Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın neden “Türk milleti” ya da eşanlamlı olarak “Türkler” yerine onu oluşturan etnik gruplardan sadece üçünün “kıyamete kadar” birlikte yaşayacağını belirtme gereğini duyduğunu ancak kendisi bilir. Fakat bu konuşmanın anayasamızın 104. maddesinin II. fıkrasına göre “Devlet başkanı sıfatıyla Türkiye Cumhuriyeti’ni ve Türk milletinin birliğini temsil” eden cumhurbaşkanının konumu ile bağdaşmadığı açıktır.

Aynı gün Afyon’da katıldığı zafer yürüyüşünde Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bu konuşmalarını eleştiren, ülkede tartışılmaz çatının Cumhuriyet olduğunu belirten CHP Genel Başkanı Özgür Özel’e göre; “Onun taşıyıcı kolonu da Türkiye’de Türk’ün de, Kürt’ün de, Arap’ın da, Laz’ın da, Çerkez’in de, Pomak’ın da, göçmenlerin de herkesin bu Cumhuriyete sadakatle ve eşit vatandaşlık bağıyla bağlı olmasıdır.”

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Dayanışma Komisyonu kurulması, Türkiye Cumhuriyeti anayasasının “Türk vatandaşlığı” ile ilgili 66. maddesinin tartışmaya açılmasına neden oldu. 66. madde, kapsamı itibarıyla yetersiz bulunuyor.

Bu görüşü savunanların başında eski ulaştırma bakanı, Türkiye’nin cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçmeden önceki son başbakanı, 28. TBMM başkanı ve halen Türk Devletleri Teşkilatı Aksakallılar Heyeti Başkanı Binali Yıldırım da bulunuyor. Yıldırım’ın 29 Ağustos 2025 günü farklı bir etnik sıralama ile açıkladığı görüşü şöyle:
“Bu topraklar, bin yıldır Kürt, Türk, Süryani, Çerkez ve diğer etnik unsurlarla aynı kaderi paylaştı, aynı toprağa düştük, aynı bayrağın altında yaşadık, bugün de birlikteliği geleceğe taşımakla sorumluyuz. Hepimiz vatandaşlık bakımından eşit haklara sahibiz. Bu nedenle vatandaşlık tanımının kapsayıcı bir şekilde gözden geçirilmesi, güncellenmesi, bütün unsurları kucaklaması önemli bir adım olacaktır.”

Çokuluslu Osmanlı Devleti’nden ulus devlet niteliğindeki Türkiye Devleti’ne kadar Türk hukukunda vatandaşlık kavramı, ırk veya din temeline dayandırılmamıştır.

1876’da ilan edilen ilk yazılı anayasamız Kanun-i Esasi’de yapılan Osmanlı vatandaşlığı tanımı -günümüz Türkçesiyle- şöyledir:
“Osmanlı uyrukluğunda bulunan bireylerin tümüne hangi din ve mezhepten olursa olsunlar, istisnasız Osmanlı denir…” (m. 8).

29 Ekim 1923’te Türkiye Büyük Millet Meclisi’nce Cumhuriyet ilan edildikten sonra kabul edilen 1924 Teşkilat-i Esasiye Kanunu’nda verilen vatandaşlık tanımı şöyledir: “Türkiye ahalisine din ve ırk farkı olmaksızın vatandaşlık itibarıyla (Türk) ıtlak olunur.” (m. 88/I).

Bu tanım, 1945 Türkçeleştirmesiyle kabul edilen anayasada şöyle ifade edilmiştir: “Türkiye’de din ve ırk ayırt edilmeksizin vatandaşlık bakımından herkese ‘Türk’ denir.” (m. 88/I).

1961 Türkiye Cumhuriyeti anayasası, “Vatandaşlık” kenar başlığı altında şu yalın tanımı getirmiştir: “Türk devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür”  (m. 54/I).

1982 Türkiye Cumhuriyeti anayasası da “Türk vatandaşlığı” kenar başlığı altında aynı tanıma yer vermiştir (m. 66/I).

Günümüzde yürürlükte olan anayasal tanım budur. Bu tanım, hiçbir etnik veya dini öğe içermeksizin Türkiye Devleti’ne vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkesi kucaklayan ortak veya üst kimliği ifade etmektedir. Anılan maddede Türk milletinin adı yerine onu oluşturan bütün etnik grupları sıralamak olanağı yoktur. Bizde olduğu gibi başka devletlerin anayasalarında da milleti oluşturan etnik gruplardan başat konumda olanın, devleti kuranın adı kullanılmıştır. Dolayısıyla bizdeki vatandaşlık tanımı, tarihi bir gelişme sonucunda ortaya çıkmasının yanında, uluslararası yerleşmiş uygulamaya da uygundur.

1961 ve 1982 anayasalarında verilen tanımların ortak paydası “Türk devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olmak”, Türkiye Devleti vatandaşı olan, Türkiye Cumhuriyeti kimlik kartını taşıyan herkesi, -2024 rakamlarıyla- 85.664.944 insanı kucaklayan bir kriterdir. Dolayısıyla bu tanımın dışında kalan kimse yoktur. Uyrukluk kriterine dayalı olan, ek bir kriter gerektirmeyen en kapsamlı, en özlü Türk vatandaşlığı tanımı budur. Yeni anayasada da bu hükümde içerikle ilgili bir değişiklik yapılması söz konusu olamaz.

Bu hükümde değişiklik yapılabilecek tek sözcük, -Türkiye Devleti’nin 1921 Teşkilatı Esasiye Kanunu’nun 3. maddesi ile konulan, o zamandan beri ve yürürlükteki anayasamızın değişmez nitelikteki 1 ve 3. maddelerinde kullanılan adıyla paralellik sağlamak üzere- 66. maddenin sadece ilk sözcüğünü “Türkiye” olarak yazmaktır:
“Türkiye Devleti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür.”
Hiçbir duraksamaya yol açmayacak, farklı etnik kökenlerden insanları ortak bir vatandaş kimliğinde birleştirecek bir anlatımla şöyle de yazılabilir:
“Türkiye Devleti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkese hiçbir ırk farkı gözetmeksizin Türk denir.”

SONUÇ:

Anayasal ve yasal terim olarak “Türk” sözcüğü etnik bir kimliği ifade etmez. Bu sözcük, Türk milletinin her bireyini ve Türkiye Devleti’nin her vatandaşını, hiçbir etnik ayrım gözetmeden kucaklayan, onun vatandaş kimliğini belirten bir terimdir.
“Türk” sözcüğü, etnik anlamda Türk, Kürt, Laz, Çerkez, Gürcü, Acem, Ermeni, Boşnak, Arnavut, Rum, Arap, Yahudi ya da başka bir etnik kökenle, fakat Türk üst kimliğiyle ortak bir tarihten gelen, ortak bir coğrafyada birlikte yaşayan, ortak bir dili konuşan, günümüzde 85 milyonu aşan nüfusuyla Türk milletinin ortak adıdır.
Tarihten gelen, dünyadaki genel uygulamaya uygun olarak verilen bu adda büyük Türk milletini oluşturan insanlardan hiçbirinin etnik kökenine karşı bir ayrımcılık yoktur. Onlar, hangi etnik kökenden olurlarsa olsunlar, Türkiye Devleti’nin eşit vatandaşları olarak hepsi Türktür.

Prof. Dr. Hikmet Sami Türk
16.9.2025

“NE GÜZEL ŞEY UNUTMAK..”

Geçmişe mazi demek..

Bugünü de geçirdik yarına Allah Kerim deyip gamsız gamsız yaşamak..

Kalem yazdı, mürekkep kurudu, yıllar geçti görüyorum ki yine her şey unutuldu..

Bir düşünün hele 22 yılda neler yaşandı?

Sosyal medyada defalarca yazdım ancak şimdi on tanesini sayın desem belki birkaç kişi üç ya da beşini sıralar..

Hadi yorulmayın, bir kez daha hatırlatayım..

“İşte unuttuklarımız..”

Deniz Feneri, Yimpaş, Kombassan, nereye gittiği belirsiz kurban paraları..

FETÖ, SADAT, TÜGVA, TÜRGEV gibi paralel yapılanmalar..

TÜGVA tarafından yapılan torpilli atamalar ve devlette kadrolaşmalar..

TÜGVA çalışanları için THY’dan bedava 1500 bilet alındı iddiası..

TÜGVA yöneticilerine geçmişte İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından bağlanan ballı maaşlar..

TÜGVA’nın eline geçmiş olan 80 milyon nüfusun fişlenme yazılımı..

TÜRGEV tarafından toplanan milyarlık bağışlar..

17/25 Aralık, Rıza Zarraf skandalı, ABD’de açılan Halkbank davası, hediye edilmiş milyarlık saatler, bakanlara gönderilmiş paraların listesi, ayakkabı kutuları, para sayma makinaları, maskeli beşler, önce inkar edilen sonra faiziyle birlikte talep edilen milyonlarca dolar, altın ve petrol kaçakçılığı..

Bakara/Makara, salla bir ayet gitsin diyen sözde dindar bakan, alay konusu edilen din ve zirve yapmış istismar..

Açılım adı altında davul, zurna ve devlet töreniyle karşılanan teröristler, Oslo ve Dolmabahçe görüşmeleri, Apo yandaşları ve İmralı ziyaretleri, askerin yoluna döşenen mayınlar, heba edilen kahraman şehitler, unutulan gaziler…

İnadına BOP eş başkanlığı, başına çuval geçirilen askerler, NOTA verilsin diyenlere ‘müzik notası mı bu verelim’ diyen bir başbakan, bu hizmetler nedeniyle alınan ve nedense hala iade edilmemiş olan üstün liyakat nişanı…

Kuzey Irak’taki işgal kuvvetleri için Allah Amerikan askerlerini korusun duası..

Şehide kelle, askerse asker ölmek için maaş alıyorlar diyen bir başbakan, üç beş şehit için meclisi toparlayamayız diyen bir bakan..

TALİBAN’ın bizimle ters yanı yok diyebilen bir Cumhurbaşkanı..

Kurtuluş Savaşı düzmece, keşke Yunan kazansaydı diyen Atatürk düşmanı bir fesli ve öldüğünde bu hainin cenazesine katılan hemfikir devlet ricali..

Kızılay Maden Suyu şişesine kadar kaldırılan T.C. ibaresi, yasaklanan Andımız, tartışmaya açılan Nutuk, usulen kutlanan milli bayramlar, milli bayramlarda hastalanan Cumhurbaşkanı..

Alçakça indirilen bayraklar, devlet dairelerine baş aşağı asılan Atatürk posterleri, Anıtkabir’e yapılan saygısızlıklar, parçalan, çöpe atılan Atatürk büst ve posterleri, İstiklal Marşı’nda oturan gafiller, vatandaşa Türk değil Türkiyeli diyenler, Türkiye Cumhuriyeti Devleti adından rahatsız olan hainler, devletin adı Anadolu olsun, Türk bayrağı değil Türkiye Bayrağı olsun diyenler..

Aselsan mühendislerinin şüpheli ölümü..

Türkiye’nin kaderini değiştirecek toryum projesi üzerinde çalışan Prof. Engin Arık ve ekibinin içinde bulunduğu Isparta uçağının düşme nedenindeki sır perdesi..

Kapatılan ve pistleri tahrip edilen Atatürk Havalimanı, Atatürk adı kaldırılarak kurulan ve yandaşa peşkeş çekilen uçuş garantili İstanbul Havalimanı..

Man adası skandalı..

Vahşice katledilen Cemal Kaşıkçı ve Suudi Prense verilen cinayet dosyası..

Rahip Brunson olayı..

Katarlı’lara 50 milyon dolara satılan Tank Palet Fabrikası..

Nedense halen bulunamayan Adil Öksüz..

Mersin limanında yakalanan şüpheli uyuşturucu..

Devlet televizyonu TRT’ye çıkarılan Osman Öcalan..

Terör yuvasına kandil, bebek katiline sayın, işbirliğine açılım, imtiyazlı hapishaneye İmralı diyerek terörü ve teröristi masum gösteren bir iktidar..

Her seçimde yapılan sandık hilesi, sahte mühür ve sahte oy pusulaları, Beylikdüzü seçimlerinde trafoya kedi girdi hikayesi..

Dağıtılan kömürler, makarnalar; suyu, elektriği olmayan köylere gönderilen buzdolapları, çamaşır makineleri ve her türlü seçim rüşveti..

Dr Vecdet ÖZ

ÇAĞDAŞ BİR TÜRKİYE İÇİN İDEAL DEVLET YÖNETİM MODELİ NASIL OLMALIDIR.?

Saygıdeğer Dostlarım,

Devlette yıllarca üst düzey yöneticilik yapmış ve dünyadaki çeşitli yönetim modellerini incelemiş bir bilim insanı olarak sizlere bu sorunun cevabını vermeye çalışacağım.

Sabırla okumanızı diliyorum..

Devlet yönetimi milli şuur, üst akıl ve üstün cesaret gerektiren ulvi bir görevdir.

Bu görev bilinci içinde milli yapıyı muhafaza etmek ve topluma dayalı demokratik bir yönetim kurmak istiyorsan öncelikle devleti yönetirken dış dayatmalara mecbur kalmayacak ve ülkenin milli onurunu koruyacaksın.

Derhal tecrübeli ve liyakatli devlet kadroları oluşturup halkı ve paylaşımda adaleti esas alan ulaşılabilir kalkınma hedefleri koyacaksın.

Milli, manevi, ahlâki ve etnik değerlerde uzlaşı sağlayarak, tüm değerleri bir potada eritip ülkede barış, istikrar ve ortak bir uzlaşı kültürü oluşturacaksın.

Ülkeyi yönetirken bu uzlaşı kültürünün ortak paydası olan eşit vatandaşlık ilkesini esas alacaksın.

Mevcut Anayasanın değiştirilmesi dahi teklif edilemez ilk dört maddesine ve Cumhuriyet’in kuruluş felsefesine her zaman sahip çıkacaksın.

Planlama, ARGE, yatırım, üretim, istihdam, ihracat ve kalkınma için çağa uygun milli politikalar hazırlayacaksın.

Öyle bir devlet olacaksın ki ürettiğin politikalar ülkeyi ve milleti kalkındırmakla kalmayacak bölge ve hatta dünya çapında örnek alınacak bir ülke haline geleceksin.

Sonunda yeni dünya düzeni yönetiminde söz sahibi olan güçlü, onurlu ve belirleyici bir ülke olacaksın.

Devlet denilen şeyin ya muktedir bir güç ya da bir hiç olduğu, “biraz devlet” olunmayacağı asla unutmayacaksın.

Ülke siyasetinde iktidar kadar muhalefetin de önemli bir yer tuttuğu göz ardı etmeyeceksin.

Güçlü ve doğruları söyleyen bir muhalefetin, halkın seçimlerini doğru yapması konusunda belirleyici olduğu kadar iktidarın kendine çekidüzen vermesi açısından da çok önemli bir görev ifa ettiğini unutmayacaksın.

Muhalefet partilerinin yapmış oldukları eleştirilerin yanı sıra kendi siyasi çözüm önerilerini de ifade etmeleri gerektiğini bileceksin.

Tüm bunları gerçekleştirmek için de aşağıda ifade ettiğim ideal devlet yönetim modelinin 20 ilkesini asla göz ardı etmeyeceksin.

1. Devlet sosyal uzlaşmaya dayalı bir kurum olmalıdır. Devletin meşruiyeti için ilk ve temel koşul sosyal uzlaşmadır. Devletin gücünün kaynağı insanlardır. Vatandaşlar, can ve mal varlıklarının korunmasının ötesinde, devlete ne tür görevler devredecekleri konusunda diyalog ve görüşmeler yoluyla uzlaşmaya çalışmalıdırlar. Pratik olarak bunu gerçekleştirmenin yolları pekâlâ mümkündür. İnsanlar iyi bir devlet yönetimi için gerekli ilkeleri katılımcı ve uzlaşmacı yollarla tespit edebilirler.
2. Devlet sosyal sözleşmeye dayalı bir kurum olmalıdır. Vatandaşların üzerinde uzlaştıkları ilkelerin resmi ve yazılı bir sözleşmeye dökülmesi gereklidir. Bu, devlet ile vatandaşlar arasında bir resmi kontrat (sözleşme) yapılması demektir. Bu resmi kontrat Anayasa’dır. Anayasa, bireylerin hak ve özgürlüklerini güvence altına alan, bununla birlikte devletin güç, yetki, görev ve fonksiyonlarının sınırlarını çizen bir resmi kontrat hüviyetini taşımalıdır. Devletin güç ve yetkilerini sınırlamayan ve bununla birlikte vatandaşların hak ve özgürlüklerini güvence altına almayan hiç bir anayasa meşru değildir. İdeal devletin bu ikinci boyutunu Anayasal Devlet olarak adlandırıyoruz. Anayasaya sahip olan her devlet Anayasal Devlet olarak kabul edilemez; olsa olsa “Anayasalı Devlet” olarak adlandırılabilir. Vatandaşların evrensel hak ve özgürlüklerini güvence altına almayan ve etkin bir şekilde koruyamayan bir devlet anayasası Sembolik Anayasa olarak kabul edilebilir. Temenniden öteye geçmeyen hükümlerle dolu sembolik bir anayasaya sahip olan bir devlet hiç bir zaman Anayasal Devlet olarak kabul edilemez.

Dr. Vecdet ÖZ

‘’GEÇMİŞİNİ BİLMEYEN, SAHİP ÇIKMAYAN, GELECEĞİNE YÖN VEREMEZ, İNŞA EDEMEZ, HATTA YOK OLMAYA ADAYDIR’’ Farklı kaynaklar da bu söylem kimine göre Şeyh EDİBALİ, kimine göre Mustafa Kemal ATATÜRK  tarafından söylendiği iddia edilen, bana göre önemli bir söylem.

Geçen hafta sonu kızımla yaptığımız bir istişare üzerine bu konuyu yazmaya karar verdim. Zira hukukçu olan kızım ‘’Baba bunu yazmalısın’’ diye bana telkinde bulunmuştu.

Gözlemlerimden, şahit olduklarımdan edindiğim kanaat maalesef farklı fraksiyon ve görüş sahibi kişi ve gurupların geçmişi de ötekileştirme, yok sayma, itibarsızlaştırma  çabaları gayet net fark edilebiliyor. Ve bu durum beni ziyadesiyle üzüyor. Böyle olmamalı. Yani sözümona milliyetçiliğiyle övünen bir ülkenin bu takındığı tavırlar  adeta bir fecaat diyebilirim. Tam yeri gelmişken  merhum Alparslan TÜRKEŞ’in  kayıtlara geçmiş, yıllarca dilinden düşürmediği adeta sloganlaşmış söylemini atlamam vefasızlık olur. ‘’Her kim Türk ve Atatürk düşmanıdır, biliniz ki onlar Malazgirt’te, İstanbul’un fethinde, Çanakkale’de ve İstiklal harbinde mağlup ettiklerimizin Anadolu’da kalmış tohumlarıdır’’ demişti. Evet ben  “ALPARSLAN da bizim, Fatih Sultan MEHMETHAN da bizim, ATATÜRK  ve silah arkadaşları da bizim” diyerek devam edeceğim. Hatta yazmaya ilk başladığım da ilk makalelerimin birinde Sultan Vahdettin’i işlemiştim.

ANA KONUYA GİRİŞ YAPAYIM: Askerliğimi Erzincan’da yapmış, 1981 yılında terhis olmuştum.

KONU ATATÜRK

Erzincan  59. Topçu Tugayı  bahse konu tarihlerde kısa dönem askerlik görevini yapanlara ev sahipliği yapan bir birlikti. Konu da tam burada başlıyor. 1982 yılında askerliğini orada kısa dönem yapan Antalya’lı  yazar ressam Mustafa AYDEMİR bir proje geliştirip 17 kişilik çekirdek kadro arkadaşlarıyla 3000 gönüllü askerin katılımı ve desteği ile 30 günde Erzincan Keşiş dağları batı yamacı eşiklerine ağırlıklı olarak insan gücü (asker) marifetiyle 7500 m2lik bir alana 600 ton kaya, 160 ton kum, 210 ton harç ve 200 ton boya kullanarak 176 metre boyunda  alt kısmında klasik Atatürk imzası olan bir eser ortaya çıkarıyor. Bilindiği kadarıyla alçak yörüngeden uzaydan (google eart’la izlenebiliyor) görülebilen, Dünya Müzeler Birliği tarafından bu özellikleriyle Dünyadaki 100 önemli ekstrem bir eser olduğu koruma altında olması gerektiğini tavsiye ettiği bahse konu eser gereken ilgi ve değeri görüyor mu? Maalesef HAYIR!

Yapıldığı zaman takdir gören, hatta teşekkür vb belgelerle taltif edilen bu eserin son durumu içler acısından da kötü olup, ilgi alaka koruma bir yana adeta mezbelelik  bir yer haline geldiğini üzülerek öğrenmiş bulunmaktayım. Tabi ki beni üzen bir durum olduğunu söylemekten  çekinmeyeceğim ki eminim sizler de üzüleceksiniz diye düşünüyorum. Bunu anlamıyorum. Bu tavrı anlayışı yaklaşımı kabul edilebilir bulmuyor ve kınıyorum. Nasıl sahip çıkılmaz? Kontrol altında tutulmaz? Yazık o yetkililere, yazık bize!

Çünkü o ATATÜRK’ ki : en az 35 ülkede heykeli , Dünyada 120 cadde, 35 meydan ve bulvar 15 ülkede anıt ve parka adı verilmiş , yaşamı ilkeleri halen 2 ülkede ders olarak okutulan , Amerika da bir profesörün tez çalışması olarak  130 un üzerinde lideri farklı şekilde değerlendirmesi sonucunda  Time dergisine kapak olmuş, 20.Yüzyılın en büyük devlet adamı kabul edilip ilan edildiği ATATÜRK !

Ve kendi ülkesi TÜRKİYE’de bulduğu karşılık. Böyle mi bu kadar mı olmalı? Nedir bu kabullenemezlik? Nedir bu kin, nedir bu nefret? Anlamıyor ve utanıyorum.

Ayrıca özellikle altını çizerek belirtmeliyim ki sayın AYDEMİR 40 yıl önce yaptığı bu eserin öngörülmeyen deformasyonlarına karşı tamamen kendi tasarruf ve çabasıyla hemen her yıl kendi imkanlarıyla temin ettiği araç gereç malzemelerle eksiklileri   kısmen de olsa gidermeye çalıştığı bilinmektedir.

TEMENNİM BÖYLE BİR ESERE BAŞTA DEVLET OLMAK ÜZERE SİLAHLI KUVVETLER ve HALK  olarak sahip çıkıp gereken değeri verip, koruma altına almamızdır.

‘’ Fazladan izahat Lisana kabahattir’’ diyerek noktalıyorum. Sanırım izah edebildim.

30.01.1933 Hitler, Başbakanlık koltuğuna oturdu.
27.02.1933 Parlamento binası yandı.
28.02.1933 “DEVLETİN VE HALKIN KORUNMASI KARARNAMESİ” adı altında tüm özgürlükleri kısıtlayan kararname yürürlüğe konuldu.
Kominist Partisi kapatılıp, milletvekilleri tutuklandı.
Sosyal Demokrat Parti (SDP)den de itiraz eden bazı vekiller tutuklandı.
05.03.1933 Kontrolü ele geçiren HİTLER, yeniden seçime gitti. Milletvekili sayısı 647’ye çıkarıldı. Hitler’in NAZİ partisi yine yüzde 50’ye ulaşamadı, yüzde 44’de kaldı ve 288 vekil çıkarabildi. HUGENBERG partisiyle koalisyon kurmaya mecbur oldu. 2 partinin vekil sayısı 340 edince mecliste salt çoğunluğu sağlamış oldu. Hitler’in ilk hedefi 09.11.1918‘de 15 yıl önce kurulan WEİMAR Cumhuriyetini yıkıp, yeni bir Cumhuriyet hükümeti sistemi oluşturmak idi.
15.03.1933 Devletin ve Halkın Korunması Kararnamesi 5 madde idi. Bunlar:
1- Hitler Hükümetine parlamento onayı olmadan kanun yapma yetkisi verildi.
2- Hükümetin çıkaracağı kanunlar AnaYasa’ya uygun olmayabilir.
3- Kanunlar, Şansölye Hitler tarafından hazırlanacak, Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe girecekti.
4- Hitler yabancı ülkelerle anlaşma yaparsa, bu anlaşma için Parlamento Onayı gerektirmeyecek.
5- Hitler’in hükümette yapacağı değişiklik, Parlamentoya sunulmayacaktı.

HİTLER yukarıdaki maddelere göre şu imkanlara sahipti:
a) Dış Politikada kararları tek başına alabilecek.
b) WEİMAR Cumhuriyeti kanunlarının tanıdığı özgürlükler geçersiz olacak.
c) Gazete kapatabilecek, toplantı ve yürüyüşleri yasaklayabilecek.
d) Ekonomik ve sosyal yaşamın nasıl olacağını tek başına kararlaştırabilecek.
e) AnaYasa değişmiyordu ama etrafında dolanılıyordu.

SONUÇLAR: Herkesce malüm..

Aptullah ESİRCİ

Bu sorular Istanbul, Esenler, Yunus Emre Ortaokulu 7’nci sınıf öğrencilerine soruldu.
Çoğu bu mezhep karmaşasını bilmeyen, mezhep sözcüğünü bile duymayan bu saf yürekli çocuklara bu soruların sorulmasının alemi nedir?
Öğretmeni nereden ilgilendirir?
Öğrenci mezhep adında dinde parçalanmaya sebep olan bir şey duyarsa ‘bu nedir’ diye öğretmene sorabilir, öğretmen de bunun açıklamasını yapar “müslümansan idealin mezhep değil Kur-an’ın ışığıdır, anladığın dilde Kur-an oku, hem Allah’ın ‘OKU’ emrini yerine getirmiş olursun, hem de en doğru yolu bulursun” dersin, olur biter.
Kur-an’dan uzaklaşıp çocukları, asıl dinin mezhepler olduğu kanaatine yönlendirmenin ne alemi var? Bu mu senin öğretmenlik anlayışın?
Vatandaş bu hareketin bir fişleme hazırlığı olduğundan şüphe edip, tereddüt duyarsa, haksız mı olur?
Bu sorgulamayı yapan RH öğretmen “Ben öğrencilerimden kimin hangi mezhepten olduğunu zaten biliyorum” demiş.
Neden biliyorsun?
Sana ne?
Kimin ne mezhepten olduğu seni ne ilgilendirir?
Bu görev sana kim tarafından verildi?
Yoksa tedrisatta böyle bir görevin var da, biz mi bilmiyoruz?
Bana öğretmenlerim ne sordu, nede biz böyle mezhepler olduğunu bilirdik.
Bilmediğimizden dolayı da kardeşçe geçinirdik.

RH öğretmen şöyle demiş; “Benim amacım çocuğun ve ailesinin ‘inandığım’ dediği, takip ettiği mezhebinin gerekliliklerini gerçekten takip edip etmediklerini öğrenmektir” diyor, yahu sana ne?
Öğretmenin bu açıklamasına da koskocaman bir HAYRET derim.
Bakın sadece öğrencinin değil, ailesinin de kendi inandığı mezhebini takip edip etmediklerini de araştırıyormuş.
Hayret ki ne hayret !
Ne günlere kaldık?

Kendisini din dersi uzmanı gören kişilerin; gerçek din dersi uzmanı olan Prof.Dr. Bayraktar Bayraklı’nın “Mezhepler” hakkındaki yazısı ile, aşağıdaki AptEsi’nin şiirini okuyup, kendisinin hangi konumda olduğunu görmesi gerekir:

SÖZDE DİN ADAMLARIN YARATTIĞI KEŞMEKEŞ

‘PEYGAMBER EMRİ’ diye, bir çok yalan uydurdun,
Yok ettin Hak dinini, gerçeğe karşı durdun.
Arapça öğretmeden, harflerini öğretip,
‘Kur-an öğrettim’ diye cahillere YUTTURDUN.

‘Kur-an öğrendim’ demek, ‘ne istiyor’ bilmektir,
Bütün yaşantımızda yanlışları silmektir,
Arapça okumakla ‘KUR-AN ÖĞRENMEK’ yalan,
Rüya gördüğün dilde Kur-an’ı öğrenmektir.

İşine geldiğinde ‘ANA DİL KUTSAL’ dersin,
Kur-an dersi deyinde türkçeyi itelersin.
Bilmediğim kelime bana ne öğretecek?
Takiyye yapıyorsun, Allah cezanı versin.

‘Kur-an dersi’ demektir, Allah yolunu bulmak,
Teslim olup Allah’a, ‘ERDEMLİ İNSAN’ olmak,
‘OKU’ Allah emridir, oku, bil manasını,
Allah’ın verdiği dil neyse, öyle okumak.

Müslüman’ım diyorsan, ANAYASANDIR KUR-AN,
Sen bizzat okumazsan, olursun atıp duran,
Her söylenene kanıp, inanırsın cahile,
Sen de sapkınlar gibi, olursun BOYUN VURAN.

Saplanırsın YALANDAN sünnet ve hadislere,
İnanırsın ‘PEYGAMBER CAHİL’ diyen pislere,
‘9 YAŞINDA KIZLA EVLENDİ’ yalanıyla,
‘CİHANI ONUN İÇİN YARATTI’ diyenlere.

Kendini ‘imam’ diye lanse eden hınzırlar,
Mezhepleri ‘DİN’ diye yutturmaya hazırlar,
Beğenmezler Kur-an’ın ilmini yapanları,
Hakiki âlimlerin köklerini kazırlar.

Dünyada ‘39 İSLAM ANLAYIŞI’ var,
Hepsi birbirini yer, dünyayı ediyor dar.
Hepside Kur-an dışı, hurafeyi yaşayıp,
Kendinden olmayanı, boğazlayıp, kurşunlar.

‘HER YAZARI OKUMA’ diyenlere, aldanma,
Her bulduğunu oku, kendini cahil sanma.
Öyle öğrenirsin ki, rehberin olur Kur-an,
Sen ona öğretirsin, yobaz insana kanma.

Sözde din adamların, yarattığı KEŞMEKEŞ,
Fırsatçılar doğurdu, din düşmanı ve serkeş,
Onlara fırsat verme, sabırla doğruyu bul,
Allah der ki; ‘SEN OKU, ÖĞREN, GERÇEĞİ SÖYLEŞ.
      (Aptullah Esirci)

12 EYLÜLE GELİNMESİNDE TANIK OLDUĞUM OLAYLAR;

12 Eylül müdahalesinin öncesinde bir çok ünlü, siyasetçi, gazeteci/yazar, Öğretim üyeleri Profesörler, Senatörler, Milletvekilleri Genelkurmayın kapılarını aşındırdılar.
Ziyaret o kadar çoktu ki, bu misafirleri ana kapıdan alıp Başkan’ın makamına getirip tekrar uğurlayan Protokol Subayları ve Assubayları, aşırı gelip gidenlere yetişmekte zorlanıyorlardı.
Makama gelemeyenler ve sıradan yurttaşlar çuvallarla mektuplar yazdılar; “Sizin yakalayıp tutukladığınız solcu suçluları Sıkıyönetim Komutanı dün serbest bıraktı, neden?” diye sordular.
Hükümet değişti, bu sefer yine “yakalanan sağcılar serbest bırakıldı, neden?” diye sordular.
Hükümetler kendi seçmenine taraflı davranıp, tahliye ettiriyor, bu iş bu hükümetlerle olmuyor, müdahale etmezseniz kan durmayacak, aylardır bir Cumhurbaşkanı bile seçemeyen TBMM’nden ve oradaki siyasilerden ne hayır gelecek, siz de ilgilenmezseniz gelecek daha kötü günlerin hesabını siz de veremezsiniz” dediler.
Bunları diyenlerin içinde o gün görevde olan Senatör ve Milletvekilleri de var.

Komutanlar, Başbakan Demirel’e bir teklif sundu: “Efendim AP ve CHP olarak 2 büyük parti Koalisyon Hükümeti kursun, yakalanan suçlular yargılanmadan serbest bırakılmasın, problem hallolur” şeklinde önerdiler. Demirel kabul etti. Ama partinin yetkili kurullarında yaptıkları görüşmeden çıktıktan sonra gazetecilere: iki dünya bir araya gelse ben ECEVİT‘le bir araya gelip iş yapmam anlamında beyanat verdi.

Komutanlar, hatırladığım kadarıyla Demirel’den şu talepte bulundular: Efendim, CHP ile MHP hükümet kursun, siz de GÜVENOYU ile bu iktidarı destekleyin, ne dersiniz? Demirel, Ecevit, Türkeş kabul etti, parti yetkili kurullarına gittiler. Bu sefer CHP “Biz MHP ile Koalisyona gidersek, bir daha oy alamayız” dediler, Ecevit toplantıdan çıkınca bir bayan gazeteci önüne geçip “Bundan sonra ne olur” diye sordu. Ecevit o meşhur sözü işte orada sarf etti; “Meydan boş bırakılırsa, birisi sahaya iner, düdüğü çalar, HADİ EVİNİZE der” deyip gitti.

2-3 ay sonra düdük sesi duyuldu, Müdahale oldu, 6 ayda bir cumhurbaşkanını seçemeyen bir Senato ve Meclisi olan, her gün sokaklarda 15-20 kişinin öldürüldüğü kan revan içindeki ülke huzura kavuştu.
Halk “artık rahatça sokağa çıkabileceğim, çocuğumu korkmadan üniversiteye tahsile gönderebileceğim” diye çılgınca alkışladılar.
Yoldan geçen mehmetçikleri kucaklayıp öptüler.
Meydanlara koşup desteklediler.
Gizlenebilen Terör suçluları bulundu, tek tek yakalandı.
Sağcısı, solcusu, ortacısı, teröre adı karışanlardan yurt dışına kaçamayanlar içeri alındı, müdahalenin kendi yanlısı olmasını bekleyenler hayali sukuta uğradı, yanlı olarak müdahale edilmesini bekleyen bütün görüşler yanıldıklarını anlayınca hepside askere düşman oldu.
Yargılananlar, askeri hapishanede tutuldu.
Askerin kuralları katıydı, bunu yaşayanlar şoke oldular.
Tabi bu arada kurunun yanında bir kaç yaş da yanmış, suçsuzların bazıları suçsuzluğunu kanıtlayamamış olabilir.
Belki bazı ast rütbeliler tarafından yasadışı ceza uygulamalar da yapıldı, çünkü her dönemde böyle densizler maalesef çıkmıştır. Allah böyle densizlerin eline kimseyi düşürmesin, derdini anlatamazsın, susmak ve çekmek zorunda kalırsın.
Ama kraldan daha kralcı olan suçlu ast rütbelilerden tespit edilenlerin çoğu cezalandırıldı.
İktidar hırsı olmayan Silahlı Kuvvetlerimiz düzeni sağlayıp, 2 yıl içinde anayasayı yaptırıp, seçimle idareyi sivil iktidara teslim ettiler.
Yunanlı subaylar gibi yıllarca koltuğa yapışıp kalmadılar. Tam bir barış sağladı.
Kibirlenip müdahaleyi bayramlaştırmadı, hatta önceki müdahalenin uyguladığı 27 Mayıs Bayramını da 7.CB Kenan EVREN kaldırdı.
Kurtuluş Savaşı kahramanlarından 3.Cumhurbaşkanı Celal BAYAR‘ı TBMM açılışına davet edip getirdi, Mecliste en önde oturan merhum BAYAR‘ın bizzat yanına gidip, “Nasılsınız efendim“ deyip reveransla saygısını sunarak, geçmişi unutup geleceği işaret etti.
Barış mimarı EVREN tam bir barış tesis etti.
Yüzde 90’larda seyreden enflasyonu, Başbakan Bülend ULUSU ile birlikte kısa sürede yüzde 24’lere indirdi.
Demokrasiyi daima korudu. ÖZAL, Başbakanlığının ilk yıllarında Cumhurbaşkanı EVREN‘e çıkıp, “Bakanlar Kurulu olarak Orgenerel Nejdet ÖZTORUN’un Genelkurmay Başkanlığını istemiyoruz” dedi.
EVREN hiç yorum yapmadan, derhal Bakanlar Kurulu kararını onaylayıp, eski yardımcısı ÖZTORUN‘u emekli etti.
Demokrasinin gereğini yaptı.
Zaten demokrasiyi korumak için müdahale etmişti.

Anayasaya konan 15.madde ile halkın yüzde 92’si oylarıyla, askerlerin 12 Eylül müdahalesi nedeniyle sorumlulukları olmadığını, aksine memnun olduklarını deklere etti.
Halk, oylarıyla “Bu konuda size hesap sormayacağız, hakkımızı helal ediyoruz” dediler.
Bütün dünya devletleri de (AB, ABD, Rusya ve Çin dahil) bu idareyi tanıdılar, karşılıklı ziyaretlerde bulundular.
EVREN Cumhurbaşkanı oldu, hizmeti bitince inzivaya çekildi.
Kimseye karışmadı.
Hatta AKP’nin kuruluşu için kendisine danışmaya gelenlere “demokrasinin gereğidir, neden olmasın” diyerek AKP’nin kuruluşuna, eski bir asker olarak yeşil ışık yaktı. Hatta bu günkü Sn.Başbakan Erdoğan, Sn.EVREN’e “Paşam keşke sizin zamanınızda ben başbakan olsaydım, çok daha iyi olurdu” anlamında serzenişte bulunduğu söylenir.

30 sene sonra devran döndü, felaketlerin hepsi unutuldu.
82 anayasasına büyük bir şevkle “evet” diyenlerin vefasız yaradılışta olanları “Evren yargılansın“ diye ikiyüzlü derileriyle çığırtkanlığa başladılar.
“Müdahalenin asıl müsebbiplerini” de yargılayalım diyen, vicdanı asiller pek görünmez oldu.
Yeni bir suçlu arandı ve en kolayı bulundu, 94 yaşındaki 7.Cumhurbaşkanı Kenan EVREN suçluymuş!
Şikayetçiler arasında, maalesef, 12 Eylül öncesinde, müdahale edilmesi gerektiğine dair imzalı mektuplar yazan parti liderlerine bağlı kişiler de var.
Bu kişiler o dönemde “ORDU, NE DURUYORSUN, MÜDAHALE ET” diye nara atıyorlardı.
“Gecikiliyor” diye hakaretamiz sözler sarf ediyorlardı?
Gerçekten haksızlığa uğrayanlar da var.
Haksız yere ızdırap çekenler de olduğu inkar edilemez.
Ama O gün hiç zarara, haksızlığa uğramayıp, müdahaleyi alkışladıkları halde bu gün 12 Eylülden şikayetçiymiş gibi konuşan ikiyüzlü insanlar da var. Neden?
Çünkü bugün peşinden gittikleri liderleri öyle istiyor! Bu durum riyakarlık değil midir?
Bu anlayış adaleti mi iktidara gelip bizi idare edecek?
Yani gerçekten haksızlığa uğramış şikayetçilerin yanında, o gün anayasaya “evet” deyip, “paşam uğruna canım feda” diye nara atıp, bu gün yan çizen iki yüzlü riyakarlar daha fazla.
Elini vicdanına koyan yok, ya da çok az.
Bunlara sorsan en dürüst müslüman kendileridir. Allah var, ama onlar için var.
Halbuki çoğunun yoluna gittikleri Fethullah GÜLEN bile, “EVREN CENNETE GİDEBİLİR” diye demeç yayınladı.
Ama gerçeği söyletecek vicdan kalmadı.

Günün imkanlarını kullanıp ani bir manevrayla suçlu aramada en kolay yola gidildi “aha bunlar yaptı” dediler. Oldu bitti.
Kenan EVREN kendi döneminde, yasaklıların affedilip edilmemesi için halk oyuna giderken, Demirel ve diğer yasaklıların kendilerini savunmalarını sağladı.
Özal da bunların affedilmemesi için propaganda yapıp, aleyhte oy kullandı.
Aynı Özal’ın yolundan gittiklerini iddia eden siyasiler, Özal’ın hilafına demeç veriyorlar, bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu? Bu ne büyük riyakarlık?
Kenan EVREN aleyhine halk oyuna gidenler, niçin Sayın EVREN’e “siz de dayanaklarınız varsa bunları söyleyip haklılığınızı savunabilirsiniz” demediler ve hiç savunma fırsatı vermediler, neden?
Ayrıca eğer lider suçluysa o emirleri uygulayan binlerce General, Subay ve Assubay da suçlu. Çoğu da yaşıyor, Onlara niye dokunulmuyor?

Bir de gerçek suçlular var. Hiç kimse asıl müsebbipleri sorgulamıyor. Herkesin gücü emir kulu askerlere mi yetiyor?
“Halk devrimi geliyor” diyenler,
“Milliyetçi Türkiye, başka çıkış yolu yok” diyenler,
“Tek yol islami düzen” diyenler,
kurtarılmış bölgelerde, aman teröre yakalanmadan evimize gidelim, diyenler unutuldu.
Devrimci, Milliyetçi yada “Tek yol İslam” sloganları atanlar, “ORDU GÖREVE” deyip, müdahale edilmesini isteyenlerin hepsi de modaya uyarcasına bu gün Kenan EVREN‘den şikayetçi oldular.
Örneğin bunlardan birine taraf bir müdahale olsaydı, şikayetçi olacaklar mıydı? Hayır.
Göklere çıkarıp, belki de heykelini dikeceklerdi.
Demek ki, buradaki suçlama bile siyasi görüşlere dayanıyor.
Bunun başka bir tarifi yok.

Merhum ECEVİT‘in “bu gidişle birisi düdüğü çalacak, stadyumu başkaları dolduracak” dediği unutuldu.
Süleyman DEMİREL‘in, “iki dünya bir araya gelse ben ECEVİT‘le bir araya gelip iş yapmam” deyip meydanı boş bıraktığı, hatta yeniden Başbakan olduğunda bir soru üzerine “12 Eylül öncesi artık ülke idare edilemez duruma gelmişti” deyip, müdahaleye hak verdiği unutuldu.
Gerçekten dürüstlük timsali olarak tanıdığımız ECEVİT‘in MHP ile koalisyonu önce kabul edip, sonra reddedip, darbenin uzaklaştırılması için, eline geçen büyük bir fırsatı kaçırdığını, meydanı düdük çalınmak üzere boş bıraktıklarını unuttuk.
Gerçekleri unuttuk.
Sen o partiyle bir araya gelmezsen, sen ‘o partiyle koalisyon yaparsam oy kaybederim‘ dersen, peki kan revan içindeki ülke oy değil kan kaybediyor, bu ülke sahipsiz mi kalacak?
O zaman birileri memleketi sahiplenmek zorunda kalmayacak mı?
Bunları kimse sorgulamıyor.
Her iktidara gelen tarafın, Sıkıyönetim Komutanına baskı ile kendi adamlarını serbest bıraktırdıklarını bilmeyen yok, ama onun bile hesabı sorulmuyor.
Onların da bir kısmı yaşıyor.
“Niye bu olaylara sebebiyet verdiniz” denmiyor. Neden?
Çünkü işlerine gelmiyor,
“Bundan sonra da meydan boş bırakılır da, o günlerin felaketleri (Allah korusun) siyasiler tarafından bu millete tekrar yaşatılırsa, hangi kanun çıkarılsa da, ülke sahipsiz bırakılmaz, meydan birileri tarafından doldurulur, ama idare adil ve dirayetli olursa, asla hiç bir tehlike beklenemez” deyip gerçeği itiraf edecek bir cevher çıkmıyor.

Sadece yakın tarihte TBMM Başkanı bu konuyu dile getirdi, “Hükümetler dirayetli olursa darbe olmaz” dedi.
Evet kesinlikle olmaz. Olamaz.
Askerin işi gücü yok da darbe mi yapacak?
Bu memleket sadece askere mi ait?
Askerin de alt seviyeden maceracıları çıkarsa da onlar da mutlaka yakalanır, yumruğu yerler.
Ama dirayette de adil olunacak tabi.
Adil olmak demek, Anayasa ve Devrim‘lerden taviz vermeden, ülkeyi hukuk çerçevesinde idare etmek demektir.

Ve nihayet;
31 yıl sonra ilk kez 7.Cumhurbaşkanı Evren sorgulandı.
Ama dobra dobra, onurlu bir asker gibi yanıtladı soruları.
Hiç de bazıları gibi ikiyüzlülük etmedi, kıvırmadı, askerce konuştu.

Anadolu Ajansının haberi aynen şöyle:
“Dün, 12 Eylül’den 31 yıl sonra dönemin Genelkurmay Başkanı Kenan Evren‘e ilk kez darbe soruldu.

Soruşturmayı yürüten özel yetkili Ankara Cumhuriyet Savcısı Hüseyin Görüşen’in Evren’e yönelttiği bazı soru ve yanıtları şöyle:
Savcı: Neden darbe yaptınız?
Evren: Ülke çok kötü durumdaydı, polis ikiye ayrılmış, dönemin eski Başbakanı (1980’de öldürülen Nihat Erim), Deniz Kuvvetleri Komutanlığı yapan (1992’de öldürülen Oramiral) Kemal Kayacan ve bazı bakanlar öldürülmüş, ülke çıkmaza düşmüştü.
Düzelmesini Çok bekledik, ama mecbur kaldık.
TSK’nın İç Hizmet Kanunu’nun 35’inci maddesi gereği ülke yönetimine elkoymak zorunda kaldık.
27 Aralık 1979’da dönemin Cumhurbaşkanı’na ülkenin gidişatı hakkında bir mektup verdik.
19 ilde sıkıyönetim olmasına rağmen ülkede olaylar sonuçlanmıyordu.
Kan durmuyordu.
Ülke felç olmuş, iç savaşın eşiğine gelinmişti.
Savcı: Pişman mısınız?
Evren: Hiç pişman değilim.
Bugün ülkem o durumda olsa, aynı görevde olsam, aynı şeyi yine yaparım.
12 Eylül 1980 öncesi ülkenin durumu şu an gözümün önüne geldiğinde tüylerim ürperiyor.
Yetkim olsa, bugün aynı olaylar olsa yine yaparım.
Savcı: Yurtdışı desteği oldu mu?
Evren: Hayır hiçbir yurtdışı desteği yoktu.
Tamamen gelişen olaylar karşısında tek başıma verdiğim bir karar değil.
Tüm kuvvet ve ordu komutanlarıyla birlikte verdiğimiz karardı.
Çok bekledik yönetime el koymamak için.
Ama zorunlu kaldık.
Savcı: Tahsin Şahinkaya 11 Eylül günü ABD’den döndü. ABD’den izin mi almaya gitmişti?
Evren: Şahinkaya’nın seyahati NATO komutanları çerçevesinde düzenlenmiş bir ABD ziyaretiydi.
Hatta gitmeden önce ‘iptal edeyim mi’ dedi.
Ben de ‘Git, ama 11 Eylül’de dön’ emri verdim.
11 Eylül’de de geldi.
İcazet alınması söz konusu değildir.
Savcı: 12 Eylül 1980’de terör bir günde nasıl bitti?
Evren: O siyasilerin, Süleyman Demirel’in söylevidir.
12 Eylül’de sokağa çıkma yasağı vardı.
Sonra bir süre devam etti.
İstihbarat birimlerine ve kaynaklarına ancak ulaşabildik.
6-7 ay sonra olaylar durulabildi.
O tamamen siyasilerin ürettiği laflardır.

Halkımız, bilerek/bilmeyerek yanlış bilgilendirildiği için 7.CB Kenan Evren’in Müebbet hapis cezasıyla cezalandırıldığını sanıyor. Halbuki dönemin YARGITAY üyeleri siyasetten uzak oldukları için, bu yargılamayı kabul etmediler, “Milletin Yüzde 92’sinin oyunu alan bir devlet adamını böyle yargılayamazsınız” dediler, kararı bozdular.   Yani sayın Evren cezalandırılmadı. Yüzde 8’liklerden birileri yeniden dava açmak istedi, ama gençliğinde hesap sormaya cesaret edemeyen bu kişiler, ileri derecede yaşlılığını fırsat bildiler, fakat bu sefer Türk demokrasisinin kurtarıcısı 98 yaşındaki Kenan EVREN ölünce, dava geçersiz olacağı için, vaz geçmek zorunda kaldılar.

 Aptullah ESİRCİ

Y O R U M L A R     :
————————
YÜZYILIN MANŞETLERİ     4 Temmuz 2011
TRT Haber’deki YÜZYILIN MANŞETLERİ proğramının konuyla ilgili bölümlerini seyrederseniz, oradaki siyasilerin itirafları, sizlere EVREN’in haklı olduğunu gösterecektir. EVREN, bir kahramandır.

SÜPER KIZ ALARA KARGIN, ANA OKULUNDAN MEZUN OLDU