demek Ankara; Balgat niye Balgat” ve ”Cumhuriyet ve Başkent Ankara” isimli kitaplar ile çeşitli kaynaklardan derlenen bilgilere göre, Ankara‘nın farklı ilçe, semt, mahalle, bulvar, cadde, sokak ve meydan isimlerinin ilginç hikayeleri bulunuyor.

Mamak’a bağlı Saimekadın Mahallesi’nin isminin 1402‘de Çubuk Ovası’nda yapılan Ankara Savaşı‘nda Osmanlı ordusuna yardım eden bir kadından geldiği biliniyor.
Kaynaklarda, Osmanlı askerine yardım eden Saime Kadın’ın isminin oturduğu bölgeyle anılmaya başladığı ifade ediliyor. Bir başka kaynakta ise Hacı Bayram Veli’nin soyundan gelen ve bölgede bahçeleri bulunan ”Saime Hatun’‘un semte adını verdiği belirtiliyor.
”Saime kadınla alışverişte bulunan biri aldığının karşılığını getirip vermiş. Saime kadın eline tutuşturulan bir tomar parayı saymaya başlayınca parayı veren eksiksiz olarak ödemede bulunduğunu anlatmak üzere, ‘sayma kadın, sayma kadın’ diye uyarmış. Böylece kadının adı ‘sayma’dan türeyerek Saime olmuş ve bölgenin ismi de böyle anılmaya başlanmış.”

Hacı Bayram Veli’nin doğup büyüdüğü yer olarak bilinen Solfasol semtinin gerçek adının Zülfazıl (faziletli, erdem sahibi kişi) olduğu çeşitli kaynaklarda yer alıyor.

Ankara’nın gözde mekanlardan Balgat‘ın isminin öyküsü ise şöyle:
”Kat/gat” kelimesinin öz Türkçe’de şehir anlamına geldiği ve Balgat’ın ‘‘Balşehir” olduğu kaynaklarda yer alıyor.
Balgat ismiyle ilgili halk arasındaki yaygın inanış ise şöyle:
”Mustafa Kemal Atatürk‘ün yolu bir zamanlar şehrin dışında kalan Balgat köyüne düşer. Köyde soluklandığı evde çay içmek isteyen Atatürk’e gelen çayda şeker yoktur. Atatürk, ‘Şeker yok mu?’ diye sorunca oradakiler de Ankara şivesiyle ”Şeker yok amma bal var, bal gat Atam, bal gat’‘ der. Atatürk de bunun üzerine bölgenin ismini ‘Balgat’ koyar.”

Cebeci kelimesinin sözlük anlamı, Osmanlı’nın yeniçeri ordusunda silah yapan ve bakımıyla görevlendirilen, savaşta silah ve cephaneyi orduya ulaştıran yaya kapıkulu ocaklarından bir sınıf askerdir. Osmanlı dönemindeki Cebeci kışlalarının bugünkü Cebeci semtinde kurulmasından dolayı bölgenin ismi de buradan geliyor.

Dikmen, sözlüklerde koni biçimindeki tepe, dikilerek oluşturulan ağaçlık, dik arazide orman olarak belirtilir. Ankara’nın yüksek tepelerinden biri olan Dikmen’in artık koni biçimli olup olmadığı anlaşılmamaktadır ancak semtin tepe sırtlarında kara çam ormanı bulunmasından dolayı bölgeye bu isim verilmiştir.

Etlik Kasalar mevkisi, meyve ve sebze kasalarının geniş bir arazide depolanmasından dolayı bu adı almıştır.

Ayrancı ismi bu semtte yoğun olarak yaşayan rumların genellikle çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşmaları ve rumların genellikle güğüm güğüm ayran satmalarından dolayı bu ismi almıştır.

Ankara’nın su ihtiyacının karşılanması amacıyla Hatip Çayı üzerine bent kurulması, bu bölgenin Bentderesi olarak anılmasına neden olmuştur.

Giysi ve çamaşır dikilen iş yeri, terzi bulunan bölgeye Dikimevi denilmiştir.

Başlangıçta 40 hane bulunan semt, Kırkkonaklar adıyla anılmıştır.

Dışkapı semti, Ankara’nın giriş ve çıkış kapısı olarak nitelendirildiği için bu ismi almıştır.

Bugün büyük bir alışveriş merkezi ve metro istasyonunun bulunduğu Akköprü semti, adını Çubuk Çayı, İncesu Deresi ve Hatip Çayı’nın birleştiği noktada 1222‘de Selçuklu Komutanı Alaaddin Keykubat tarafından yaptırılmış, 3′ü büyük toplam 7 kemerli köprüden almıştır.

Yapılaşmaya 1980‘li yıllarda başlanan Yüzüncü Yıl Mahallesi’ne, 1981‘de Atatürk’ün doğumunun 100. yılı kutlamalarında Yüzüncü Yıl adı verilmiştir.

Günümüze kadar değişen semt isimleri:

Esenboğa‘nın asıl adı: İsenBuga‘dır. Aslında bir şahıs ismidir. Ankara Savaşı’nda başarı gösteren Timur’un generallerinden İsen Buga‘nın (mutlu, kutlu, güzel, iyi ve Sağlıklı Boğa) ismi zaman içerisinde Esenboğa olarak günümüze gelmiştir.

Evliyalar semti olarak nitelendirilen Bağlum, 1530‘da Anadolu vilayetinin Ankara kazasına bağlı bir köy olup Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğünün yayınladığı 438 numaralı Muhasebe-i Vilayet-i Anadolu Defteri (937-1530) isimli eserin 354. sayfasında katip hatası olarak ”Yavlum” diye kaydedilmiştir. Ancak daha sonraki yıllarda ”Bavlum” olarak değiştirmiştir.

Telsizler bölgesindeki Türk Telekom Kültür Merkezi olarak kullanılan yapılar, 1928‘de telsiz istasyonu olarak yapılmış ve 1951‘e kadar Ankara Telsiz İrsal İstasyonu olarak hizmet vermiştir. Çok sayıda telsiz direği olmasından dolayı semte Telsizler adını vermiştir.

Gökçegöl olarak da anılan Mogan Gölü’nün adı söylentiye göre, tarikat önderi anlamına gelen ”Mugan’‘dan gelmiş ve zamanla Mogan’a dönüşmüştür.

Elvankent, adını, Ahi Elvan Hazretleri’nin türbesinden almıştır.

Peçenek mevkisinin adı, Oğuzlar’ın 24 boyundan Gökhan kolu olan ‘‘Beçene”den gelmiştir. Peçenek sözcüğünün kökü olan Beçene kelimesinin sözlük anlamı ”çalışkan, gayretli’‘dir.

Adliye Sarayı’nın olduğu alana geçmişte Çaputçu Çayırı denilmiştir. Hayvanların otlağı ve çocukların oyun yeri olan Çaputçu çayırının özelliği mahalle kavgalarının burada yapılmasıdır.

Adını coğrafik özelliklerinden alan mekanlar:

Ankara’nın yüksek yerlerinden Etlik, yapılaşmanın olmadığı dönemlerde çok fazla rüzgar alan semt olmasıyla bilinirdi. Hava akımına maruz kalan bu bölgede kesilen hayvanların etleri burada muhafaza edilmiş ve bölgeye coğrafi koşullarından ötürü Etlik ismi verilmiştir.

Öveçler‘in sözlük anlamı ”2-3 yaşındaki erkek koyun”dur. Ancak ”Öveçler” kelimesi, kitaplarda yer alan bilgiye göre, ”keklikten ufak, keklik gibi öten, avcıları peşinden koşturan sevimli kuş” anlamına gelir ve bu kuşların bölgede çoğunlukla bulunmasından dolayı buraya Öveçler denilmiştir.

Dilimize Farsça’dan geçmiş ”seyran” sözcüğü ”gezinme ve bakıp görme, geçirme’‘ demektir. Üzüm bağlarının da bulunduğu Ankara’nın yüksek kesimi Seyran Bağları, zamanında gezinti yeri ve çevreyi görme imkanı veren bir alan olmasından dolayı ”Seyran” ismini almıştır.

Ankara Hukuk Fakültesi ile Siyasal Bilgiler Fakültesinin arka tarafları olan Topraklık’ın da ilginç bir hikayesi var. İşi olmayan kimseler, bölgeden aldıkları killi toprağı eşeklerle mahallelerde dolaştırarak ”bebe toprağı” satarlardı. Tahta beşiklere serilen toprağın bebeği daha iyi uyuttuğu ve geliştirdiği söylenirdi. Bu hikmetli toprak, bölgeye ismini vermiştir.

Önceleri Keltepe olarak anılan Hacettepe, ağaçlandırma çalışmalarının ardından 17. yüzyıl başlarında Hacıtepesi Mahallesi olmuş ve ağızlarda ”Hacettepe’‘ye dönüşmüştür.

Fransızca kökenli bir kelime olan Şose‘nin anlamı ise ”taş kırıkları veya kum kullanılarak yapılan yol’‘ demektir. Eski zamanlarda taşlı ve kıvrımlı yollarının olması nedeniyle bu ismi almıştır.

Tınaztepe‘nin sözlük anlamı, dövülerek savrulmaya hazırlanan ekin yığınıdır. Buna bağlı olarak, mahallede ekin yığınlarının bulunmasından dolayı bölge bu adla anılmıştır.

Gaziosmanpaşa semti Kuleli Sokak’ta bulunan ve şimdi Kuloğlu tarafından satın alınan üzüm bağı, eskiden Ermeni bir papaza ait olmasından dolayı bu Papazın Bağı ismi ile anılmıştır.

Ankara’nın en eski semtlerinden Hamamönü, Karaca Bey tarafından yaptırılan hamamların bölgede bulunması dolayısıyla bu adla anılmıştır.

Kaynaklarda yer alan bilgiye göre, Karakusunlar mevkisi ismini şu hikayeden almıştır:
Atatürk‘ün askeriyle mola vermek için geldiği kar altındaki bölgede komutanlardan biri Paşa’ya sorar: ”Paşam, çadırları nereye kursunlar?”, Atatürk yanıtlar: ‘‘Kara kursunlar”. Atatürk’ün yanıtı ağızdan ağza günümüze ”Karakusunlar’‘ olarak gelmiştir.
Öte yandan, 1953′te hazırlanmış Ankara Şehri İmar Komisyonu Raporu’nda bu yerleşmenin adı ”Karakursunlar Köyü” olarak geçmektedir.

Padişah ahırlarının sorumlusuna emir-i ahur, mir-i ahur ya da imrahor denilirdi. Buradan yola çıkılarak İmrahor Vadisi‘nde bir ahır emiri yaşadığı halk arasında söylenir.

Geçmişte bir çarşının adı olan Ulucanlar şimdilerde semtin adıdır. Ulucanlar çarşısındaki mescide giderken koridorda üzerlerinde ayetler yazılı yeşil örtüleri bulunan ve baş uçlarında yeşil kavukları olan lahitler varmış ve bu lahitlerde yatan kişilerin ulu kimseler olmasından dolayı semte Ulucanlar ismi verilmiş.

”Çinçin’‘ kelimesinin sözlüklerde farklı anlamları bulunur. Bunlar ”serçe büyüklüğünde ve toprak renginde bir çeşit kuş”, ”tek ayak üzerinde sekilerek oynanan çocuk oyunu”, ”ağızda ezilip çocuklara yedirilen çiğnem, yutum”, ”su kuyusu” ve ”hamam tası”dır. Ancak mahallenin isminin nereden geldiğine dair bilgiye rastlanmamaktadır.

Tarihe adını yazdıranlar:

Kurtuluş Savaşı’nda Edirne milletvekilliği ve doğu cephesi komutanlığı yapan, Sarıkamış, Kars, Gümrü kalelerini Ermeni ordusunu yenerek geri alan Korgeneral Kazım Karabekir‘in (1882-1948) adı, Ankara’nın en işlek caddesine verilmiştir.

Dönemin Ankara Valisi Abidin Paşa, Ankara Valiliği Ankara Hukuk Fakültesi ile Siyasal Bilgiler Fakültesinin arka taraflarını oluşturan bölgeye köşk yaptırdığından buraya Abidin Paşa adı verilmiştir. 1883‘te Ankara Valiliğine atanan Abidin Paşa, 8 yıl boyunca Ankaralılara hizmet etmiştir.

Tandoğan, 1929‘da Ankara valiliği ve belediye başkanlığını birlikte 18 yıl boyunca yürüten ve 1946‘da vefat eden Nevzat Tandoğan’ın soyadını taşır.

Tunalı Hilmi Caddesi adını Bolu Mebusu ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk meclis üyelerinden Tunalı Hilmi Bey’den almıştır. Tunalı Hilmi Bey, işçi ve kadın haklarını meclise getiren ilk milletvekili olarak bilinmektedir.

Oran şehrine çıkan bulvara, Bülent Ecevit hükümetinde dışişleri bakanlığı ve başbakan yardımcılığı görevlerini üstlenmiş Turan Güneş’in (1921-1982) adı verilmiştir.

Yabancıların isimleri caddelerde yaşatılıyor:

Genellikle kısaca Kennedy Caddesi olarak anılan John F. Kennedy Caddesi, ABD’nin ilk Katolik başkanı olan ve Texas’ı ziyareti sırasında bir suikaste kurban giden John Fitzgerald Kennedy’nin (1917-1963) isimle anılmıştır.

Çayyolu’nda bulunan Bangabandhu Şeyh Mucibur Rahman Bulvarı, Bangladeş’in kurucu ve ilk devlet başkanı Şeyh Mucibur Rahman’ın adını taşır.

Beşevler ve Tandoğan mevkileri arasında kalan Dögol Caddesi‘nin ismi aslında Fransızca ”De Gaulle”ün okunuşudur. Fransız Generali ve Fransa cumhurbaşkanlarından Charles De Gaulle‘ün adını bu caddeye verenler, levhaya adın okunuşunu yazmıştır.

Yıldız mevkisi yakınlarındaki Rabindranath Tagore Caddesi, 1913‘te Gora adlı kitabıyla Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülen Hintli yazar Rabindranath Tagore‘un (1861-1941) adıyla anılmıştır.

Cinnah Caddesi’nin ismi, Pakistan’ın kurucusu Muhammed Ali Cinnah’ın adını taşımaktadır. Cinnah Caddesi’nin 1970‘li yıllardan önceki adının ”Vali Dr. Reşit Caddesi” olduğu kitaplarda yer alıyor.

Mahatma Gandi Caddesi’ne, ülkesinin bağımsızlığa kavuşması için savaş vermiş, Müslüman ve Hindular arasındaki çatışmaları sonlandırmış olan Hindistan Devlet Adamı Mohandas Karamçand Gandi‘nin adı verilmiştir. Mahatma ”ulu ruh” anlamına gelmektedir.

Adını kooperatiften alan mekânlar:

Oran şehri, ismini bölgeyi yaptıran Orta Anadolu Sitesi şirketinin kısaltmasından alır.

Yıldız mevkisine ilk yapılan çok katlı konut yapıları yıldız biçimini çağrıştırdığı için bölge ”Yıldızevler” diye adlandırılmış, zaman içinde ”evler” sözcüğü düşerek semtin adı ”Yıldız” kalmıştır.

Emek, adını Emekli Sandığı Memurları Ev Yapı Kooperatifi olan konut kooperatifinden almıştır. Kooperatifin 8 Mayıs 1951‘de belediyeye verdiği dilekçede henüz semtin adı yoktur ve bölgeden ‘‘Bahçelievler’in orta mektebi arkası” diye söz edilir.

Kitaplara göre, Türkiye’nin ilk konut kooperatifi olarak nitelendirilen Bahçelievler Yapı Kooperatifi adını semte vermiştir. Bahçelievler, Ankara’da konut sıkıntısına çare aranırken inşasına 1937‘de 150 konutla başlanan ilk konut yapı kooperatifidir.

Nüfusun artmasıyla konut sıkıntısının yaşandığı başkentte çözüm için kurulan kooperatiflerden biri Kavacık Subayevleridir. Kooperatif ortakları arasındaki subayların fazla oluşundan kooperatife Subayevleri ve Ankara’nın önemli su kaynağı olan Kavacık suyundan dolayı da ”Kavacık” denilmiştir.

Emek’teki İsrailevleri’ne, İsrailli bir firmaya ait olmasından dolayı bu isim verilmiştir. İsrailevleri’nin 1953′te milletvekilleri ve üst düzey bürokratlarının kurduğu bir kooperatif olduğu kitaplarda yazar. Kooperatifin ilk adı Dikmen Yapı Kooperatifi’dir.

Daha önceki adı Hakimiyet-i Milliye (Ulusal Egemenlik) olan Ulus aslında meydanın adıdır ancak zamanla semtin ismi haline gelmiştir.

Sıhhiye Meydanı, ismini, eski adıyla Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaleti (Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı) yani Sağlık Bakanlığından almıştır. Öte yandan, Kızılay ve Sıhhiye’deki fıskiyeli havuzlar dolayısıyla Aşağı Havuzbaşı da denilmiştir. Kitaplarda yer alan başka bir bilgiye göre, Sıhhiye, etrafı bahçe ve tarlalarla çevrili, ortası bataklık alanı olması ve üzerindeki su birikintisi neticesinde meydana gelen gölete girenlerin boğulması tehlikesine karşı ”Kanlı Göl yada Kanlık” olarak anılmıştır.

Ulus’taki İtfaiye Meydanı eskiden bit pazarı, ikinci el pazarı ya da Hergele Meydanı olarak biliniyordu. Buraya şehir dışından gelenlerin çok olmasından ve esnafın bir araya gelmesinden dolayı önce ”Hergelen Meydanı” denilmiş ancak zamanla Hergele Meydanı olarak anılmaya başlanmıştır. Meydanın adı, Ankara İtfaiyesi’nin kurulmasıyla İtfaiye Meydanı olarak kalmıştır.

Şehrin merkezi olan Kızılay, ismini 1929‘da yapılan Türk Kızılayı Genel Merkezinden (Hilal-i Ahmer İdari Binası) almıştır. Dönemin Belediye Başkanı Asaf Bey’in semte Avrupa malı olan su perisi kızlı fıskiyeli havuz yaptırması ve Ankaralıların bu havuzun kenarında yorgunluk atmaları nedeniyle bölgenin ismi Havuzbaşı olarak da anılmıştır.

Parklar ve çarşılar:

Ulus’taki geleneksel Suluhan, 1508-1511 yıllarında Hasan Paşa tarafından inşa edilmiş olup diğer adı ‘‘Hasan Paşa Hanı”dır. Hanın meyilli bir arazi üzerinde bulunmasından dolayı zaman zaman su baskınına uğramış olması halk arasında ”Suluhan” adının yaygınlaşmasına neden olmuştur.

Eskiden ”Uzun Çarşı” denilen Çıkrıkçılar Yokuşu, çıkrıkçılar yol üzerinde toplandığı için bu adı almıştır.

Anafartalar Caddesi, ilk önce Karaoğlan Caddesi, ardından Tahtakale Çarşısı, Balıkpazarı Caddesi ve son olarak da Anafartalar Caddesi ismini almıştır. Mustafa Kemal Atatürk‘ün Çanakkale Savaşları sırasında kazandığı Anafartalar Muharebesi’nden dolayı caddeye Anafartalar adı verilmiştir.

Önceki adı Emniyet Parkı olan Güven Park‘ta, Türk ulusunun polis ve jandarmaya güvenini, Atatürk‘ün Kurtuluş Savaşı’nda ve inkılap hareketlerinde beraber bulunduğu arkadaşlarını temsil eden, Türk insanının zekasını, çiftçinin tarım çalışmalarını betimleyen kabartmaların da yer aldığı anıt bulunmaktadır. Anıtın kaidesinde yer alan, Atatürk’ün ”Türk, öğün, çalış, güven” sözündeki ”güven” kelimesi parka adını vermiştir.

Cebeci’deki 50. Yıl Parkı, aşıkların sık gelmesinden dolayı Aşıklar Tepesi olarak da anılmıştır.

-KAZAN- Kazan ismine ilk defa 1530 tarihli Tapu Tahrir kayıtlarında rastlanıyor.

Kazan’da, İlhanlıların Ankara’ya egemenlikleri zamanında “Gazan Han” adına basılmış sikkelerin buluntuları dikkat çekiyor. Bu rivayete dayanarak “Gazan” isminin zaman aşımına uğradığı ve “Kazan” olarak değiştiği bilgiler arasında yer alıyor.

Kuvvetli bir görüşe göre, Kazan adının, 1402 yılında Osmanlı Devleti Hükümdarı Yıldırım Bayezit ile Moğol Hükümdarı Timur Han arasında Çubuk Ovası’nda yapılan Ankara Savaşı’nda Moğol ordusuna katılan Kazan Türk’lerinden gelmiş olma ihtimali de bulunuyor. Kazan Türk’lerinin, savaş sonrasında Ankara çevresine yerleşerek kendi adlarını taşıyan bir köy (Kazan Köyü) kurdukları iddia ediliyor.

Ayrıca yapılan Ankara Savaşı esnasında Osmanlı ordusunun yemek ihtiyacını karşılamak üzere bölgeye dev kazanlar kurulmasından dolayı ilçeye bu ismin verildiği rivayet ediliyor.

-AKYURT- Ankara’nın kuzey doğusunda yer alan Akyurt (Ravlı), Cumhuriyet döneminde ilçe merkezi olan köylerimizden birisidir. “Ravlı” adıyla bilinen bu köy, 1463 yılı kayıtlarında 30 haneli olduğu bilinir.

Ravlı köyünün tamamı 1.Murad döneminde yaşamış hayırsever Melike (Melek, Meleki) Hatun’un Medresesinin vakfına aittir. 21 köyün bağlı olduğu nahiye merkezi olan Ravlı köyü 1990 yılında resmi gazete yayımlanan kanunla Akyurt olarak ilçe merkezi olur.

-BEYPAZARI- Beypazarı’nın tarihinde Hitit, Frig, Galat, Roma, Bizans, Anadolu Selçuklu ve Osmanlılar’ın egemenliği altında kaldığı bilinmektedir.

Rivayetlere göre, M.S 491-518 yılları arasında hüküm süren Bizans İmparatoru Anastasios’un döneminde piskoposluk merkezi olarak bilinen Beypazarı (Lagania) ziyaretinde şehrin adını “Lagania-Anastasiopolis” yani “Anastasios Kenti Kaya Doruğu Ülkesi” olarak değiştirir.

Başka bir bilgide, Beypazarı’nın, ilk fatihi Kütahya beylerinden Germiyanoğlu Yakup Şah’ın veziri Dinar Hezar’ın olduğu ve onun için şehre “Germiyan Hezar” da denildiğinden bahsedilir.

Bölge, Osmanlı Devleti’nin toprak rejimi ve Tımarlı Sipahi merkezlerinde ticari ve ekonomik hayatın yoğunluğundan dolayı “Beğ Bazarı” olarak da adlandırılmıştır.

-AYAŞ- Tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapan Ayaş, Ankara’nın kuzeybatısında yer alıyor. İpek yolunun durağı olan Ayaş, bir Türkmen Oymağı adı olduğunu bilinmesiyle birlikte Öztürkçe kökenli “Parlak, aydınlık gece” anlamına da geliyor.

Gezdiği yerlerde toplumların yaşama düzenini ve özelliklerini yansıtan büyük Türk Seyyahı Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’nde Ayaş’tan bahsedilmektedir.

-POLATLI- Menteşe köyünün 1860 yılında Sivritepe eteğine kurulan Polatlı, 1 Ağustos 1926 tarihinde 877 sayılı kanunla ilçe oldu.

Frigya krallarından Pulat’ın, bu bölgeye yerleşmesinden dolayı kendi isminin bölgeye verildiği ileri sürülmektedir. Farsça kökenli Pulat, çelik ya da kuvvetli anlamına gelmesinden dolayı Polat olarak türetilmesi ihtimaller arasında yer alıyor.

Bir diğer iddia ise şehrin adını bu bölgede yaşayan ve atlarıyla meşhur olan Yakup Ağa’dan aldığıdır. Yakup Ağa’dan bahsedenlerin kendisine “Bol Atlı Yakup Ağa” dedikleri ve bunu daha sonra “Bol-atlı” şeklinde kısaltarak zaman içerisinde “Polatlı” olarak kaldığı halk arasında söylenir.

-ETİMESGUT- Tarihi kaynaklarda Etimesgut değişik adlar almıştır. Bölge, Amaksyz, Amaksis, Amaksuz, Akmasuz, Ahi Mesud, Etimesud ve Etimesgut olarak en son haline gelmiştir.

Etimesgut Belediyesi’nin verdiği bilgilere göre, Atatürk’ün örnek nahiye olarak 1929 yılında kurduğu Etimesgut’un, eski adı Ahimesud’dur. Bölgede Ahi Mesud ismiyle bir ahinin yaşamasından dolayı bu ismi aldığı bilinir.

-PURSAKLAR- Pursaklar isminin doğuşunda bir çok rivayet bulunmaktadır. Pursaklar Eski Muhtarı Kemal Çelik, eski zamanlarda Pursaklar’ın ormanlık alan olması nedeniyle Pür-saklar (yapraksaklar) denildiği bilgisini veriyor.

Bir başka görüşe göre, Pursaklar isminin 1463 yılında Osmanlı dönemindeki kayıtlarda “Busaklar” olarak geçtiği belirtiliyor. 17. yüzyılda “Busaklar” isminin “Pursaklar”a dönüştürülüp, Ankara’nın merkez köylerinden birisi haline getirildiği anlatılıyor.

Ankara Savaşı’nın yapıldığı yer olarak bilinen Pursaklar, Moğolların fil ordusunun bu bölgede saklandığı konusunda iddialarda, önceleri “Filsaklar” olan bu bölgenin isminin, zamanla değişerek ilk önce “Pirsaklar” daha sonra da günümüzdeki adı ile “Pursaklar” olduğunu söyleniyor.

-KIZILCAHAMAM- Kızılcahamam, ilk çağlara kadar uzanan tarihinde, Yabanabat, Çorba ve son olarak da Kızılcahamam ismini aldığı iddia ediliyor. Ayrıca, “Kızılcahamam” isminin yöre toprağının rengi ile yörede bulunan şifalı kaplıcalarından aldığı tahmin edilmektedir.

-ÇUBUK- “Çubuk” kelimesi, Türklerde erkek ismi, aşiret ismi ve yer adı olarak kullanılmıştır. Çubuk’un isminin de 11. yüzyılda Selçukluların, Sultan Melikşah devrinde Anadolu’daki fetih hareketlerine katılan Türk Beyi, yani Çubuk Bey’den almış olduğu biliniyor.

Başka bir rivayete göre, Çubuk yöresinin bulunduğu ovanın suyu oldukça boldur. Bundan dolayı yerleşim alanı çayırlık, çimenlik, kavak, söğüt ve bağ çubuklarıyla kaplıdır. Daha önce çayırlık olan bölgeye, çubuğu bol olmasından dolayı “Çubuk” adı verilir.

-BALA- Farsça kökenli olan Bala, yüksek, yukarı anlamına geliyor. Bala’nın 600 yıl önce Kara Ali adında bir Türk tarafından veya Süleyman Gürbüz Han tarafından kurulduğuna dair söylemler bulunuyor. Aynı zamanda ilçe, tarih boyunca “Kasaba-i Bala, Bozulus Sancağı, Tabanlı Kazası” olarak adlandırılmıştır.

-MAMAK- 1983 yılına kadar Çankaya ilçesinin bir semti olan Mamak, daha sonra Ankara’nın merkez ilçelerinden bir haline geldi.

Geçmiş zamanlarda Ankara’da uzun zaman hüküm süren Ahiler, bölgeyi kuran ve yönetenlerin isimlerini yaşatmak için mekanların adına yönetenlerin adını verirdi. Bu bölgeler, orayı idare eden Ahi büyüklerinin isimleriyle anılırdı.

Örneğin Ahi Mamak, Ahi Mesud, Ahi Tura gibi… Ahi Mamak, bölge olarak idaresi altında olduğu için buraya ismini verdiği iddia ediliyor.

Ankara’nın Osmanlılara geçmesinden sonra burada bulunan çiftliğe Tahir komutan atanmasından dolayı bölgeye Tahir Mamak da denildiği rivayet ediliyor.

-NALLIHAN- Nallıhan adını nasıl aldığı hususunda ise iki söylenti var. İsminin, bölgedeki han ve yakınlarından geçen Nallı Suyu’ndan veya bölgede bulunan önemli bir hanın kapısındaki naldan aldığı yönündedir.

Bir diğer söylenti ise, halk kahramanı Köroğlu buradan geçerken gece handa konaklar, ertesi gün ayrılırken hanın bahçe kısmında atının nalı düşer. Nal yerinden alınarak hanın kapısına asılır ve buradan da Nallıhan ismi çıkar.

KEÇİÖREN- Tarihte Keçiören adının nereden geldiği hakkında bir çok rivayet bulunmaktadır. Keçiören ismi ilk olarak 1463’te “Ankara Mufassal Tahrir Defteri”nde Karye-i Kiçiviran tabi-i Kasaba” (Kasaba’ya bağlı Kiçiviran köyü) olarak geçer. Kiçiviran kelimesi “Küçük Viran” anlamına gelir. 1530’lu yıllarda bölge Keçi-viran olarak zikredilir.

1955’li yıllardan önce son derece temiz havası ve ünlü bağlarıyla adeta bir dinlenme yeri olan bu bölge, bahçeleri, çeşit çeşit meyve ağaçları, bağları, havuzları, kuyuları ile meşhurdu. İnsanlar meyve sebzelerini kendileri yetiştirir, özellikle üzüm ve armuda önem verirlerdi. Bu nedenle de Keçiören bağlarında yetişen üzümler ayrı bir lezzette olurdu. Bölgenin meşhur zümrüt yeşili alanlarla kaplı olduğu ve bu bağlarda otuzun üzerinde üzüm çeşidi yetiştirildiği söylenmektedir. Ankara’nın en geç olgunlaşan üzüm çeşitleri bu bölgede yetiştiği için “geç veren” bağları denilmesinden kaynaklı olarak, zamanla bugünün Keçiören’ine dönüşmüştür.

Bir başka rivayete göre, Keçiören ismi söylenip yazıldığı gibi “Keçi’lerin ören yeri” kelimelerinin birleşmesiyle oluşur. Keçiören, Ankara Keçisi’nin otlak yeri olmasıyla birlikte tarihi yerleşim yeri anlamında ören kelimesiyle birleşmiştir.

-HAYMANA- Osmanlı Devletinin Kurucusu Osman Gazi’nin annesi Hayme Ana, ilçe merkezinde vefat etmesi ve buraya defnedilmesinden dolayı bölgeye “Hayme Ana” adı verildiği doğrultusunda söylemler vardır. Haymana kelimesi, Divan-ı Lügatit Türk’te mera, otlak ve yeşillik anlamına gelir.

-GÜDÜL- İlçe, Anadolu Selçuklu hükümdarlarından I. Mesut’un eniştesi ve Ankara Emiri olan Şehabüldevle Güdül Bey tarafından şimdiki yerinde, tahminen 850 yıl önce kurulmuştur. 1 Eylül 1957 yılına kadar Ayaş ilçesine bağlı bir nahiye olduğunu bilinmektedir. İlçe isminin Güdül Bey tarafından geldiği tahmin ediliyor.

-SİNCAN- 17. yüzyılda arşivlerinde yer alan Sincan köyü, İpek Yolu’na yakın oluşundan ötürü tarihi çağlarda önem kazanmıştır. Etimolojik bakıldığında da Sincan, şen, canlı insanların yurdu anlamına gelmektedir.

Sincan, Atatürk’ün önerileriyle Romanya Köseabdi’den gelen soydaşların buraya yerleştirilmeleriyle tipik bir göçmen köyü görünümünü almıştır. Nüfusu hızla artan Sincan, 30 Kasım 1983 tarihinde çıkartılan 2963 sayılı kanunla ilçe haline getirilmiştir.

-ALTINDAĞ- Milat önce ve sonra yerleşmelerin bulunduğu ilçeyi ilk Frig Kralı Midas kurar. İlçe, “Antik ve Osmanlı Ankara’sı” olarak bilinmesinin yanı sıra Anadolu Selçuklu’sunun “melik” şehri olmuş ve Osmanlı’nın eyalet merkezliğini yapmıştır. Zengin bir tarihe ve kültür mirasına sahip olan ilçe, başkentin ilk yerleşim alanı olması nedeniyle tarihi açıdan çok önemli eserlere ev sahipliği yapar. Bu yüzden bölge olarak değerli arsalara, evlere sahiptir. Bölgede yaşamanın pahalılığından ve değerli mekanların, arsaların olması, altın gibi değerli görülmesi ve ilçede yer yer yüksek kesimlerinin olmasından dolayı bölgeye “Altındağ” adını verildiği rivayetler arasında bulunuyor.

-ÇAMLIDERE- Kuruluşu eski zamanlara dayanan Çamlıdere, eski yıllarda “Kuzviran” olarak anıldığı bilgiler arasında yer alıyor.

İlçede türbesi bulunan Ömer’ül Faruk’un 4’üncü soyundan Şeyh Ali Semerkandi’nin yöreye gelip yerleşmesiyle bölge Şeyh Ali Köyü (Kuzviran) olarak anılmaya başlar, daha sonra da “Şeyhler” olarak değiştirilir. Bölge, Şeyh Ali Semerkandi Diyarı olarak ta bilinmektedir.

1953 tarihinde çıkarılan 6191 sayılı kanunla ilçe statüsünü kazanan Çamlıdere, bölgede bulunan dere ve etrafındaki çamlardan dolayı bugünkü ismini aldı.

-ÇANKAYA- Çankaya ilçe ismiyle ilgili olarak çeşitli rivayetler bulunmaktadır.

Bölgedeki bir su pınarının üzeri tamamen yeşil yosunlarla kaplanmış havuza benzer bir kayanın üzerinden geçmesi ve bu suyun bir çok hastalıklara şifa canlara can olmasından dolayı bölgeye “Can-Kaya” ismi verildiği sanılıyor.

Rivayete göre, zaman içerisinde harplerde yıkılan suyun geldiği gözü kapanır, daha sonra suyun gözü açılır, ama eskisi gibi dertlere deva, hastalara şifa olmaz. Lakin “Cankaya” adı bugüne kadar gelmiştir.

Başka bir rivayette, ilçede bulunan Papaz Bağı bölgesinde eski zamanlarda bir kilisenin olduğu ve bu kilisenin tapınma saatlerinde buradaki çanın sürekli çaldığı doğrultusunda söylemler bulunuyor.

Bölgede eskiden çengi oynatılmasından dolayı “Çengikayası” olarak da zikredildiği öne sürülüyor.

-ELMADAĞ- 1530 yılı belgelerinde Kasaba nahiyesine bağlı bölge, “yozgad köyü” olarak bilinir. Köy, Osmanlı Devleti döneminde “Hac Yolu” üzerinde bulunması dolayısıyla bir derbent (karakol) görevi görür. Daha sonraki yıllarda Bala kazasına bağlı bir köy olan “yozgad”, milli mücadele yıllarında önem kazanmasından dolayı “küçük yozgad” adı ile nahiye merkezi olur.

1934 yılından itibaren kurulan fabrikalardan dolayı belde gelişerek büyümeye başlar. Küçük Yozgad, 27 Mart 1944 tarihinde Çankaya ilçesine bağlı Elmadağ isimli nahiye teşkilatı haline gelir. Bölgede bulunan elma ağaçları ile dolu olan tepe ve dağlarından bu adı aldığı rivayet edilmektedir.

-EVREN- Evren, Ankara’ya bağlı en uzak ilçelerden birisi olup, eski yerleşim alanı 1957 yılında Hirfanlı Baraj Gölü’nün suları altında kalmış, 1958 yılında şimdiki yerine planlı ve imarlı olarak taşınarak kurulmuştur. 1963 yılında Şereflikoçhisar ilçesine bağlı köy statüsündeki bölge, eskiden “Çıkınağıl” adı ile anılırdı.

Evren Belediye Başkanı Nedim Keskin, ilçe isminin 12 Eylül 1980 askeri müdahalesini gerçekleştiren dönemin Genelkurmay Başkanı Kenan Evren’e ithafen 1982 yılında verildiğini belirtti. Seçilen belediye başkanlarının 12 Eylül döneminde görevlerinden alındığını kaydeden Keskin, “Onların yerlerine atama belediye başkanları getirildi. Belediye meclisinde çıkaN kararla Kenan Evren’in soy ismine ithafen ’yardımları olur’ diye Evren isminden değişiklik için Ankara Valiliği’ne müracaat edilmiş. O gündür bugündür Evren diye geçiyor” dedi.

1990 yılında çıkarılan 3644 sayılı kanunla adı “Evren” kalmak kaydıyla ilçe statüsüne dönüştürüldüğü kaydediliyor.

-GÖLBAŞI- Gölbaşı, 1923 yılında kadar Örencik köyüne bağlı 10 haneli “Gölhanı” adıyla anılan bir mahalle iken, Bucak Müdürlüğü ve Jandarma Karakolu’nun bu bölgeye taşınması sonucunda ismi “Gölbaşı” olarak değişir ve bucak merkezi olur. Aynı zamanda ilçe bünyesinde bulunan gölden ismini almıştır. 30 Kasım 1983 tarihinde 2963 sayılı kanunla Gölbaşı, ilçe haline gelir.

-KALECİK- Kalecik Kalesi’nin, Romalılar devrinde Bursa Tekfuru tarafından kızına çeyiz olarak yaptırıldığı bilinmektedir. İlçe ismini bölge ortasında, çevreye hakim tepe üzerinde bulunan küçük kaleden almıştır.

-ŞEREFLİKOÇHİSAR- İsminin kökeni bölgeye Türkler yerleşmeden önceki ismi Archelais Garsaura idi. Osmanlı kaynaklarında adı, “Koşhisar” olarak geçen ilçe ismi, “Çift Kale” anlamına geldiği sanılmaktadır. Bu sözcük zamanla Koçhisar’a dönüşmüştür.

Rivayete göre, Şerefli aşiretinden ve buradaki kaleler bağlantısından ötürü de isminin başına şerefli sözcüğü konmuştur. Ancak, burada yaşayanlar Balkan, Çanakkale ve Kurtuluş Savaşlarında çok şehit vermesinden ötürü de Şerefli sözcüğü yasa ile bölgeye verilmiştir.

-YENİMAHALLE- Artan konut sıkıntısı yüzünden yeni bir mahalle oluşturulması için 1946-1949’lı yıllarda Ankara’nın 9. Belediye Başkanı Dr. Ragıp Tüzün’ün girişimleriyle Yenimahalle kurulmuştur.
{Alıntı.#SİFİN}

Mesela Bilge Kağan yazıtında Bilge Kağan, babası İlteriş ile annesi İlbilge’yi “Kağan babam ve Katun annem” diye anar.

Eski Türkçedeki “Kağan” kelimesinin zamanla “Hakan” ve “Han” kelimelerine kaynak oluşuna benzer şekilde, “Katun” kelimesi de zamanla “Hatun” ve “Kadın” olmak üzere 2 ayrı kelimeye kaynak olmuş ve her iki kelime de kullanılmayı sürdürmüştür.

Geleneksel Türk kültüründe en önemli sosyal birlik olan ve eski Türklerin “kamıg bagı (kemik bağı)” dedikleri kan akrabalığı esasına dayanan aile, cemiyet yapısının temel çekirdeğiydi.

Ailenin temelini kadın teşkil ettiği için de kadına atfedilen yücelik ve kutsiyet çok büyüktü.

Türk destanlarında kadın ilahi bir varlık mertebesine çıkartılıyor, bazen karanlığı yararak gökten inen mavi bir ışık huzmesinden ve bazen de kutsal bir ağacın kavuğundan peydah oluyordu.

Türklerin ilksel inançlarında Ay erkek kabul edilirken Güneş’in dişi bir varlık olarak kabul edilmesi, Güneş’in hayatın kaynağı oluşu ile kadının doğurganlığı arasında kurulmuş ilişkiye dayanıyordu.

Güneş nasıl hayatın kaynağı ve doğadaki bereketin sembolüyse, kadın da aynı şekilde toplumun kaynağı ve toplumdaki bereketin sembolü idi.

Onun için Türk babaları kız evlatlarına “evimin bereketi” diye hitap ederler ve o çağlarda kızlarını diri diri gömen kavimlerden farklı olarak bir kız evlat vermesi için Tanrı’ya yalvarırlardı.

Keza eski Türk edebiyatında kadınlar bu devrin ideal erkek tipi olan “Alp tipi”ne benzetiliyorlar, tıpkı erkekler gibi at binip silah kuşanan kahramanlar şeklinde betimleniyorlar ve kesinlikle Orta Doğu ya da Avrupa’nın yerleşik medeniyet çevrelerinde teşekkül eden edebiyatlarda olduğu gibi salt haz konusu edilerek metalaştırılmıyorlardı.

Kadınların evleninceye kadar erkeklerle eşit şekilde savaşlara katıldıkları ve en az bir düşman öldürünceye kadar kocaya varmalarının yasak olduğu Türk boyları bile vardı.

Geç Hun döneminde hakanı korumakla görevlendirilmiş atlı ve okçu kadınlardan oluşan hassa orduları kurulmuştu.
Göktürk ve Uygur ordularında hem süvari ve hem de piyade olarak kadın askerlere rastlamak olağandı.

Eski Türklerde kadınlar devlet yönetiminde de rol alıyorlardı ve Kağan’dan sonra sözü en çok geçen kişi Kağan’ın karısı ve naibi “Ulu Katun”du.

Tanınmış bir Türk boyunun mensubu ve gelecekteki hükümdarın annesi olarak kendine ait odacıları, ulakları, buyrukları ve muhafızları bulunan Ulu Katun, törenlerde Kağan’ın yanında yer alır, yabancı ülkelere elçi gönderebilir, elçiler kabul edebilir, Kağan savaşa gittiğinde başkentte kalır ve vekâleten devleti yönetirdi.

Hun Kağanı Atilla ile karşılaşmayı bekleyen Roma elçileri Atilla’nın eşi Arıkan Katun ile görüşmek zorunda kaldıklarında şaşırmış ve yadırgamışlardı.

Eski Türk devletlerinde “yarlık” denen ferman veya emirnameler “Kağan ve Katun buyuruyor ki” şeklinde başlar ve toplum üzerine Kağan kadar Katun’un da ağırlığı olduğuna işaret ederdi.

Kağan ile birlikte Katun’un da adının geçmediği ve damgasının olmadığı buyruklar geçersiz sayılırdı.
Şehzadelerin Kağan babalarının otağına girdiklerinde önce analarını ve sonra babalarını selamlamaları adetti.

Türk tarihinde hükümdarlık tahtına çıkan ve devleti bizzat yöneten kadınlar da görülmüştü.

M.Ö. 6. Yüzyılda yaşayan ve tarihin bilinen ilk kadın hükümdarı olan Tomris Hatun, bir Türk/Saka kraliçesiydi ve nice erkeklere taş çıkartacak kudretiyle Perslere dünyayı dar etmişti.

M.S. 6. Yüzyılda Kafkaslar ve Anadolu’ya kadar yayılmış olan Sabar Türklerinin hükümdarı Balak Han ölünce de onun dul eşi Boğarık Hatun Sabar tahtına geçmiş ve Bizans kaynaklarına üstün bir idareci ve savaşçı olarak yansımıştı.

Meşhur Hive Hanı ve tarihçisi Ebul Gazi Bahadır Han’ın Şecere-i Terakime adlı eserine göre ise Oğuz ilinde 7 kız uzun yıllar beylik yapmıştı.

Türkçede “ana-baba” veya “karı-koca” denirken kadının daima erkekten önce anılıyor oluşu Türk milli kültüründe kadına verilen değerin alametleridir.

Türk düşüncesinin devlete “baba” derken devlete zemin teşkil eden vatanı “ana” olarak telakki etmesinde de Türk ailesinin ana-baba-evlat münasebetlerinde temellenen prensiplerini ve kadının erkekten bir parça daha önemli addedilişini görmek mümkündür.

Bugün Türk kadını yerlerde sürünüyor, şiddete uğruyor, eve hapsediliyor, bir mal gibi alınıp satılabiliyorsa bunda milli kültürden kopuşun payı büyüktür.

Atatürk’ün dediği gibi, Türk kadını, yerlerde sürünmeye değil, ancak ve ancak omuzlar üstünde yükselmeye layıktır.

Türk Milli Kültüründe Kadın

1. “Bir kelime kararını,
Bir duygu hayatını,
Bir insan seni değiştirebilir…”

2. Gösteriş, bir insanın kültürel zayıflığını yansıtma halidir.

3. Denginiz olmayan arkadaşlar edinmeyin.

4. Arsız güçlü olunca, haklıyı suçlu çıkarır

5. Kötü düşünen kötüdür!

6. Devlet gemiye, halk da suya benzer. Gemiyi taşıyan sudur; ama gemiyi batıran da sudur.

7. Güneşin sana ulaşmasını istiyorsan gölgeden çık.

8. Konfüçyüs’e göre üç tehlike:

Akıllı insanların duygusuz oluşu
Duygulu insanların etkisiz oluşu
Etkili insanların akılsız oluşu

9. Bir işi bilen yapar, az bilen akıl verir, bilmeyen eleştirir, yapamayan çamur atar.

10 . Seveceğin bir iş seçersen, yaşamında bir gün bile çalışmış olmazsın.

11. Ya bir yol bul,
Ya bir yol aç,
Ya da yoldan çekil.

12. Çok kişiyle konuş. Az kişiyle düşün. Tek başına karar ver.

13. Güzel düşünceler üzerine yoğunlaştıkça önce hayatınız ve en sonunda da dünyanız güzelleşecektir.

14. Kusurlu bir elmas, kusursuz bir çakıl taşından daha iyidir.

15. Elmas nasıl yontulmadan kusursuz olmazsa; insan da acı çekmeden olgunlaşmaz.

16. Bir yerde küçük adamların büyük gölgeleri görünüyorsa, orada güneş batıyor demektir.

17. Büyük insan üç değişik süreçten geçer. Uzaktan bakıldığında sert görünür, yaklaştığınızda sıcakkanlıdır. Konuşmaya başladığında ise kararlıdır.

18. İyi insanlar daima kaybederler,
Çünkü adil dövüşürler,
İyi insanlar daima kaybederler,
Çünkü dürüsttürler,
İyi insanlar daima kaybederler,
Çünkü kazanmayı önemsemezler.

19. Öğrenip düşünmeyen insan bir kayıptır. Düşünüp öğrenmeyen insan ise büyük tehlike.

20. Bilenle tartışabilirsin, bilmeyenle tartışabilirsin. Ama bildiğini sananla tartışmak ahmaklıktır.

21. Keşke insanlar güzelliğe düşkün oldukları kadar dürüstlüğe düşkün olsa.

22. Sizi iki defadan fazla üzen birine güvenmeyin. İlk seferinde bu sizin için bir uyarıdır. İkincisi ise bir derstir ve bundan daha fazlası saygısızlıktır. Size gerçekten değer veren insanları ayırt edin.

23. Yalan söyleyenler, doğru söyleyenlere inanmazlar.

24. Zayıf insanlar intikam alır, güçlü insanlar affeder, zeki insanlar ise umursamazlar.

25. İyi insan, güzel söz söyleyen değil, söylediğini yapan ve yapabileceklerini söyleyen insandır.

26. Uzun bir yolculuk tek bir adımla başlar.

27. İyi niyetli insanlar yalana çabuk kanarlar;
Fakat boşa giden iyi niyeti asla unutmazlar.

28. Bana balık verme, balık tutmayı öğret.

29. Sevdiğin işi yap, hayatın boyunca çalışmak zorunda kalma.

30. Hiç kimse başarı merdivenlerini elleri cebinde tırmanmamıştır.

31. Güneşin sana ulaşmasını istiyorsan gölgeden çık.

32. İyi insanlar daima kaybeder. Çünkü adil dövüşürler.

33. Konuşmaya değer insanlarla konuşmazsan insanları, konuşmaya değmez insanlarla konuşursan kelimeleri yitirirsin. Sen öyle biri ol ki, ne insanları, ne de kelimeleri yitir.

34. Yüksek insanlar adalet için, alçak insanlar ise menfaati için çaba gösterir.

35. Bir gün, Konfüçyüs‘u görenler ona sormuş,

“Bu kadar kitap okumuşsun, ne anladın, neyi bildin?”
Konfüçyüş istifini bozmadan cevaplamış:
“Ne kadar cahil olduğumu.”

36. İnsanların umutlarıyla oynamayın, belki tek sahip oldukları şey odur.

37. Eş seçmek, kitap seçmeye benzer; iyi tasarlanmış bir kapak ve cilt ilginizi çekebilir ama içeriği sağlam olmadıkça, sonunu getirmek zordur.

38. İyi idare edilen bir ülkede yoksulluk utanılacak bir şeydir.

Kötü yönetilen bir ülkede zenginlik utanılacak bir şeydir

39. Onurlu insanın üzerine titrediği şey karakteridir, bayağı insanın ise makam ve mevki.

40. Küçükler ot gibidir, büyükler ise rüzgâr: Rüzgâr ne yöne eserse, otlar o yöne eğilir.
#konfüçyus

“it has been learned that he will not be abla to come”

Öyle kelimelerimiz vardır ki, bir İngiliz dil bilimci bir sayfa yazsa bile o anlamı çıkartamaz.
Beyin yanması garanti !

Türkçeyi sonradan öğrenmiş İngiliz bir arkadaşım vardı. Bir türlü “işe gidiyorum” diyemezdi. “İşemeye gidiyorum” derdi. Bizi gülmekten öldürürdü. Söylediği tek şey “Bu dili matematikçiler mi yaptı?”

Tam da burda Türk bilim adamı rahmetli Oktay Sinanoğlu‘na kulak vermek gerekir ki kendisi Yale Üniversitesi’nde (ABD) “tam profesörlük” ünvanını en genç yaşta kazanan öğretim üyesidir ve dünyanın sayılı dahileri arasında ismi anılır.
“Türk dilinin yapısı matematikseldir. Türkçe okunduğu gibi yazılan, yazıldığı gibi okunan bir dil olduğundan bilgisayar için en yatkın dildir.”
Tüm bu sebeplerden de bilim dili olmayan en layık olanıdır.

Dünyada, geçmişi 4000 yıl öncesine giden diller bir elin parmaklarını geçmez. Türkçe bunlardan biridir.
Kaldı ki Türk medeniyeti bugüne kadar yok olmadan gelebilmiş dünyanın en eski 3 medeniyetinden biri olarak kabul edilir. Kökleri çok derinlere dayanan bir dil elbette ki güçlü olacaktır.

Esasında Türk’ün hiçbir şeye ihtiyacı yoktur, kendisinden başka…

Bugün günlerden yine “Türkçe” olsun dedik.

Türkçe düşün, Türkçe sev…
Umudun Türk’çe olsun.

Tūrkçe, dünyanın en matematiksel dilidir.
Bu dile hakim olan ve bu dille dūşünen kişinin beyni de matematik gibi çalışır.. bunun yanında da bir iki dile hakimseniz ve sõzcūk dağarcığınız ve bilgi hazineniz de genişse dūşünceye devrim yaptırabilirsiniz.
Tūrkler pratik dūşünūr denir.
Bu, Tūrkçenin verdiği hızlı düşūnmekten ileri gelir.
Arkadaşımız yukarıda ingilizce bir örnek vermiş, biz de bir almanca õrnekle destekleyelim.

Tūrkce =yaptırdım.
Almanca =ich habe es machen lassen.

Tūrkce =yaptırttım
Almanca=ich habe es zu ihn machen lassen.

Bir eylemi biz bir sözcük ile ifade edebiliyorken almancada bir cümle kurmanız şart .
Ne kadar hızlı ve pratik değil mi?

Elinizde böyle hazine gibi bir dil varken bozmayın.
Absurt mapsurt demeyin.
Okey mokey demeyin.
Jenerasyon menarasyon demeyin.
Tam ve õz Tūrkçe konuşun.
Konuştuğunuz Tūrkçeyi geliştirin.
Tūrkler dünyanın en zeki milletlerinden biridir
Bunun iki nedeninden birisi konuştuğu matematik gibi dildir …
Eğitiminizi de buna göre yönlendirin.

Sevgi ve saygılarımla.
Burhan TOKCAN

Anlatayım:

Bilindiği gibi Köy Enstitülerinden önce 1936 yılının Temmuz ayında Eskişehir’in Çifteler bucağına bağlı Hamidiye köyünde bir Eğitmen Kursu açıldı. Bu kurstan iyi sonuç alınınca 1937 yılında ülkemizin birçok yerinde Eğitmen Kursları ile Çifteler ve İzmir Kızılçullu’da 2 Köy Öğretmen Okulu da açıldı. Bu iki okul Eğitmen yerleşkelerinde açıldı. 1938‘de Trakya’da gene Eğitmen Kursu yerleşkesine bir Köy Öğretmen Okulu, 1939‘da da Kastamonu Göl Köy Eğitmen Kursu’nun yerleşkesinde Köy Öğretmen Okulu açıldı.

1936- 1939 yılları arasında açılan Eğitmen Kurslarını sayısı 11‘i geçmişti. Bu süre içinde 4 de Köy Öğretmen Okulu açılmıştı.

Bu tarihsel süreci ayrıntılarıyla vermemin nedeni 1940 yılının 17 Nisan’ına gelmeden, yani Köy Enstitüsü Yasası TBMM’den çıkmadan önce, tam 3 yıl Köy Enstitüsünün uyguladığı iş eğitimi ilkesi, uygulamalı eğitim, sözünü ettiğim bu eğitim kurumlarında uygulandı.

Köy Enstitüsüne giden süreç Milli Eğitim Bakanı Saffet Arıkan ile başlamıştı. Atatürk yaşamını yitirdiğinde Saffet Arıkan Milli Eğitim Bakanlığından ayrıldı, yerine Hasan Ali Yücel atandı (Aralık 1938). Görüldüğü gibi Yücel Bakan olduğunda da enstitüler konusunda çok yol alınmıştı. İlköğretim Genel Müdürü İsmail Hakkı Tonguç daha Temmuz 1937′de arkadaşı Ferit Oğuz Bayır’a yazdığı mektupta, “Senin çok sevineceğin bir okul açmak istiyoruz. Köy Enstitüsü açacağız.” diyordu.

Hasan Ali Yücel, 1939 yılında Birinci Eğitim Şurasını topladığında Köye eğitim konusunun çerçevesi çizilmişti. Köyde uygulanacak eğitim, yalnızca abc öğretmekle kalmayacak, köylüye modern tarımı, hayvancılığı, yapıcılığı, arıcılığı, o günün teknolojisini.. öğretecek ve kooperatif yoluyla köylüyü örgütleyecekti. Köye gönderilen öğretmenin kaynağı köy çocuğu olacak ve bu çocuklar donanmış yeniden köye gönderilecekti. Köyde eğitim sorunu, köyün diğer sorunlarından ayrı değil, o sorunların bir parçası olarak görülüyordu. Köyde eğitim sorununa çok geniş açıdan bakılıyordu. İsmail Hakkı Tonguç, yıllardan beri yazdığı makalelerde ve kitaplarda köyde eğitimin boyutlarını anlatıyordu.

17 Nisan 1940‘ta Köy Enstitüsü Yasası çıktığında ilk iş, daha önce açılan 4 Köy Öğretmen Okulu hemen Köy Enstitüsü’ne dönüştürüldü. Aslında bu kurumlarda 3 yıldan beri iş eğitimi uygulanıyordu. Eğitmen Kurslarında da uygulanan iş eğitimiydi. O yıl 10 Köy Enstitüsü açılmasına karar verildi. 1946‘da toplam sayı 20′ye ulaştı.

1946 yılının Temmuz ayında seçim yapıldı, Ağustos ayında açıklanan bakanlar kurulunda Milli Eğitim Bakanı, Reşat Şemsettin Sirer idi. Hasan Ali Yücel 7 yıl, 7 ay, 7 gün Bakanlık yapmıştı. Reşat Şemsettin Sirer ilk iş olarak Köy Enstitülerinin kuramcısı ve kurucusu İlköğretim Genel Müdürü İsmail Hakkı Tonguç’u görevden aldı. Tonguç’tan sonra okul müdürleri 1947 yılı içinde neredeyse tümüyle görevden alınıp ülkemizin çeşitli okullarına sürüldüler. Aynı yıl içinde ve daha sonra deneyimli Köy Enstitüsü kadrosu çil yavrusu gibi dağıtıldı.

Köy Enstitüsü Yasası 1940‘ta çıkmıştı ama programı 1943‘te yayımlandı. Bu arada 1942 yılında Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü de açılmıştı. Yüksek okul enstitülere öğretmen ve denetmen yetiştirecekti. 1943 yılından itibaren yedi enstitüde de Sağlık Kolları açıldı.

1943 Programı 1947‘de değiştirildi. 1936‘dan beri eğitimde uygulanan iş eğitimi anlayışı budandı. Enstitülerde tarım, teknik derslerinin ders sayıları azaltıldı. Yasa’da belirtilen, “Köye yarayışlı eleman yetiştirmek” anlayışından vazgeçilmiş, yeniden köye öğretmen yetiştirme anlayışına dönülmüştü. Köy öğretmenini köy lideri olması istenmiyordu. 4274 Sayılı Köy Enstitüsü Örgüt Yasası budanmış, öğretmenin yetkileri sınırlandırılmıştı. Yüksek Köy Enstitüsü kapatılmış, 6 enstitünün Sağlık Kolu Bölümü de kapatılarak yalnız Hasanoğlan Köy Enstitüsü’ndeki açık kalmıştı. Mezun olan öğretmene verilen tarım araç- gereçleri ve hayvanlar geri alınmıştı.

Köy Enstitüsü mezunları enstitüde 5 yıl içinde öğrendiklerini gittikleri köylerde uyguladılar. Modern tarım, hayvancılık yaptılar, köyü ağaçlandırdılar, meyvecilik yaptılar, köye arıcılık öğrettiler, köye yol yaptılar, su getirdiler. Kooperatifler kurarak köylünün örgütlenmesini sağladılar. Köyün sağlıkçısı, veterineri oldular. Türkiye Cumhuriyeti’nin köydeki temsilcisi idiler. Köyün çocuklarını kız- erkek ayrımsız ve de yetişkinlerini okuttular ve mezun ettikleri öğrencilerin ilkokuldan sonra okumalarını sağladılar. Köyde ışık oldular…

Yazar, ozan, sanatçı, öğretim üyesi oldular. Gazete, dergi, kitap yayımladılar. Yazdıklarıyla genç kuşakların bilinçlenmesini sağladılar. Bu dünyanın nasıl döndüğünü öğretmekle kalmadılar, dünyanın içinde neler döndüğünü de öğrettiler. Öğretmen örgütçülüğüne önderlik ettiler. Türkiye Öğretmenler Derneği Fedrasyonu (TÖDMF)’nu kurdular. 1965 yılında Türkiye Öğretmenler Sendikası (TÖS)’nın kurulmasına öncülük ettiler. TÖS’te yöneticilik yaptılar.

Şimdi gelelim konunun başlığına. Köy Enstitüleri yalnız toprak ağalarını rahatsız etmedi. Ne yazık ki o günlerin akademisyenleri, eğitimcileri, siyasetçileri, yazarları, gazetecileri, devletin valileri, kaymakamları hatta aydın sayılan insanların çoğu da Köy Enstitülerine karşıydı. Meclis Başkanı Karabekir ile Fevzi Çakmak da bu okullara şiddetle karşıydı.

Önce CHP içindeki okumuş yazmış toprak ağası olmayan genç milletvekilleri enstitüleri istemiyordu. 1946‘da Milli Eğitim Bakanı olan Reşat Şemsettin Sirer ve 1948‘de Milli Eğitim Bakanlığına atanan Tahsin Banguoğlu Köy Enstitülerinin en azılı düşmanlarıydı. Başını Nihat Erim‘in çektiği 45′e yakın milletvekili bu okulları istemiyordu. CHP Genel Sekreteri ünlü yazar Memduh Şevket Esendal, Tonguç’a, “Bunu köy köy neden gezdiriyorsun” diyordu. Bunu dediği Cumhurbaşkanı İsmet İnönü‘ydü. Milli Eğitim Örgütü’nün büyük bölümü, en başta Yüksek Öğretim Müsteşarı Hıfzırrahman Raşit Öymen (Altan Öymen’in babası) karşıydı. Eğitime yön veren Gazi Eğitim Enstitüsü’nün Pedagoji (Eğitimbilimleri) Bölümü de karşıydı. Kemal Tahir‘in “Bozkırdaki Çekirdek” romanını okudunuz mu? Bizim ünlü romancı ve Sosyalist de karşıydı ve Köy Enstitüleriyle ilgili çok kötü bir roman bile yazmıştı. Niyazi Berkes’in ” Türkiye’de Çağdaşlaşma” kitabını okursanız, bakanlıkların ve bürokrasinin enstitülere olan düşmanlığını ayrıntılarıyla öğrenebilirsiniz. İstanbul Münevveri (aydını) böyle eğitim mi olurmuş! Öğretmen mi yetiştiriliyor amele mi, diye soruyordu.

Uzatmayalım:

Köy Enstitülerinin eğitim anlayışı 1947 yılında büyük ölçüde budandı. 1947‘den itibaren enstitüler özgünlüğünü yitirdi. Öğretmen kadrosu dağıtıldı. 1953‘te programı İlköğretmen Okulu programıyla birleştirildi ve öğretimi altı yıla çıkarıldı. 1954‘te de tabelası indirildi.

Ne yazık ki, Sabahattin Eyüboğlu, Sabahattin Ali, Niyazi Berkes, Ruhi Su, Ahmet Emin Yalman, Vedat Günyol, Yaşar Kemal gibi bir avuç aydın dışında Köy Enstitülerinin kapatılmasına üzülen aydın çıkmadı ama bu cinayete sevinen sözde aydın çoktu.

Biliyorum, Murat Bardakçı’yı soracaksınız. Bardakçı da 2 gün önce enstitülere kin kusmuş. Adamın Cumhuriyet Devrimleri ve Atatürk’le sorunu var. Cumhuriyet’in çağdaş eğitim atılımına karşı olmaz mı? Dedesi vali, babası Türkiye’den kaçmak zorunda kalmış, Osmanlı hayranı İstanbul Münevveri Köy Enstitülerine karşı olmasaydı, yadırganırdı.

Cengiz Öksüz

İTALYA;
Alman, Fransız, Ladino, Sloven asıllı topluluklar kendi dillerini de öğrenir, ama anayasanın 139’uncu maddesine göre eğitim dili İTALYANCAdır.

FRANSA;
Breton, Katalan, Bask, Korsika, Alman, Karayip, Malenezya, Kanak, Guyan, Flaman, Oksitan, İtalyan kökenli topluluklar kendi dillerini de öğrenir, ama anayasanın 2’nci maddesinde eğitim dili FRANSIZCAdır.

POLONYA; Alman, Belarus, Ukrayna, Rus kökenli topluluklar kendi dillerini de öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili LEHÇEdir.

ALMANYA;
Danimarka, Slav kökenli Sorblar, Cermen kökenli Frizler, Rumen kökenli Sintilerin kendi dillerini de öğrenirler, ama eğitim dili ALMANCAdır.

RUMENYA;
Macar, Roman, Alman, Türk, Rus kökenli topluluklar kendi dillerini de öğrenir, ama Anayasanın 13’üncü maddesine göre eğitim dili RUMENCEdir.

MACARİSTAN;
Bulgar, Yunan, Alman, Hırvat, Sloven, Sırp, Slovak, Ukrayna kökenli topluluklar ana dillerini de öğrenir, ama anayasanın 1’inci maddesine göre eğitim dili MACARCAdır.

BREZİLYA;
Alman, Hollanda, İtalyan, İspanyol, Japon, Arap, Portekiz, Fransız asıllı topluluklar ana dillerini de öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili PORTEKİZCEdir.

SLOVAKYA;
Macar, Rumen, Ukraynalı, Alman, Çekyalı, Rutenyalı, Moravyalı, Polonyalı, Rus, Bulgar, Hırvat topluluklar kendi dillerini de öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili SLOVAKÇAdır.

MEKSİKA;
80 civarında yerli dilin de konuşulduğu Meksika’da, anayasanın 2’nci maddesine göre eğitim dili İSPANYOLCAdır.

İSVEÇ;
Finli, Lapon, Rumen, Meankieli, Yidiş kökenli topluluklar anadillerini öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili İSVEÇÇEdir.

NORVEÇ;
Lapon, Finli, Roman kökenli topluluklar ana dillerini öğrenir, ama eğitim dili NORVEÇÇEdir.

YUNANİSTAN;
Arnavut, Makedon, Pomak, Türk toplulukları ana dillerini öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili YUNANCAdır.

AVUSTURYA;
Macar, Hırvat, Sloven, Çek, Slovak, Roman kökenliler ana dillerini öğrenir, ama anayasanın 8’inci maddesine göre eğitim dili ALMANCAdır.

HOLLANDA;
Cermen kökenli Frizya, Karayip kökenli Papiamento topluluklar ana dillerini öğrenir, ama anayasanın 23’üncü maddesine göre eğitim dili HOLLANDACAdır.

UKRAYNA;
Rus, Romen, Macar, Moldava asıllı toplulukların yaşadığı ve kendi dillerini konuştuğu, öğrendiği, ama Rusya ile savaşın dengeleri alt üst ettiği Ukrayna’da, anayasaya göre UKRAYNACA resmî dil ve eğitim dilidir.

ARJANTİN;
Alman, İtalyan, İspanyol, Japon, Fransız, İrlanda, Galler, Arap, Ermeni asıllı topluluklar ana dillerini de öğrenir, ama anayasanın 3’üncü maddesine göre eğitim dili İSPANYOLCAdır.

BULGARİSTAN;
Türk, Ulah, Makedon, Roman, Ermeni kökenli topluluklar ana dillerini de öğrenebilir, ama anayasanın 4’üncü maddesine göre eğitim dili BULGARCAdır.

DANİMARKA;
Eskimo, Faroe ve Alman kökenli topluluklar ana dillerini de öğrenir, ama anayasaya göre eğitim dili DANCAdır.

TÜRKİYE’de ana dil eğitimi hakkı zaten var.
Ama resmi eğitim dili olan Türkçeyi bir kenara bırakır, Kürtçe ana dilde eğitim diye dayatırsanız, Gürcü, Zaza, Çerkez, Abhaz, İngiliz, Bulgar, Boşnak gibi diğer kökenliler de haklı olarak aynı hakkı isteyecektir.

O zaman bu iş dağılma tehlikesini getireceğinden; Biz asil Türk kimliği taşıyan yurtseverler, gereken önlemi alır, Vatan savunmasına geçeriz.

YUKARIDA ADI GEÇEN ÜLKELERDE OLDUĞU GİBİ;

Türkiye’de yaşayan her can TÜRK adı alır,

Herkesin Dili Dini Kökeni onda kalır.

TÜRKÜM demeyen kişi TC kimlik taşımaz,

Taşıyorsa KALLEŞçe Dini Irkı kaşımaz.

SAKIN OLA, BÖYLE ALÇAKÇA OYUNA ALET OLMAYINIZ.

Günümüz sosyal medya sektörü, döneklik ve köpekliğin en aşağılık, en şerefsiz, en yalaka ve Türk düşmanı diaspora tazılarıyla dolmuştur. Günümüzün bu ahlaksız bu gerici yeni ortaçağ haşeratı ile nitelik ve nicelik olarak Yıldız sarayı bile boy ölçüşemez hale gelmiştir…
Hakikat duygusunu kenara iten din sömürgenliği ve ahlak sürüngenliğinin en kötüsü aydınlar arasında görülendir. Aydın dönekliğine en ağır eleştiri Fransız aydını Julien Benda‘dan (1867- 1956) gelmiştir.

Şöyle: “… Gerçek aydın, çıkar peşinde koşan, ikbal ve mevki gayretinde olan kişi değildir. Siyasi iktidarın yakını olmak için el etek öpmezler. Zengin sofralarında yemlenmek için şaklabanlık yapıp kralın soytarısı rolüne soyunmazlar. Entelektüel, kazığa bağlanıp yakılma, sürgüe göndenrilme ve çarmıha gerilme riskini göze alan kişidir. Bu yüzden sayıları çok olamaz; gelişleri de belli bir rutine bağlı değildir zaten…”

Edward W. Said de (1935-2003) aynen Julien Benda gibi düşünür:
“… Julien Benda’nın dediği aydınlar sıradan okumuşlar gibi maddiyatla ilgilenmezler. Şahsi çıkar peşinde koşmak, ikbal ve mevki kovalamak onların işi değildir. Siyasal iktidarın yakını olmak için el etek öpmezler; zengin sofralarında yemlenmek için şaklabanlık yapıp kralın soytarısı rolüne soyunmazlar; siyasi iktidarın yetkisini kötüye kullanmasını kınayıp topluma haykırırlar. Entelektüel dönekliğinin ilkesiz davranışlarından infiale kapılan Julien Benda, sözünü esirgemeyip aydın ihanetinden sözetmiştir…”
Küfür icadı günümüz görsel, sosyal ve bilişim medyası döneklik ve aydın ihanetini kolay görünür hale getirmiştir.

Namuslular korkudan sinmiş, sağdan soldan her cins namussuz ortaçağ yobazı zehir saçmaktadır. En iğrenç olanları da akademik kariyerli yalakalar olup sessiz kalarak hakikatin beynine paslı çivi saplamaktadır.
Satılık vicdanların zihin sapkınlığı yeni ortaçağın idare merkezi olan KÜLLİYE sarayından yönetilmektedir. İhanete yönelmiş zihin sapkınlığını Nobel ödüllü (1922) Einstein‘in İzafiyet Teorisiyle değil, ancak Freud teorisinde analiz edebiliriz.
HÜKÜM: Yeni ortaçağın Külliye Sarayı öyle bir zihin yapısı var ki, uygarlık ve insanlığa ileriyi 1400 sene gerilerde arayarak ulaşma hevesindeler. İslam dünyasının ilk defa gördüğü Atatürk ve Cumhuriyet devrimlerine, anadan doğma kin ve nefret içindeler. Setre pantalon yerine şalvarı özler, mercedesle cumaya gider, ama deve sırtında türkü söylerler… Kâfir clozetine oturmayı beceremeyince, cebinde taş bulundururlar.
Uşak takımının kanı ve sütü uygarlık nazarında bozuk sayıldığı için, bunu anlamaya Julien Benda’nın yorumu bile yetersiz kalır. Katip Çelebi’nin “behime sürüsü, ümmet-i büleha ve öküz oğlu öküz” nitelemesi bu kültür üzerinedir.
Arasıra Prof. Münir Aktepe’nin Patrona Halil isyanı ve ŞAMDANİZÂDE tarihi de karıştırılırsa, Külliye’nin hangi asırda yaşadığı daha iyi anlaşılır.
☆OSK/14.07.2025/ Burhaniye