Bizim çok da umurumuzda olmadığı için, bugün Kanada’dan mercimek ithal ediyoruz, mercimek ithalatımızın yüzde 80‘i Kanada’dan.

Yoğurt… Biz icat ettik, adını biz koyduk, dünyanın hangi lisan konuşulan ülkesine giderseniz gidin, yoğurdun üzerinde Türkçe “yoğurt” yazar, gurbet ellerde marketleri dolaşırken, rafta akrabanı görmüş gibi olursun, sarılasın gelir.

Ama bizim çok da umurumuzda olmadığı için, durup dururken yoğurdumuzun standardı değiştirildi, AB’ye uyum ayağıyla protein oranı düşürüldü, yüzde 12 oranında yağsız kuru madde bulunması şartı tamamen kaldırıldı.

Geleneksel olarak sade tüketilen, kıvamlı, koyu Türk yoğurdu, cıvık hale getirildi. Böylece, Türk pazarında yer bulamayan, meyveli, cıvık Avrupa malı yoğurtlara yol açıldı. Çok kısa sürede çocuklarımızın yoğurt konusundaki damak zevki değişti.

İnek ithal ediyoruz, koyun ithal ediyoruz, çok da umurumuzda değil, aynı zamanda, uğurböceği ithal ediyoruz. Hani “uç uç böcecik annen sana terlik pabuç alacak” var ya, işte onu ithal ediyoruz. Tarımdaki zararlıları yok etmeye yarıyorlar. İthal tarım ilaçlarıyla bizim uğurböceklerinin neslini yok ettik, şimdi, tarımdaki zararlıları yok etsinler diye İspanyol uğurböceklerini ithal ediyoruz.

Süt ürünlerinde kullanmak için “bakteri” ithal ediyoruz. Çok da umurumuzda olmadığı için “yerli ve milli” bakterimiz yok mu birader diye düşünmüyoruz!

Fare ithal ediyoruz, laboratuvarlarda deney yapmak için memlekette fare bulamıyoruz iyi mi…

Memleketin adı Turkey, çok da umurumuzda olmadığı için hindi ithal ediyoruz.

Angola, Eritre, Kongo gibi Afrika’nın gelişmiş ülkelerinden (!) saman ithal ettiğimizi zaten biliyorsunuz…

Çok da umurumuzda olmadığı için solucan ithal ediyoruz.

İthal ettiğimiz solucanlarla gübre yapıyoruz. Çünkü sadece toprağın üstünü değil, toprağın altındaki yaşamı da kuruttuk. Elalemin solucanını ithal etmezsek, bu memlekette gübre bile üretemiyoruz.

Narenciye para etmiyor, dalında çürümeye bırakıyoruz, ağaçları söküyoruz. Çok da umurumuzda olmadığı için, ilaç ve çay üretimi için, portakal kabuğu, mandalina kabuğu, limon kabuğu ithal ediyoruz.

İskenderun demir çelik, Ruslar yaptı, parasını domatesle ödedik.

Seydişehir alüminyum, Ruslar yaptı, parasını portakalla ödedik.

Aliağa rafinerisi, Ruslar yaptı, parasını salatalıkla ödedik.

Oymapınar barajı, Ruslar yaptı, parasını mandalinayla ödedik.

Türk tekstilinin temeli, Nazilli Sümerbank basma fabrikası, Ruslar yaptı, bir lira bile vermedik, kabak biber greyfurtla ödedik.

Sebzemiz meyvemiz narenciyemiz işte bu kadar kıymetliydi.

Çok da umurumuzda olmadığı için, hem bu hayati tesislerimizi sattık savdık, peşkeş çektik, imha ettik, hem de sebzemizi meyvemizi artık “çöp” fiyatına bile ihraç edemez hale geldik.

Üç tarafımız denizlerle çevrili, iç denizimiz var, deniz büyüklüğünde göllerimiz var, çok da şeyimizde olmadığı için barbun Senegal’den geliyor, kalamar Hindistan‘dan, ahtapot İspanya‘dan, karides Endonezya’dan, midye Şili‘den lagos Mısır’dan, kalkan Romanya’dan, uskumru Norveç‘ten, sinarit Gana‘dan, lüks otellerde yediğiniz kılıç şişler aslında Çin‘den ithal köpek balığı…

Karadeniz’de 26 balığın neslini kuruttuk, Marmara’da 125 balığın neslini tükettik, tarlada çipura yetiştirmeye çalışıyoruz. Sardalya festivali düzenliyoruz ama, çok da umurumuzda olmadığı için sardalya Yunanistan’dan geliyor.

Çok da umurumuzda olmadığı için, 2002′den beri, toplam tarım alanımız 26 milyon hektardan 23 milyon hektara geriledi.

Ekilen tarım alanımız 18 milyon hektardan 15 milyon hektara geriledi.

Ayrıca, şu anda 4 milyon hektarlık alan, maddi imkansızlıklar nedeniyle ekilemiyor.

Hal böyleyken, Türk tarımının ocağına incir ağacı dikilirken ne yaptık biliyor musunuz?

Çok da umurumuzda olmadığı için Afrika’da tarla kiraladık. Bastık tiko parayı, Sudan’da 7 milyon 805 bin dönüm arazi kiraladık. Hem de 99 seneliğine kiraladık. Kim çalışacak bu arazide? Sudanlı köylüler çalışacak. Sudanlı köylüler bizim araziyi ekip biçecek, ürün yetiştirecek, ihraç edecek!

Kiraladığımız arazinin büyüklüğü, Sivas kadar… Kayseri, Eskişehir, Diyarbakır, Yozgat, Çorum ve Manisa’nın tarım arazisinden daha büyük.

Türkiye’nin kendi kendine yetebildiği tek ürünü “şeker pancarı” kalmıştı. Çok da umurumuzda olmadığı için mısır şurubuna yol verildi, şeker fabrikaları satıldı, çok da umurumuzda olmadığı için hem şeker pancarımız imha edildi, hem diyabette milletçe rekora gidiyoruz.

Boşnaklar için ağlıyoruz Sırp Kasabı’ndan kıyma ithal ediyoruz.

Son beş sene içinde 568 milyon kilo tohum ithal ettik.

Nereden ithal ediyoruz bu tohumu…

Türkiye’nin topraklarının yarısından fazlası tarım arazisi ama, Filistin için ağlayıp umurumuzda olmadığı için, topraklarının yarısından fazlası çöl olan İsrail’den tohum ithal ediyoruz.

İğneden ipliğe Yahudi, İtalyan, Ermeni, Fransız tacirler İstanbul’a dolmuştu.

Abdülhamid bu kadar borcun üzerine yeni borçlar ekledi. Osmanlı 15 defa büyük borç aldı. Ama faizini bile ödeyemez olmuştu.

Osmanlı’nın hazinesine el koyan Avrupa, bugün
“İstanbul Erkek Lisesi” olan binaya “Duyun-u Umumiye” Başkanlığını yerleştirip borçları tahsil etmeye çalıştı. Yani hazine ecnebilerin yönetimine geçti.

Borçlar ödenmedikçe Abdülhamid Avrupa’lı tefecilere Tekel İdaresini verdi, teker teker milli varlıkları kaybettik;

Demir yolları, iplik, fındık, pamuk, kömür, tekstil, demir çelik, tuğla kireç… ne iş varsa Avrupalılara satıldı.

Haliç ecnebi fabrikalarla doldu. Tarlabaşı, Avrupa’dan gelen tüccarların görkemli evleriyle bezendi.

Zenginler İstiklal Caddesi ve Sıraselviler’e yerleşti. Bugün İstanbul’da gördüğümüz şahane binaların çoğu o dönemlere aittir.

Türkler ise yüzlerce yıldır tamir gören yamalıklı bohçaya benzer tahta evlerde otururdu. Bu evler Fatih ve Süleymaniye’nin arka sokaklarında bulunurdu.

Abdülhamid döneminde Yüzlerce kilise ve sinagog açıldı…

İşte o tarihte Avrupa’dan gelen zenginleri ağırlamak için 5 yıldızlı bir otel yaptılar: Pera Palace.

Pera Palace Rumca, “YOKUŞ SARAYI” demek.
Fransa’dan trene binip Sirkeci’de inen Avrupa jet sosyetesi tren garından bu otele Türk hamalların sırtında özel tahtlarla taşınırdı.

Aslında batı emperyalizmi İstanbul’u Vahdettin döneminde değil, Abdülhamit döneminde çoktan ele geçirmişti.

Atatürk, Cumhuriyeti kurduğunda Türklerin elinde sadece çarık kalmıştı.

Sanayi ve tarım hamlesi başlattı.

Yerli malı haftası o tarihte başladı, çocuklarımız milli üretimin ve milli kalkınmanın önemini anlasın diye.
Türklere ait banka bile yoktu.

Adında Osmanlı olan banka bile ecnebilerindi. İşbankası bu yüzden kuruldu.

Osmanlı Devletinin iflas ilan ettiği meşhur
RAMAZAN KARARNAMESİ (Nisan 1876)
Vergi gelirlerinin devredildiği
MUHARREM KARARNAMELERİ (1879 ve 1881’deki iki kararnamedir)
Pek bilinmez, gündeme de getirilmez.
Hep saklanır…

Dolmabahçe sarayı 1856,
Çırağan sarayı 1863,
Beylerbeyi sarayı 1864,
Yıldız sarayı 1880’de yapılmıştır.

Yani Osmanlı’nın çöküş döneminde.
Dünya;
Sanayiye,
Eğtime,
Bilime
ağırlık verirken,

Osmanlı çöküşü gizlemek için saray yapımına ağırlık vermiş.

Umarım, sonumuz aynı olmaz!
Ali Aksakal

– Tabii ki doğru söylüyor. O Türk değil ki. O bir Cermen.

– Televizyonda izledim. Fransız Pratisyen Hekim Dr.Marianna Decker, yumurtanın çok sağlıklı olduğunu söyledi.
– Yok yahu? Bizim Profesör Canan Karatay bunu yıllardır söylüyor. Ne yani? Onun söylediğini dikkate almadınız da Marianna söyleyince mi…?
– Olur mu? O Türk değil ki? O bir Frenk.

TPAO Karadeniz’de 710 Milyar Metreküp Doğalgaz keşfetti.
– Yok yahu?
– Yalandır,
– Doğru mu lan?
– Hani nerede?

Kökeni 1900’lü yılların başına dayanan ABD’li, işi rezerv tespiti yapmak olan De Golyer and Mac Naughton isimli bağımsız bir şirket 3 boyutlu çalışma ile TPAO’nun Karadeniz’de 710 Milyar Metreküp doğalgaz keşfini teyit etti.

– Bu şirket doğru mu söylüyor lan?
– Olur mu O Türk değil ki. Full Amerikan.
– O zaman inanalım, susalım. İtibarsızlaştırma kampanyasını bırakalım.

EZİKLİĞİN, AŞAĞALIK KOMPLEKSİNİN HİMALAYALARI

Şüphecilik mi?
İnkarcılık mı?

Şüphecilik : Bilimselliğin ön şartıdır, ispat için araştırmaya çalışmaya yöneltir.

İNKARCILIK :

BUGÜN ÜLKEMİZDE YAŞANMAKTA OLAN DURUM.

Sabahattin TERZİ

Harp Akademileri Komutanlığı’nda “enerji güvenliği” konusunda uluslararası sempozyum düzenlendi.

Cumhuriyet tarihinde o güne kadar düzenlenmiş en kapsamlı, en geniş katılımlı enerji sempozyumuydu.

★Petrolün ve özellikle doğalgazın “silah” olarak kullanılacağına dikkat çeken, Türkiye’nin de içinde yeraldığı bölgede enerji odaklı savaşların kaçınılmaz olduğunu öngören, bu tehdide yönelik güvenlik stratejileri geliştirmeyi hedefleyen, beyin fırtınasıydı.

★Atom Enerjisi Ajansı, Uluslararası Enerji Ajansı, Avrupa Komisyonu, NATO genel sekreter yardımcısı, ABD enerji bakanlığı Rusya ve Avrasya dairesi başkanı, İngiltere Savunma Akademisi, Bulgaristan enerji bakanı, Hollanda ekonomi bakanı, Yunanistan kalkınma bakanı konuşmacı olarak katıldılar.

Massachusetts Teknoloji Enstitüsü profesörlerinden, Shell’in üst düzey yetkililerine, uluslararası ekonomistlere kadar, dünya çapında saygın konuklar görüşlerini dile getirdi. Rahmi Koç başta olmak üzere Türk iş dünyasının ileri gelenleri dinleyici olarak oradaydı.

★Bu küresel sempozyumun zamanlaması bile muhteşemdi.

Üç ay önce patlak veren bir enerji güvenliği krizine denk gelmişti.

Rusya’yla Ukrayna arasında doğalgaz krizi başlamıştı!

★Rusya’nın ana doğalgaz boru hattı olan Trans Sibirya Boru Hattı tee 40 yıl önce 1981 yılında açılmıştı.

4.500 kilometre uzunluğundaydı. Sibirya’dan başlıyor, Rusya’yı komple geçiyor, Ukrayna’ya giriyor, oradan Avrupa ülkelerine ulaşıyordu. Almanya başta olmak üzere 18 Avrupa ülkesi bu hattan gelen doğalgazı kullanıyordu.

Ukrayna hem uygun fiyat ödeyerek bu boru hattından gelen doğalgazı kullanıyor, hem de geçiş ücreti alıyordu.

Ama…

2004 yılındaki Turuncu Devrim’den itibaren Ukrayna’nın tavrında enteresan değişiklikler başladı, Rusya’ya 2 milyar dolardan fazla borcu birikmişti, doğalgazı kullanıyor, parasını ödemiyordu.

“Bana mecburlar, nasıl olsa gaz vermeye devam edecekler, benim gazımı keserlerse Avrupa’nın da gazı kesilmiş olur” diye düşünüyordu.

Bir yandan da Avrupa’ya mesaj gönderiyordu, “beni korumazsanız siz de gaz alamazsınız” diyordu.

ABD yönetimi, Rusya’nın Avrupa’ya doğalgaz vermesine Reagan döneminden beri karşı çıktığı için, Trans Sibirya Boru Hattı’nın açıldığı günden beri karşı çıktığı için, Ukrayna’nın sırtını sıvazlıyordu.

Bugün Ukrayna’da yaşanan savaşın temeli, işte böyle atılmıştı…

ABD tarafından sahip çıkılan Ukrayna, kendisini iyice güçlenmiş hissediyordu, NATO’ya alınacağını düşünüyordu, Rusya’ya rest çekerek Avrupa Birliği’ne gireceğini düşünüyordu.

Sırtını ABD’ye yaslamanın özgüveniyle, borcunu ödemediği gibi, geçiş ücretine zam yapmaya kalkıyordu.

Moskova’ya posta koyuyordu, “eşşek gibi hem gaz vereceksin, hem bize daha fazla para ödeyeceksin” demeye getiriyordu.

2009 yılbaşı…

Şak… Rusya vanayı kapattı, gazı kesti. “Ukrayna hem doğalgazımı çalıyor, hem paramı çalıyor, bu böyle devam edemez, biraz da siz düşünün” dedi.

Avrupa tutuştu. Avrupa Birliği acilen toplandı.

O güne kadar salağa yatıyorlardı, koştura koştura devreye girdiler, ABD’yi ve Ukrayna’yı ikna ettiler, Rusya’nın parası ödendi, Rusya’nın fiyatları kabul edildi. Rusya vanayı açtı.

★ (Makarayı az ileri saralım.)

★ (Rusya, Ukrayna yüzünden bu tür krizler yaşayacağını tahmin ettiği için, Ukrayna’da turuncu devrim olur olmaz, 2005 yılında Kuzey Akım boru hattının temelini attı, 2011 yılında açıldı.

Kuzey Akım boru hattı Rusya’dan başlayarak, başka hiçbir ülkenin toprağına girmeden, Baltık Denizi üzerinden Almanya’ya bağlandı.

Ukrayna’yı devre dışında bırakan, Almanya üzerinden Avrupa’ya bağlanan bu boru hattına, Kuzey Akım 1 adı verildi.)

★ (Şu anda Ukrayna savaşı nedeniyle, ABD’nin yoğun baskısı üzerine, Almanya tarafından iptal edilen Kuzey Akım 2 boru hattı, işte bu Kuzey Akım 1’in bitişiğine, aynı güzergaha inşa ediliyordu.

Kuzey Akım 2 tamamlanırsa, Rusya’nın artık Avrupa’ya doğalgaz iletmek için Ukrayna’ya asla ihtiyacı olmayacaktı.

Ukrayna halkı ateşe sürüldü, savaş başlatıldı.

Böylece Kuzey Akım 2 durduruldu.)

★ (Makarayı tekrar 2009’a geri saralım.)

★ Harp Akademileri Komutanlığı’nda düzenlenen “uluslararası enerji güvenliği” sempozyumu, işte tam olarak 2009 yılındaki bu doğalgaz kriziyle, Rusya-Ukrayna kriziyle örtüşüyordu.

★ Türk genelkurmayı, petrolün ve özellikle doğalgazın “silah” olarak kullanılacağını, Türkiye’nin de içinde yeraldığı bölgede enerji odaklı savaşların kaçınılmaz olduğunu açıkça görüyordu.

Bu tehdide karşı, Türkiye’nin güvenlik stratejisini geliştirmek üzere kafa yoruyordu; sempozyum bu amaçla düzenlenmişti.

★ Harp Akademileri’nde böylesine kapsamlı bir uluslararası toplantının yapılması, her nedense (!) sayın medyamızdaki bazı arkadaşları fena halde rahatsız etmişti.

İkinci cumhuriyetçi ve AB’ci olduğunu saklamayan gazeteciler, o sırada Akp yancısıydılar, “asker neden enerji işiyle ilgileniyor?” diye makaleler döşeniyorlardı.

Güya Akp’yi uyarıyorlar, “bak askerler senin arkandan gizli gizli işler çeviriyor” diyorlardı, “sivil hükümet varken, askerler hangi hakla bu meseleye burnunu sokuyor” diyorlardı, “demokrasiye aykırı” diyorlardı, “vesayetçi bunlar” diyorlardı.

★ Halbuki gizli saklı filan değildi. Hükümet aleyhine de değildi.

Akp’nin enerji bakanı Hilmi Güler sempozyuma katıldı. Konuşmacı olarak katılmakla kalmadı, açılış oturumunu yönetti.

Hatta, Hilmi Güler de, sempozyumdaki konuşmasında Batı’yla Rusya arasında Ukrayna üzerinden yaşanan krize dikkat çekiyordu.

★ 28 Nisan 2009. Sayın medyamızdaki ikinci cumhuriyetçilerin şiddetli eleştirilerine rağmen, sempozyum toplandı.

Bütün davetliler yerine oturdu. Tam açılış konuşması başlamıştı ki… Bum! Harp Akademileri Komutanlığı’nın burnunun dibinde bomba patladı. Ses bombasıydı.

★ (O güne kadar Türkiye’de örneği görülmemiş bir bombaydı. İnceleme yapıldı. Spekülasyon olmasın diye yazmıyorum, yabancı ve dost (!) bir istihbarat teşkilatına ait olduğu saptandı.)

★ Belli ki, Harp Akademileri’ndeki sempozyum, sadece ikinci cumhuriyetçi gazetecilerimizi rahatsız etmekle kalmamıştı. Başka rahatsız olanlar da vardı.

Rahatsızlıklarını –tam sempozyumun başladığı saniyede- göstermek istemişlerdi.

★ Her şeye rağmen, sempozyum başladı. Son derece başarılı şekilde gerçekleştirildi.

★ İki gün sürdü. 28 Nisan’da başladı. 29 Nisan’da sona erdi.

30 Nisan… Enerji bakanı Hilmi Güler görevden alındı!

★ (Spekülasyon olmasın diye isim vermiyorum, doğalgaz ve petrol sektöründe iş yapan, o sempozyuma katılan ve Türkiye’nin tezlerini savunan işadamlarının, o sempozyumdan sonra başına gelmeyen kalmadı.)

★ Sempozyuma katılan herkes sivildi. 3 kişi hariç…

Sadece 3 subay vardı.

Kara, Deniz, Hava kuvvetlerini temsil ediyorlardı.

★ İsmet Çıngı. Hava kurmay albaydı.

Harp Akademileri Komutanlığı Stratejik Araştırmalar Enstitüsü’nde Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Başkanı’ydı. Sempozyumun genel yönetmeniydi, Harp Akademileri adına bu uluslararası sempozyumu konukları dahil, a’dan z’ye organize eden subaydı.

Ahmet Küçükşahin. Piyade kurmay albaydı.

Harp Akademileri Komutanlığı Stratejik Araştırmalar Enstitüsü müdürüydü, kara kuvvetleri adına konuşma yaptı.

Cem Gürdeniz. Tümamiral idi. Deniz kuvvetleri adına konuştu.

★ Bu 3 subay…

Enerji güzergahlarının odağındaki Türkiye’ye yönelik askeri ve ekonomik tehditlere dikkat çekiyor, Akdeniz, Karadeniz ve Irak üzerindeki bölgesel çıkarlarımızı “Türk tezi” ile tarif ediyordu.

★ Bu 3 subay…

Asrın iftirası Balyoz’la hapse atıldı!

★ O sempozyumu düzenleyen, o sempozyuma katılan, o sempozyumda Türk tezini temsil eden, enerji savaşlarının Türkiye’ye hem ekonomik hem askeri tehdit oluşturduğunu anlatan, bu konuda “bağımsız strateji” geliştirmek gerektiğini söyleyen herkes imha edildi.

İlhami HAN

★

Amaaann boşver be canım kardeşim…

Sen bu tür antin kuntin detaylarla hiç canını sıkma.

Aç bak televizyonları, hava durumu gibi şehir şehir anlatıyorlar, Harkov’dan girdi, Kiev’den çıktı, Melitopol sağanak füze yağışlı filan…

“Ankara’da toplanan Bor Çalıştayı‘nda Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı övünerek Türkiye’nin 2021 yılında 2,5 milyon ton BOR madeni ihraç ettiğini, karşılığında da 1 milyar dolar gelir elde ettiğini açıkladı.

Esasında bakanın övündüğü rakam, Türkiye’nin ne denli büyük ölçüde yağmalandığı ve sömürüldüğünü gösteriyor. Bu rakam övünme değil utanç vesilesidir. Şöyle ki;

Türkiye, dünya bor madeni rezervlerinin yüzde 72’sine sahip.

Bu rezervler bugünkü talep yapısıyla dünyanın 500 yıllık ihtilacını karşılayabilecek düzeyde.

Ancak madenleri işlemeyi bir kenara bırakıp hammadde olarak ihraç edince, Afrika ülkelerinden beter bir sömürü ortaya çıkıyor.

Bugün Türkiye, BOR madenini tonu 384 dolardan satıyor.

Bor madenin işlenmesi sonucu, 175 civarında uç ürün elde ediliyor.

Bizim tonu 384 dolardan sattığımız bor madeni işlendiğinde, lazer teknolojisinde kullanılan kristalin borun tonu tam13 bin kat değer kazanarak 5 milyon dolara;
askeri alanda kullanılan amorf borun tonu tam 5 bin kat değer kazanarak tonu 2 milyon dolara satılıyor.

Biraz daha düşük teknolojili ürünlere gelirsek, bor triklorür 63 bin dolara, bildiğiniz cam elyafı sodyum bor hidrürün tonu 46 bin dolara satılıyor.

Esas bir lityum var ki, müthiş önemli ve stratejik bir ürün, Tonu tam 137 bin dolar.

Bor madeni ve elde edilen uç ürünler, uzay teknolojisi, silah sanayi, enerji üretimi ve depolanması gibi alanlarda stratejik öneme sahip.

Güneş Enerjisini BOR İle Depolamak Mümkün…

Bugün dünyada yenilenebilir enerji üretiminde, özellikle güneş enerjisi ile elektrik üretiminde çok büyük yol alındı.

Esas sorun, güneşten elektriği üretmekte değil, üretilen enerjiyi depolamakta.

Ham bor madeninin atıklarından elde edilen bir ürün var: Lityum.

Şu anda pil ve elektrikli araçların akülerinde kullanılıyor.

Bu teknoloji giderek daha gelişecek ve güneşten elde ettiğiniz enerjiyi, çok daha küçük ve çok daha hafif olarak akülerde, pillerde depolayabileceksiniz.

Gece vakti de, üstelik herhangi bir iletim ve dağıtım ağına da bağlı kalmadan, otomobillerde, trenlerde, uçaklarda, gemilerde, evlerde, sanayide güneşten elde ettiğiniz yenilenebilir enerji kaynaklarını kullanabileceksiniz.

Dünyanın en zengin insanlarından Elon Musk’ ın sık sık Türkiye’yi ziyaret etmesinin nedeni, Türkiye’nin dünya bor madeni rezervlerinin yüzde 72’sine sahip olması.

DIŞ BORÇLARIN 14 KATI, MİLLİ GELİRİN 8 KATI DAHA FAZLA:

Türkiye 1 ton bor madenini 384 dolara satıyor. Karşılığında sadece 150 gram işlenmiş bor uç ürünü ithal edebiliyor.

Türkiye’nin sattığı BOR’ u işleyip alanlar, aynı ürünü Türkiye’ye 7 bin kat daha fazla değerle satıyor.

Türkiye, büyük emperyalist devletlerin kumpasında borç batağında debeleniyor.

Emperyalistlerin kuklası karşı devrimci yobazların marifeti ile akıl ve bilimden uzak kindar Arap kültürü eğitimi ile her geçen gün çağdaş dünyadan, bilimden, teknolojiden uzaklaşıyor.

Sadece bu sene ihraç ettiğimiz 1 milyar dolar değerindeki 2.5 milyon tonluk Bor madenini işleyip satabilecek beceri ve teknolojiye sahip olsaydık, bir yıllık kazancımız tam 6 trilyon 250 milyar dolar olacaktı. Türkiye’nin 500 yıl boyunca sürecek böyle bir potansiyeli var. Ama emperyalizmin tutsağı olmuş karşı devrimcilerin elinde ağır bir sömürü altındayız.

Türkiye’nin toplam dış borcunun 490 milyar dolar olduğunu, Türkiye’nin bir yıllık milli gelirinin 880 milyar dolar olduğunu hatırlarsak, ne kadar büyük bir değerden bahsettiğimiz ortaya çıkar.

ÇÖzüm Atatürk’te!

Bu sömürü düzeninden çıkış yolu belli.

Türkiye’de tüm madenlerin ham olarak ihraç edilmesi yasaklanmalıdır.

Tüm maden arama ve işleme ruhsatları iptal edilecektir.

Atatürk döneminde olduğu gibi, madenlerin araması MTA’nın, işlenmesi Etibank’ın tekelinde olacaktır.

Maden işleme teknolojisine sahip yerli ve yabancı şirketler, ancak MTA ve Etibank’la adil şartlarda ortaklık kurabilecektir.

Tüm doğal kaynaklarımızda olduğu gibi, madenlerimiz de üç beş kişinin değil, tüm Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarının müşterek malıdır, buradan elde edilecek gelir tüm Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarına aittir ve madenlerden elde edilecek gelir hem Türkiye’nin kalkınmasına hem de tüm yurttaşlarımıza eşit olarak dağıtılmalıdır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözlerini unutmamalıyız:
“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.”

Ekonomik bağımsızlık sağlanamazsa,
tam bağımsızlık da sağlanamaz.

Bilimde, teknolojide ilerlemek ve en önemli hedefimizdir.

Geleceğimizi kendimiz mi şekillendireceğiz, yoksa emperyalist güçlere ve onların yerli işbirlikçilerine boyun mu eğeceğiz ?

Bu soruya Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün verdiği cevap nettir:

“Çalışmadan, yorulmadan, öğrenmeden rahat yaşama yollarını aramayı alışkanlık haline getirmiş toplumlar, önce haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini kaybetmeye mahkumdur.”

Bazı Bor Uç Ürünlerinin Ton Başına Satış Fiyatları (USD=$ Olarak):

Kristalin bor(Lazer Teknolojisinde) 5.000.000$

Amorf bor (Askeri Sahada) 2.000.000$

Bor Triklorür 63.422$

Sodyum Bor Hidrür 46.500$

Ferrobor 10.233$

Bakır Metaborat 8.849$

Sodyum Fluoborat 6.748$

Amonyum Pentaborat 3.340$

Sodyum Pentaborat 2.610$

Çinko Borat 2.538$

Bilgilerinize sunulur, paylaşımınız rica olunur,
HAKAN AKKURT…

Yıl 1855, Manisa’da Sefarad Yahudilerinden fakir bir ailenin bir oğlu olur, ismini Moris koyarlar..

Morris, 9 yaşında kuşpalazı hastalığına yakalanınca ölümle burun buruna gelir.
Şinasi isimli bir doktorun tedavisi neticesinde iyileşince, ailesi ona Şinasi ismini de verdiler..
Bu bir vefa borcudur. Bu vefa anlayışı Moris’in ruhuna da işleyecektir..

Derken Morris 15 yaşına gelince fakir olan ailesine yardım etmek için Yahudi mezarlığında bekçi olarak işe girer..
Okuma yazması olmadığından işten atılır..
Sebebi ise, dışardan bir Yahudi ailesi gelir ve mezarlıktaki yakınlarının mezarını görmek isterler..
Fakat mezarın yerini bilmiyorlar, Morris ise okuma bilmediğinden mezarın yerini gösteremez..
Bu aile durumu bölgenin Yahudilerine bildirerek Moris’i işten attırırlar..

İş arayan Moris Şinasi 1870 yılında henüz 15 yaşlarında yine bir Yahudi olan Garofolo isimli bir tütün tüccarının yanında işe girer..

Kısa zaman da patronunun gözüne giren Morris, gösterdiği başarıdan dolayı patronu tarafından Mısır’a götürülür.
Orda da gösterdiği başarılardan dolayı artık patronuyla iyice dost olmuştur..

Morris Şinasi 1890 yılında Amerika’ya gitmeye karar verir..
Patronundan aldığı 25 bin dolarla yeni dünyaya geçer..
Orada Chicago Beynelmilel Fuarında kendi icadı olan bir sigara yapıştırma makinası sergiler.. Makina oldukça ilgi görür..
Buradan kazandığı parayla hem Garofolo’ya olan borcunu öder, Hem de bir iş kurma imkânı bulur..

Yıl 1903‘e geldiğinde ABD Devleti Akdenizde ticaret yapabilmek ve gemilerini geçirebilmek için Sultan Abdülhamit‘e başvurur..

Sultan bu teklifi Osmanlı’ya haraç vermesi karşılığı kabul eder.. Yalnız bir şart daha koşar ve “Bizden tütün de alacaksınız” der..
Amerika bunu da kabul eder ve tarihinde ilk ve tek olarak Osmanlı‘ya haraç verir..
İşte bu tütün anlaşması Moris’in yolunu açar.

Ege tütününü iyi tanır ve bağlantıları da vardır ve bu avantajını iyi kullanır..
Kısa sürede önünde geniş ufuklar açılan Morris, erkek kardeşi Salomon‘uda Manisa‘dan getirterek iş alanını iyice geliştirir..

New York ‘ta Brodway 120 Sokakta SCHİNASİ BROTHERS COMPANY isimli bir sigara fabrikası kurar. (Bu bina hâlâ ayakta kalmayı başarmıştır.)
Kurduğu bu fabrikada Türkiye’den götürdüğü tütünleri kullanan Moris, kısa zamanda Türk tipi sigaralarla üne kavuşur.

Türkiye’den özellikle Manisa ve Akhisar civarından aldığı tütünleri, yine bu bölgeden götürdüğü usta ve kalifiye işçilerle yüksek kalite mamuller elde etmeyi başarır..

1903 yılında, Selanik’te iş arkadaşı olan Jozef Ben Rubi’nin kızı Laurette ile tanışıp evlenir. 3 kız ve 1 oğlu olur..
Artık Moris çok zengindir..
Hatta Yunan Yahudisi eşi için o döneme göre oldukça gösterişli bir malikâne yaptırır..
Malikânenin 52 odalı olduğu rivayet edilir..

Morris Şinasi, Yunanistan’da bir basın açıklaması yapar. Bir gazeteci bir kâğıda bir soru yazar ve Morris Şinasi’ye verir..
Morris kâğıdı yanındakine verir ve “Ben okuma bilmem, sen oku” der..
Ardından başka bir gazeteci; “Okuma yazma bilmeden bu kadar zengin oldunuz.. Birde tahsilli olsanız kim bilir ne olurdunuz?” der..

Morris şöyle yanıtlar; “İyi bir mezar bekçisi olurdum!!”
1916 yılında şirketin tüm haklarını Amerikan Tabacco Company’e satar ve iş hayatından çekilir..

Bu arada çocuklarını kurduğu ve Morris’in arkadaşı Philip’in de ortak olduğu
Morris bizzat kurmuştur ve şu an dünya tütün devi olan Philip Morris Company doğmuştur..
Gerisini bilirsiniz..

Peki hâlâ Manisa’da hizmet veren Morris Şinasi hastanesinin hikâyesi nedir?
Morris 1928 yılında memleketi olan, doğup büyüdüğü yer olan Manisa’yı hiç unutmadı..

O kadar ki, yaptırdığı evi Türk stili yaptırır ve içini de yine Türk Şark tarzı ile döşer..
Çocukluğunda çektiği hastalığı ve gördüğü vefayı da unutmaz..
Bu amaçla bir milyon dolarlık bir bütçe ayırır.
Bunun 800 bin doları ile bir hastane yaptırır. Bu hastane çocuk hastanesidir..

Çok geniş arazisi vardır ve burada inek, koyun, keçi ve tavuk gibi hayvanlar beslenir ve sebze, meyve yetiştirilir ki, çocukları taze besinlerle beslesinler diye..
Yine bu hastanenin faytondan ambulansı ve başhekimin faytondan makam aracı vardır..
Bütün bu ayrıntılar bizzat Morris tarafından düşünülmüştür..

Geriye kalan 200 bin dolarla da devlet tahvili alarak, bu tahvillerin getirisi olan 33.000 dolar her yıl 2 taksit halinde, Morris Şinasi Çocuk Hastanesine gönderilir..
Morris Şinasi kurduğu bu vakıfla hastanenin geleceğini de düşünmüştür..

Chemical Bank Of New York’u da mutemet tayin etmiştir.
3 yılda bir kurduğu vakfın mütevelli heyeti Türkiye’ye gelerek, Manisa’da hastaneyi ziyaret etmekte ve yapılan işleri yerinde denetlemekteydiler taaa ki bu yıla dek..

Bu yıl Sağlıkta devrim(!) yapan Hükümetimiz meşhur hasta garantili şehir hastanelerinden birini de Manisa’ya yapar ve Morris Şinasi Çocuk Hastanesi kapatıldı.!
Arazisi mi? Şimdilik atıl durumda..
Akibetini tahmin etmek zor olmasa gerek.

Moris Şinasi 10.09.1928′de NewYork’da hakkın rahmetine kavuştu..

5. Ekrem İmamoğlu yönetimindeki yeni İBB yönetimimiz TSKB Gayrimenkul Değerleme Anonim Şirketi’ne değerleme raporu hazırlatıyor. Rapora göre arsanın bugünkü değeri: 10 milyon 381 bin dolar.
6. 430 milyon liraya alındığı gün ise İBB kasasından 116 milyon 870 bin dolar çıkmış oluyor. Yani 106,5 milyon dolar buharlaştırılıyor.
7. Yeni İBB yönetimi tarafından bu dosya İçişleri Bakanlığı müfettişlerine teslim ediliyor. Bu kadar aleni, bu kadar çıplak bir dosyadır bu. Bakalım, bakanlığımız bu dosya için ne karar verecek?

Murat ONGUN

AjansHaberal; Bilin bakalım, belediyenin kasasından kime kazandırmak için bu dalavere çevrildi?

Neden? 450 ton altınımız niye İngiltere’de?

Nerden çıktı demeyin!
Türkiye’nin 490 ton altını olduğu, ama bu altının sadece 40 tonunun Türkiye’nin hazinesinde, 450 ton altınının ise İngiltere merkez bankasında olduğu, bizzat maliye bakanı tarafından açıklanmıştı.

Türkiye devamlı suni gündemlerle meşgul edildiğinden, bu açıklama üzerinde bir yıldan fazla bir zaman geçti ama halk olayın ne olduğunu duymadı bile…
Duysa ne olur, ayrı bir konu!..

Prof. Dr. Haydar Baş, bu ülkenin para oyunlarıyla, nasıl soyulduğunu yıllardır anlattı. “Türkiye’nin kendine ait parası yoktur” dedi. “Elimizdeki para, ‘dolar tercümesi’dir” dedi.

“Kaynaklarını devreye koymayan bir ülke kalkınamaz” dedi.
Neler demedi!
O kadar uyardı.
Ne oldu?
Hiç.
“Durmak yok yola devam” yaptılar.

Soyuldukça, soyulduk.
Şimdi, deniz bitti! Ama keriz bitmedi!

“Varlık Fonu” adı altında toplanan, birkaç parça şey kaldı. Şimdi bunu gösterip para çekmek istiyorlar. ABD’nin THY’ye yönelik atraksiyonu ve Halk Bankası yöneticisini tutuklaması, tam da işte bununla alakalı…

Amaç bu varlıkları ucuza kapatmak!
Yani ABD’den gelecek yeni darbeyi halen, askerden bekleyen saflar, yanlış yerde nöbet tutuyorlar. “Darbe” ekonomik koldan gelecek çünkü. THY ve Halk Bankası bu yüzden hedef… Sarraf, marraf işin başka boyutu…
Neyse…
Demem o ki, Türkiye’nin topyekun varlığı tehdit altında. Referandum’da ister “EVET” çıksın, ister “HAYIR”, sonuç asla değişmeyecek. İki durumda da Türkiye ayvayı yiyecek…
İstedikleri kadar “Varlık Fonu” oluştursunlar, sonuç yokluk olacak. Türkiye’nin kendine ait olan 450 ton altını bile İngiltere’de olduktan sonra, Türkiye’nin neyi kalmış?!

Bu altın niye mi verildi: Türkiye’deki altın “rezerv para” olarak görülmediğinden, İngiltere ve FED kasasında altın bulundurarak, Türkiye’ye borç verdiler. Hükümetin ülkeye ait olan bu paradan hiç bahsetmemesi ve istememesi, çok manidar…

İngiltere, bu altınları asla vermeyecek. Göreceksiniz!
İngiltere, Libya’nın paralarını verdi mi? Batı, Libya’ya ait 200 milyar dolara oturdu. Ben altınlarımı saklayamıyorum da, İngiltere saklayacak!
Şu kafaya bak!

Tavuklar tilkiye emanet!

ABD, Irak’ı işgal ettiğinde, tırları Irak hazinesi önüne çekmiş ABD askerleri, ne kadar altın var, havaalanına taşıdılar, oradan da alıp ABD’ye…
Irak işgal oldu, bize ne oldu da altınlar, İngiltere’ye taşındı. “İngiltere bizi kandırdı!” açıklaması duyarsanız, şaşmayın. İngiltere allem eder, kallem eder, o altınlar üzerine yatar.
2002’de 120 milyar dolar olan dış borç bugün 500 milyar doların üstünde. Zaten o altın kasalarında olduğu için, bu kadar borç edilebildiler.
Şimdi Varlık Fonu’ndakiler aynı sebeple elden çıkarsa, ey Türkiye ne yapacaksın!
Bor Madenleri, bu fonun içinde şuanda… Dünya bor rezervinin yüzde 70’ne sahip Türkiye, bu varlığını küresel soygunculara kaptırırsa, neyi kalır geriye?

Arap’ın petrolü ne ise Türk’ün Bor’u odur.

Duyun-i Ummumi ile her kıymetini kaybeden Osmanlı, daha dün aynı yolla parçalanmadı mı? Hiçbir şeyden ders almıyoruz. “Osmanlı” dizileriyle uyutuluyoruz. Yazık, bu millete çok yazık. Akşam yediğini bile hatırlamıyor ki, İngiltere’ye uçan altınları konuşsun.
Almanya, Hollanda ve Avusturya gibi ülkeler ikinci dünya savaşı sonrasında iki kutuplu dünyada Rusya korkusuyla, altın varlıklarını İngiltere ve ABD’nin altın mahzenlerine emanet etti.
ABD’de morgate krizi çıktığında bu ülkeler bu varlıklarını istediler. ABD, önce diretti ama AB’yi karşısına alamayacağı için, bir takvime göre, bu altınları büyük ölçüde teslim etmeye razı geldi.
Almanya, 2020’ye kadar teslimi söz verilen bu altınların, hemen hepsini çekti.

Peki, Türkiye ne çekecek? Bence bir ah çekecek!

İnsanlar için altın, nasıl kara günler için saklanır, devletler içinde öyledir. Bugün ülkeler altın topluyor. En çok altını, Rusya ve Çin topluyor.
Ülkeler, dünya savaşı öncesinde, mutlaka altına sarılırlar. Ülkeler için altınları korumak, toprakları korumaktan önce gelir. Çünkü vatan bile o altınlarla korunur.
ABD altınları Ford Knox denilen bir kalede saklanır. Bizim altınlarsa, İngiltere’de!..
Bizim altınlar İngiltere hazinesinde saklanırken, bizim hazinede Amerikan doları saklanır. Karşılığı olmayan ABD doları!..

Keşke ülke kurtuluşunun, küresel güçlerin para ve altın oyunlarına karşı koymaktan geçtiğine anlasaydık.

Keşke Prof. Dr. Haydar Baş’ı duysak ve gereğini yapsaydık.
Ülkeler, artık sadece askerlerle değil, askerlerle birlikte ekonomilerle korunur. Ekonomi deyince, akla sadece kendi ekonomileri gelenlerin Sayın Baş’ı anlamamaları çok doğal.

Yusuf Karaca

https://www.yeniakit.com.tr/haber/ulkemizin-tonlarca-altini-neden-ingilterede-397187.html

https://www.yenimesaj.com.tr/450-ton-altinimiz-ingilterede-rehinli-H1298600.htm

Kağıtçılar lobisi İsmet paşa‘yı ikna eder ve Cumhuriyetin ilk fabrikası zarar etmesin diye İsmet Paşa ihaleyi durdurur.

Lobi fabrikanın çok zarar edeceğini ve Cumhuriyetin ilk fabrikasının zarar etmesinin iyi bir intiba olmayacağını söyler…
Yabancıların fabrika kurulmasın diye yürüttüğü lobi ve propaganda faaliyetlerini Rahmetli Mehmet Ali Kâğıtçı‘nın kendisinden dinleyelim:
Almanlar, kağıt fabrikasının kurdurulmaması için Türkiye’de çıkarmış oldukları bir gazetede gerekli bütün propagandaları yaptılar.
Londra para konferansında eğer ağızlarındaki baklayı çıkarmamış olsalardı Türkiye’ye kağıt fabrikası asla kurulmuş olmayacaktı, çünkü Atatürk Londra’daki olaydan sonra haberi olmuştur tüm olanlardan.

Londra Para Konferansına gidilmeden önce Mecliste Kendi kaynaklarımızdan faydalanılması ve üretime geçilmesi üzerine bir yasa çıkar ve Kağıt Fabrikası kurması için ikinci kez meclise çağrılır.
Fabrikanın yapımı için Kağıtçıya, bir rapor hazırlatılır ve bu rapor gizli tutulur.

Hem günümüzde hem de geçmişte var olan içimizdeki işbirlikçiler daima kendi menfaatlerini ülke menfaatinden üstün tutmuştur.
O gün bu işbirlikçilerin oyunlarının bozulması sürecini ne güzel anlatmış Rahmetli…

Dananın kuyruğu Londra Para konferansında kopar…

SEKA‘nın kurulmasının önündeki engellerin kalkmasına vesile olan Londra Para Konferansında yaşananlar;
40 kişilik bir heyet ile Londra para konferansına katılan Celal Bayar, kağıt fabrikası üzerine dönen dümenleri görüyor ve bunu rapor ediyor.

Kağıt fabrikasının kurulmasının temeli ilk olarak Londra Para Konferansında atılıyor aslında.

Londra Konferansı’nda bulunan Alman temsilcinin “Biz ihracat ile geçiniyoruz, 1.Dünya Savaşından sonra artık her devlet kendi fabrikasını kurmaya başladı,
kendi kaynaklarını işlemeye başladı, kendi ihtiyaçlarını karşılamak için o fabrikalardan faydalanacaklar, bizim halimiz ne olacak! Anlaşalım biz aramızda” diyor. Ve bunu duyan Celal Bayar, Atatürk’e acil mektup ile durumu bildiriyor.

Fabrikanın kuruluş aşmasında da türlü engeller yaşanıyor…

Celal Bayar’ın iktisat vekili olması ile Fabrikanın kuruluşu sağlanabiliyor.

Cebini düşünen siyasiler hiç bir dönem bitmez, işte SEKA fabrikası İzmit’e kurulurken yaşananlar..

İzmit‘te fabrikanın kuruluş aşamasında kendi arazisi üzerine fabrikanın kurulması için yapılan kumpaslar emrivakiler ve sessiz sedasız atılan temel atma töreni…
Çeşitli dalaverelerle selülöz kısmı iptal ediliyor.

Selüloz Fabrikalarından Selüloz Tütün vermeyiz” diyerek alınabilmiş ve verdikleri selüloz ise işlenemez durumdadır. Mehmet ali Kağıtçı Buna bir formül bulur ve buluşu bir keşif olur…

Merdanelerden çıkan ilk Türk kağıdı…

Sabotajlar durmak bilmez, Fabrika sabote üstüne sabote edilir…

Bunca zorluklar ile yapılan fabrikayı, ancak kuruluşunu sabote edenlerin torunları kapatır…

Atatürk, Makbule hanım ile birlikte fabrikaya geliyor!

Türkiye’de Petrol var mı, yok mu? Krom yatakları ne durumda dinleyelim…

Yer üstündekileri inkar edenler yer altındakileri neden inkar etmesinler…

Fransa’daki Petrol mühendislerinde Türkiye petrol yatakları haritaları mevcuttur.

1.Dünya savaşında Ruslar Erzurum’da petrol çıkarmıştır ve geldiklerinde nereye kuyu kazacaklarını bile düşünmeden önceden bilgileri dahilinde kuyuyu kazmışlardır.

Hora Ganosta İngiliz ve Yunan petrol çıkarmış ancak şimdi yoktur diye rapor verilmektedir.

SONUÇ;     Yaşamamız için ekmek ne ise, medeniyetin yaşaması içinde kağıt odur… Medeniyet hamuru olan kağıdın fabrikası SEKA‘nın kurulma süreci…

Türkiye’ye ilk kağıt Fabrikası Cumhuriyet döneminde kurulmuştur!

(Mehmet Ali Kağıtçı)

Tarih, geçmiş dönemde meydana gelen olayları ortaya koyan bir bilimdir.

Osmanlı’da, daha Fatih Sultan Mehmet döneminde, yani 15. Yüzyıl’da altın ve gümüş darlığı başlıyor. Avrupa’da coğrafi keşiflerden sonraki altın ve gümüş bolluğunun bir sonucu olarak Osmanlı piyasaları “Duka”, “Real” gibi yabancı paraların istilasına uğruyor.

Osmanlı akçesinin değeri düşüyor. Piyasada “kalp” paralar çoğalıyor. Mal fiyatları yükseliyor. Enflasyon artıyor. Bitmeyen askeri harcamalar hazineyi sarsıyor. Devlet, 1550′den sonra akçeyi sürekli küçültmek zorunda kalıyor. Para darlığı “tefeciliğe” ve “faizciliğe” yol açıyor. İslam şeriatı en çok yüzde 15’lik bir faize izin verirken Osmanlı’da uygulamada yüzde 30 ile yüzde 60 arasında faizle borç verip zenginleşenler oluyor.

Sonunda Osmanlı’da 1584 devalüasyonu gerçekleşiyor. Akçenin değeri yüzde 70 oranında düşüyor. 14.Yüzyıl sonunda Sultan Orhan döneminde 100 dirhem gümüşten 269 akçe kesilirken, 16.Yüzyıl sonunda 3.Murat döneminde 100 dirhem gümüşten 525 ile 950 akçe kesiliyor. Akçeler gittikçe inceliyor.

Öyle ki 1584 devalüasyonu sonrası 100 dirhem gümüşten 1000 akçe kesilmesi gündeme geldiğinde Darphane Mültezimi Ali Efendi, “Bir badem ağacı kadar ince, bir şebnem katresi kadar hafif” akçelerden söz ediyor. İran ve Avusturya savaşları para darlığını daha da artırınca 1 akçe, 4-5 parçaya bölünerek piyasaya sürülüyor. Anlayacağınız para pul olmaya başlıyor…

Daha 16.Yüzyıl’ın başlarında Osmanlı’da halk ve devlet para sıkıntısı çekiyor. Öyle ki II.Bayezid‘in illerde valilik yapan oğulları, aylıklarının azlığı nedeniyle zor geçinebiliyorlar. Buna karşın Rüstem Paşa, İbrahim Paşa gibi bazı devlet adamları rüşvet ve yolsuzlukla büyük servet yapıyorlar.

16.Yüzyıl’da devlet, para bulabilmek için vergileri artırıyor. Böylece özellikle köylü ezilmeye başlıyor. (İstanbul halkı, 1876‘ya kadar emlak vergisi bile ödemiyor) Osmanlı’da vergi yükünün yüzde 87’si, milli gelirin yarısından az pay alan köylüye yıkılıyor. (Vedat Eldem, Osmanlı Imp. İktisadi Şartları Hakk. Bir Tetkik, s. 246).

Osmanlı’da halkı, köylüyü ezen sadece vergiler değil: 1585- 95 arasında fiyatlar artıyor, pahalılık baş gösteriyor. Özellikle buğday fiyatlarındaki artış halkı derinden etkiliyor. Buğdayın fiyatı Edremit’te 40-50, Orta Anadolu’da 20 akçeden aşağı düşmüyor.

150 yıl içinde buğday fiyatı 10 kat artıyor. Osmanlı’da asıl büyük pahalılık ve yüksek enflasyon 1596-1607 arasındaki “Celali Fetreti” ve “Büyük Kaç günlük” döneminde görülüyor.

Uzun Avusturya ve İran savaşları sırasında gelişen Celali isyanları nedeniyle köylünün üçte ikisi köyünü, evini, barkını bırakıp “çift bozup” kaçıyor. Bunlar ya “Levent” ya “suhte” olarak büyük şehirlere akıyorlar. Büyük şehirler kahveler ve bekâr odalarıyla doluyor. Fuhuş, içki, eşkıyalık, cinayet şehirleri sarsıyor. Köylerin terk edilmesiyle tarımsal üretim azalıyor.

Buğday üretimi azalınca Osmanlı Avrupa’ya buğday satışını yasaklıyor. Fakat kaçakçılar gizlice Avrupa’ya buğday satmayı sürdürüyor. Buğday darlığı kıtlığa yol açıyor. Osmanlı’da ilk büyük kıtlık 1494-1503 arasında görülüyor. İkinci büyük kıtlık 1564′te görülüyor. 1573-1576 arasında kıtlık daha da artıyor.

1603′te Anadolu’da yine “buğdaysızlık” ve “kıtlık” baş gösteriyor. Balıkesir’de buğdayın kilesi 90 akçeye kadar çıkıyor. Ekmeğin fiyatı iyice yükseliyor. Sonunda hububat alım satımı “vesikaya” bağlanıyor. Öyle ki İngiliz elçisi bile 1607′de İstanbul’da yiyeceği ekmeğin buğdayını ancak vesikayla satın alabiliyor.

Osmanlı tebaası tam 15 yıl ekmek bulamıyor, halk açlıkla pençeleşiyor. (Mustafa Akdağ, Türk Halkının Dirlik ve Düzenlik Kavgası, s. 33-43, 89, 421-425).

Osmanlı’da son büyük kıtlık 1873-1875 arasında görülüyor. Ankara, Kırşehir, Yozgat, Çankırı ve Sivas’ta on binlerce insan açlıktan ölüyor. 12 Mayıs 1874‘te Ankara’dan Basiret Gazetesi’ne gönderilen bir mektupta şöyle deniliyor
“24 saatte bir defa arpa unundan bir bulamaç içiyoruz. Bu da bitmek üzeredir. Öküz ve diğer hayvanların tamamı telef oldu… Çoluk çocukların ekmek diye feryatlarına tahammül etmek mümkün değildir. “

1873-1875 arasında Ankara’nın Keskin kazasındaki 160-170 köydeki 52.000 kişiden 20.000 kişi açlıktan ölüyor, 7000’i başka yerlere dağılıyor. (Türk Ziraat Tarihin Bir Bakış, İstanbul, 1938, s. 210, 211-213).

II. Mahmut döneminde paranın adı ve şekli 35 kez değiştirildi.

16.Yüzyıl’dan itibaren akçenin değer kaybı önlenemiyor. Yabancı paralar akçe karşısında çok değer kazanıyor. Örneğin, 1611‘de 1 florin, 200 akçeye yükseliyor.

17.Yüzyıl’da Osmanlı büyük bütçe açıklarıyla karşılaşmaya başlıyor. 1887/1888′den 1910/1911‘e kadar, bütçe 4.2 milyar kuruş açık veriyor. (Eldem, s. 246).

Osmanlı, paranın tağşişi (değerini düşürme) yoluyla sorunu çözmek istiyor. 1810‘dan itibaren paranın içindeki değerli maden oranı sürekli azaltılıyor. Paranın değerinin düşürülmesi, Yeniçeri isyanlarını, fiyat artışlarını ve kalpazanlığı körüklemekten başka bir işe yaramıyor.

Osmanlı, Rus Savaşı ve Küçük Kaynarca Antlaşması’ndan sonra 1775‘te “Esham” yani “Hazine Bonosu” yoluyla iç borçlanmaya gidiyor. Zorunlu iç borçlanma olan “İmdadiye”ye ve özel kişilere toprak satışı anlamında “Malikâne Sistemi”ne başvuruyor.

Olağanüstü hallerde alınan vergileri kalıcı hale getiriyor. 1770‘lerde savaş masraflarını karşılamak için ölen şahısların terekesinin yüzde 60’ına zorla el koyuluyor. Bazı tasarruf tedbirleri uyguluyor. Ancak yine de ekonomi düzelmiyor.

Osmanlı’da 18.Yüzyıl’da para basacak yeterli maden olmadığı için halk, bir emirle elindeki altın ve gümüş eşyayı devlete satmaya mecbur kılınıyor. 1789‘da Şeyhülislam, “altın ve gümüş eşya kullanmak haramdır” diye bir fetva yayımlıyor.

1789 başında padişahın altın ve gümüş özel eşyaları, devlet adamlarının gümüş takımları darphanede eritilerek para basılıyor. İstanbul’daki Türk tüccardan 20.000, gayrimüslim tüccardan 12.000 okka saf gümüş isteniyor ve bunlar da eritilip para basılıyor. (Mübahat Kütükoğlu, Baltalimanı’na Giden Yol, s. 271)

Osmanlı’da 1780-1860 arasında enflasyon çok yükseliyor. Fiyatlar ortalama 12 ile 15 kat artıyor. 1814‘te 1 İngiliz Sterlini 23 Osmanlı kuruşuna eşitken, 1839‘da 1 İngiliz Sterlini 104 Osmanlı kuruşuna eşitleniyor. (Şevket Pamuk, Türkiye’nin 200 Yıllık İktisadi Tarihi, s. 112). Kütükoğlu’na göre; 1839‘da 1 sterlin 130-135 kuruşa eşittir. 1844‘te 1 sterlin 110 kuruşa eşitleniyor. (Kütükoğlu, s. 233).

Osmanlı 1839′da piyasaya kağıt para ve hazine bonosu şeklinde “kaimeler” çıkarıyor. Kolayca sahtesi yapılabildiği için kısa sürede enflasyona neden olan kaimeler 1862‘de piyasadan çekiliyor. 1876‘da bir kere daha piyasaya “kaime” sürülüyor. Fakat onlar da 3 yıl sonra kaldırılıyor.

GÜMÜŞ KURUŞA GEÇİŞ
Osmanlı,1844‘te “altın lira” ve “gümüş kuruş” şeklinde çift metalli sisteme geçiyor. 1881′de çift metalli sisteme son veriliyor ve para birimi sadece altın üzerinden tanımlanıyor.

Osmanlı 1848‘den itibaren Galata bankerlerinden, Kırım Savaşı‘ndan sonra, 1854‘ten itibaren de İngiltere ve Fransa gibi Avrupa ülkelerinden yüksek faizle borç alıyor. Borçları yatırıma yönelik olarak kullanamıyor. Bu yüksek faizli borçlarla Boğaz’da saraylar bile inşa ediliyor.

Osmanlı’nın 14 ve 15.yüzyıllarda Batılı ülkelere verdiği kapitülasyonlar, 18. ve 19.yüzyıllarda daha da genişletiliyor. Özellikle 1838 Baltalimanı Ticaret Antlaşması sonrasında Osmanlı pazarları İngiliz mallarıyla doluyor. Çünkü daha önce ithalat ve ihracatta yüzde 3 olan gümrük vergisi, ihracatta yüzde 12, ithalatta yüzde 5 oluyor. Ayrıca İngiliz tüccarlar, yerli tüccarların ödediği yüzde 8 oranındaki iç gümrük vergisinden de muaf kılınıyor.

1.DÜNYA SAVAŞINDA
1914′te 1.Dünya Savaşı‘na girerken Osmanlı’nın toplam dış borcu 153.7 milyon Osmanlı Lirası… Savaşa girerken devlet hazinesinde sadece 92.000 altın lira var. Osmanlı artan savaş masraflarını karşılamak için Almanya’dan borç alıyor.

Savaş sonunda Almanya’ya 150 milyon lira borçlanıyor. Böylece I.Dünya Savaşı sonrasında, Osmanlı’nın toplam dış borcu 303.7 milyon liraya ulaşıyor. Üstelik bu borçların sterlin, frank ve mark gibi yabancı paralarla ödenmesi gerekiyor.

I.Dünya Savaşı sırasında Osmanlı’da her alandaki üretim neredeyse yarı yarıya azalıyor. Savaş koşullarında fiyatlar 18-20 kat artıyor. Buna karşın maaşlar artmıyor. İnsanların alım gücü yüzde 80 oranında azalıyor. (Pamuk, s. 1782). Korkunç bir enflasyon baş gösteriyor. Öyle ki savaş başında, 1914‘te 100 olan tüketici fiyat endeksi, savaş sonunda, 1919′da 1215’e yükseliyor.

Savaş yıllarında, 1914-1922 arasında gerçekleşen toplam enflasyon yüzde 1200 ile 1700 civarında… Örneğin 1914′te ekmeğin okka fiyatı 1.25 kuruşken, 1920‘de 16 kuruşa çıkıyor. 1914‘te 4 kişilik bir ailenin gıda harcaması 225 kuruşken, 1920‘de 3049 kuruşa yükseliyor.

KAGIT PARAYA GEÇİŞ
Osmanlı savaş başında 1915′te piyasaya kağıt para çıkarıyor. Bu kâğıt paralar, önceleri 1 lira ile satın alınırken üç yıl içinde 4-5 altın Osmanlı Lirası’yla satın alınabilen bir mal oluyor. Paranın değeri sürekli düşüyor. Vedat Eldem, I.Dünya Savaşı’nda Osmanlı parasının yüzde 85 değer kaybettiğini belgeliyor. (Eldem, s. 204) Savaşlardan sonra 1923‘te 1 dolar 120 kuruş, 1 sterlin 810 kuruş oluyor.

I. Dünya Savaşı başında, 1914‘te seferberlik ilan edilince başlayan panikte İstanbul ekmeksiz kalıyor. Halk fırınlara hücum ediyor. Savaş öncesinde Rusya’dan buğday alan Osmanlı, savaşta Rusya ile cephe cepheye gelince buğdaysız kalıyor. Malların fiyatları yükselince karaborsacılık başlıyor.

DIŞ BASINDA ISTANBUL
1915′ten itibaren halk açlıkla boğuşuyor. 11 Nisan 1917‘de New York Times, İstanbul halkının durumunu şöyle özetliyor: “Istanbul’da açlık başlamış durumda. Orta gelirli ve emekçi sınıfların sefaleti nefes kesecek ölçüde. Tifüs salgınının önü güçlükle alınabilmiş. (…)
Sokaklarda rastladığımız insanların yüzleri sarı, elmacık kemikleri zayıflıktan fırlamış, gözleri bütün anlamlarını yitirmiş; dik ve zayıf bakıyor…

Eskilerin en önemli gıdası çeyrek ekmek, peynir ve zeytin, 1.25 dolara zorlukla bulunabiliyor. Tereyağının kilosu 5, peynirin 7 ve zeytinin 1.5 dolar civarında…

Hükümet, 1918′de İstanbul halkına ekmek bulabilmek için 3 milyon lira borç almak zorunda kalıyor.

Mayıs 1919‘da Osmanlı, subay ve memur aylıklarını ödeyemez duruma geliyor.
Sonunda ne mi oluyor ..

Osmanlı 1876‘da borçlarını ödeyemeyip “iflas” ediyor. Bunun üzerine 20.Aralık.1881‘de Muharrem Kararnamesi’yle alacaklı Avrupa ülkeleri Duyunu Umumiye’yi kurup Osmanlı’nın temel gelirlerine el koyuyorlar.

II. Abdülhamit her şeyi; madenleri, demiryollarını, limanları, hatta tütünü, dahası elektrik, su, havagazı gibi tüm yatırımları yabancılara teslim ediyor. Osmanlı bağımlı hale geliyor.

İşin özü şu ki, coğrafi keşiflerin, Rönesans’ın, aydınlanma döneminin, Sanayi Devrimi’nin Batı’da yarattığı değişime ve dönüşüme uyum sağlayamayan Osmanlı, köylerin boşalması, üretimin azalması, ordunun bozulması, savaş masraflarının artması, vergi adaletsizliği ve paranın pul olması ile borç ve faiz batağına sürüklenip batıyor.

CUMHURİYET
İşte Atatürk, I.Dünya Savaşı’nın yıkımı sonrasında gırtlağına kadar borçlu, yokluk ve yoksulluk içinde, orduları dağıtılmış, toprakları işgal edilmiş, savaş yorgunu bir ülkede emperyalizme karşı bir bağımsızlık savaşı kazanmayı başarıyor.

Atatürk, 17 Şubat 1923‘te İzmir İktisat Kongresi‘nde söylediği gibi kazandığı askeri ve siyasi zaferi ekonomik zaferle taçlandırıyor: Önce Osmanlı’nın tüm bağımlılıklarına son veriyor: Lozan’da kapitülasyonları kaldırıyor. Osmanlı borçlarını ödemeye başlıyor. Köylüyü ezen vergileri kaldırıyor. Tarlalar yeniden ekiliyor. Ülkenin dört bir yanında fabrikalar kuruyor. Türkiye üretmeye başlıyor. Türkiye 3 beyazda; bez, şeker ve unda kendi kendine yeter hale geliyor.

1929 Dünya Ekonomik Krizi’ne rağmen …

1924-1938 arasında Türkiye’nin büyüme hızı ortalama yüzde 8’in altına düşmüyor. 1889-1914 arasında Osmanlı’nın kalkınma hızı ortalama yüzde 2.2 civarındaydı. (Eldem, s. 316).

Atatürk Türkiye’si enflasyonsuz, dış borçsuz kalkınıyor. 1923-1938 arasında GSMH 3 katına, kişi başına milli gelir 2 katına çıkıyor.

1923-1938 arasında, 11 yıl bütçe denkliği sağlanıyor, 3 yıl ise gelir giderden fazla oluyor. 1938′de Merkez Bankası’nda 36 milyon dolar döviz, 26 ton altın biriktiriliyor. Türk parası değerini koruyor.

Mehmet Taner Koltuk