Çanakkale’de karşımıza dikilen Kemal’in katı bir disiplini, savaş için yaratılmış fanatik bir cesareti, delici çelik-gri gözleri ve açık saçları olan bu yalın genç asker, Kemal, Turan ovalarının BozKurt türüydü, ve bu hasletleri onu kendiliğinden eyleme geçirdi. Bizim Atalarımız olan Anzakları durdurmak için oradaydı.

Eğer O, o kadar etkili eylemlerde bulunmasaydı Anzaklar bozguna uğramayacaktı.

Savaş Bakanı Enver Paşa tarafından önemsenmeyen ve ötelenen bu subayı Alman komutanı Liman von Sanders kısa sürede kalitesinden fark etti.

Mustafa Kemal, çıkarma sabahı saha manevraları için 57. Alayını toplamış talim yapıyordu. 25 Nisan sabahı 5.30’da çıkarma haberini duyan Kemal görev alanı dışında ve aldığı emirlere aykırı olmasına rağmen insiyatif kullanıp olaya müdahil oldu ve ölümüne bir taburla ve zaten bölünmüş 57. Alayı ile yola çıktı ve 971 nolu tepede çıkarmaya karşı koydu.

İşin garibi, Arı Burnuna daha önce hiç gitmemişti, ancak askeri içgüdüleri ona 971 Nolu tepenin korunması gerektiğini söyledi ve o harekete geçti.

İlk sabah saat 8’e kadar inen 8000 Anzak’a karşı sadece 500 Türk vardı, ama saat 1’e kadar Kemal’in güçleri dağ sırtlardaydı.

Çelik kadar soğukkanlı olan Kemal, Anzaklara karşı direnmek için 9. Bölgeden bir alay daha getirdi.

Avustralyalılar bu nedenle 19. Türk Tümeni ve yukarıdaki yüksekliklerde bir başka alayla savaşmak zorunda kaldılar.

Kaderin onlara karşı en iyi Türk subayını göndermesi zordu, üstlerindeki sırtlara sıkıca oturması 2 kat zor. Kemal’in karargâhı tepenin birkaç metre altında bir dakikalık yürüyüşle tüm istila hattını görebilir konumdaydı.

Anzaklar ilk gece Birdwood’un sıkışık karargahında bir toplantı düzenledi ve o sonsuz gece boyunca Anzak’lara ‘dışarı çıkması ve saldırması emredildi. Bir bakıma olaylar artık onları destekliyordu. Yoğun bir taarruzdu. Kemal’in güçleri direndi. Püskürttü.

Kemal’in adamları ertesi sabah karşı saldırı için çok yorulmuştu ve takviyeleri yoktu, çünkü Kemal Helies’de daha büyük bir zorluğun karşılandığını fark etti ve bu yüzden yardım istemedi.

Bununla birlikte, 27 Nisan sabahı mevcut askerleriyle genel bir saldırı başlattı, ancak Anzak hattı tutunmayı başardı. Takviyeli, adamlarıyla Cumartesi günü yine yeniden saldırdı, ama tekrar tekrar geri püskürtüldü.

Şimdilik imkânın geçtiğini anlayan Kemal, vazgeçti. Önümüzdeki birkaç ay boyunca sabit savunma savaşına devam etti ama firsat kolluyordu , Ağustos’ta bu sefer beklediği fırsat gelmisti.

Sari Bair’e karşı büyük bir İngiliz saldırısı plânlandı, çünkü herkes Sari Bair’in düşmesinin muhtemelen Boğazların düşmesi anlamına geleceğini biliyordu ve karşılarında yine Kemal vardı.

Derhal Ağustos ayındaki ana saldırımızı karşıladı, ancak tehlikeyi fark ederek Suvla ve Anzak arasında bir kama harekâtı kullanma imkânını algılayarak, kuzeyden aşağı indi, Türk moralini restore etti, toparladı, aceleyle en tehlikeli peional keşfini yaptı ve 9 Ağustos’ta Chunuk Baire amansızca saldırdı ve ertesi gün yine saldırdı. Müthiş darbeler aldı, ama vazgeçmedi.

Ezici kayıplara rağmen, Türkler işgalcileri yükseklikten aşağı indirdi ve son umutlarını da hayal kırıklığına uğrattılar.

Birkaç saat boyunca Avustralyalılar aslında Chunuk Bair’in zirvesine sahiptiler, ancak büyük ölçüde Suvla cephesinde karşılaşılan zorluklar nedeniyle geri döndüler; ve o şans bir daha asla gelmedi.

Kemal, Ağustos ayında, Türkler için Sari Bair’in ana sırtını kazandı ve böylelikle askeri açıdan Savaşı sona erdirdi. Böylece, 35 yaşındaki bu albay 3 muharebeyide doğrudan ve hayati derecede etkiledi: İniş sabahı Anzak’ta, Suvla’da ve yine 10 Ağustos’ta Anzak’ta.

İngiliz Resmi Savaş Tarihçisi haklı olarak şöyle diyor: ‘Tarihte nadiren tek bir bölük komutanının bireysel girişimleri ile üç kez ayrı ayrı hem muharebenin hem savaşın hemde ulusun kaderi üzerinde bu kadar derin etki yapmıştır.

Çanakkale’den sonra Kemal’i yıpratma amaçlı istanbul’daki yozlaşmış rakipleri oyunlar sonucu, onu hem umutsuz hem kaybedilmiş kafkasya cephelerine, dağılmış orduların başında Suriye’ye falan yolladılar. Ve en sonunda yenilen teslim olan Osmanlı’nın ardından olmayan orduların başına Anadolu’ya gitti.

Kemal buradada hem akut böbrek rahatsızlığıyla, hem yoklukla, hem sıtmayla hem muhaliflerle, hem akciğerine batan kırık kaburgayla ayakta kalmayı ve imkânsızı başardı.

Anadoluyu düşmanlarından temizleyen Bozkurt şimdi ülkesinin tek adamı ve ulusunu tam anlamıyla yoktan var etti.

Bu bütün dünya tarihinin en büyük tarih anlatılarından biridir.

《Sidney Üniversitesi yayını》

Kurtuluş Savaşı sırasında Kürt Mustafa Paşa, Mustafa Kemal’in idam edilmesi emrini vermiş,
Nasturi İsyanı’nı bastırmakla görevli birlikten Fırka komutanı ——Kürt İhsan Nuri, —-Vanlı Kürt Rasim, —-Kürt Tevfik Cemal ve Teğmen Kürt Ali Rıza, isyan sırasında 270 askerle birlikte Kürt isyancılarının tarafına geçmiş, —-Damat Ferit, Kürdistan Teali Cemiyeti ile görüşerek onlara özerklik karşılığında ———Mustafa Kemal’e karşı savaşmayı teklif ederek Yüksek Komiser ——De Robeck ile görüşüp 15 bin kişilik bir Kürt ordusu kurulmasını ve Kürtleri Mustafa Kemal’e saldırtmayı planlamış

ve Ali Galip Olayı böylece yaşanmıştır. Sivas Kongresi’ne giden Mustafa Kemal’e Kürtler suikast düzenlemiştir.

Kürtler aynı zamanda Yunanlılarla da temas halindedir. Amasya’da Yunan temsilcisi ile görüşün Kürtler,

Yunanlılara Türk ordusunda ele geçirilen Kürt esirlere iyi davranılmasını ve bu esirlerin Türk ordusuna karşı kullanılmasını önerir. Teklif kabul edilir ve esir Kürtler Yunan ordusunun hizmetine girerler.

Kürt-Yunan işbirliğinin en büyük sonucu ise KOÇGIRI İsyanı’dır.

Yunan ordusu büyük ilerleyişe geçmeden hemen önce Kürtler isyan eder. Yunan ordusu Bursa’ya doğru ilerlerken Kürtler Sivas’a doğru yürümeye başlar.

Amerikan Askeri Ateşesi durumu şöyle rapor eder:

“… Yunanlılar önemli bir zafer kazanırlarsa Kürt isyanı Türkiye’nin arkasını ciddi bir şekilde tehdit edebilir. Ancak Batıdaki savaş Türklerin lehine gelişirse, Türkler, ellerindeki yarım düzine yetenekli liderden biriyle Kürt sorununa son verebilir.

İngilizler kuşkusuz bu durumu bilmektedirler. Gene de Kürt sorunu ile meşgul olduğu sürece Mustafa Kemal’in Musul’a el koyamayacağını düşünmektedirler. Dolayısıyla Kürt akımına yardımcı olmaktadırlar.”

Koçgiri İsyanı’nın başlangıç tarihi sadece Yunan ilerleyişine değil aynı zamanda Londra ve San Remo Konferansları’na da denk gelir. Ankara Hükümeti böylece sıkıştırılmaktadır.

Koçgiri İsyanı’nın liderlerinden Baytar Nuri isyan programını şu şekilde açıklar:

“İlk önce Dersim’de Kürt istiklali ilan edilecek, Hozat’a Kürdistan bayrağı çekilecek, Kürt milli kuvveti Erzincan, Elazığ ve Malatya istikametlerinden Sivas’a doğru hareket ederek Ankara Hükümeti’nden Kürdistan istiklalinin tanınmasını isteyecekti. Türkler bu isteği kabul edeceklerdi. Çünkü isteğimiz silah kuvvetiyle desteklenmiş olacaktı.”

Ayaklanma büyür ve isyancılar Ankara Hükümeti’ne bir muhtıra yollarlar. Telgraf yoluyla iletilen muhtıra şu maddelerden oluşmaktadır:

1-İstanbul Hükümeti’nce kabul edilen Kürdistan özerkliğinin Ankara Hükümeti’nce de tanınıp tanınmayacağının açıklanması

2-Kürdistan özerk yönetimi konusunda Mustafa Kemal hükümetinin ivedi yanıt vermesi

3-Elazığ, Malatya, Sivas ve Erzincan cezaevlerindeki Kürtlerin hemen salıverilmesi

4-Kürt çoğunluğu bulunan illerden Türk memurlarının çekilmesi

5-Koçgiri yöresine gönderilen birliklerin geri alınması.”

Kürtler bununla da kalmaz, 25 Kasım 1920 tarihinde Batı Dersim Aşiretleri reisleri adına TBMM’ye şu şekilde başvurur:

“Sevr Antlaşması gereğince Diyarbakır, Elazığ, Van ve Bitlis illerinde bağımsız bir Kürdistan kurulması gerekiyor. Bu nedenle bu oluşturulmalıdır. Yoksa, bu hakkı silah zoruyla almaya mecbur kalacağımızı beyan ederiz.”

Yunanlar Bursa’ya Kürtler Sivas’a saldırıyor

Ankara Hükümeti, Yunanların Bursa’yı ele geçirmesine rağmen Kürtlere karşı geri adım atmaz. Merkez Ordusu Komutanı Nurettin Paşa isyanı bastırmak için bir plan hazırlar. Topal Osman komutasındaki Giresun alayı da Nurettin Paşa’nın emrine verilir. Türk Ordusu 11 Nisan 1921 günü Kürtlerin üzerine yürüyüş başlatır. 45 bin kişilik Kürt milisleri ile çarpışmalar 3 ay sürer. 17 Haziran 1921 günü isyancılar teslim alınır.

Koçgiri isyanının bastırılmasından sonra BMM’deki Kürt milletvekilleri Ordu Komutanı Nurettin Paşa’nın halka zulmettiği, gereksiz yere kan döktüğü gerekçesiyle olağanüstü ve gizli bir oturum talep ederler. Kürtler isyanı bastıran Nurettin Paşa’nın kellesini istemektedir.

Mustafa Kemal daha sonra Nutuk’ta olayı şöyle anlatır:

“Nurettin Paşa merkez bölgesinde bir yıla yakın bu görevi yaptı ama yetkisi dışında kimi yurttaşların haklarına el uzatıyor diye milletvetkillerinin yakınmaları ve İçişleri Bakanlığı’na soru yöneltmeleri,

Bakanlığın da yakınmaları yerinde görmesi üzerine Meclis’in isteğiyle Kasım 1921 başlarında görevden çıkarıldı.

Meclis, Nurettin Paşa’nın yargılanmasına da karar verdi. Bu iş, benimle Bakanlar Kurulu arasında bir sorun çıkmasına da yol açtı. Ben, Nurettin Paşa’ya uygulanmak istenen işlemi kabul etmedim. Fevzi Paşa Hazretleri de benim görüşüme katıldı. İkimizle, Bakanlar Kurulu arasında çıkan anlaşmazlık Meclisçe bir çözüme bağlandı.

Meclis’te Nurettin Paşa’yı savundum, kendisini ağır bir işleme uğramaktan kurtardım.”

Görüldüğü gibi Mustafa Kemal Paşa, sadece Kürt isyanını bastırmakla kalmamış, isyanı bastıran komutanı da sonuna kadar savunmuştur.

Mustafa Kemal’in, Meclis’te tek kalması ise son derece öğreticidir.
Gerçekten de Birinci Meclis’te, Mustafa Kemal Paşa, Şeriatçılara ve Kürtçülere karşı tek başına kalmaktadır.
Ama tek kalmak pahasına kendi komutanını savunmuştur!

Türk Genel Kurmay Başkanlığı da bu isyanı şu şekilde değerlendirmektedir:

“Siyasi bakımdan büyük bir önem taşıyan bu harekat dolayısıyla, Kürt bağımsızlık davasının ilk basamağının Koçgiri olayları ile kurulmak istendiği, bu dış etkilerin en açık ve kesin delilidir.”

Bu değerlendirmeden de anlaşılacağı gibi, olay münferit bir isyan değil, bir davanın ilk adımıdır!

Ardından gelecek olan Kürt isyanları da bunu kanıtlayacaktır. Nitekim isyanın liderleri de olayı böyle değerlendirmektedir:

“Koçgiri, Kürt İstiklal Savaşı’nın bir merhalesidir, onunla bir meydan muharebesi kaybettik, fakat harp bitmedi. Biz son zaferi kazanacağız.”

Görüldüğü üzere, daha Sivas Kongresi’nin toplanma hazırlıklarından başlanarak Kürtler, Kurtuluş Savaşı için çalışmamış, tam tersine hep Kurtuluş Savaşı’na karşı savaşmışlardır. Koçgiri ayaklanması bunun en büyük kanıtlarından sadece biridir.

Atatürk, “Türkiye Türklerindir!” ve “Ne Mutlu Türk’üm Diyene!” özdeyişlerini boşuna söylememiştir.

Hatay gündemdeyken bazı gerçekleri konuşmamız gerekiyor.
Suriyeli çocuk anneler ve doğumlarını…

Hatay’daki sınır hastanesinden iki doğum paylaşacağım.
Biri 14 bir diğeri de 15 yaşında…

Bu gibi bir çok doğum hadisesi yaşanıyor.

Hatay’da yaşayan bir hemşiremiz anlatıyor. Gelin kendisinden dinleyelim:

“Merhaba Batuhan Bey araştırmalarınızı inceliyorum, sizi takip ediyorum, lütfen bir şekilde bizim de sesimiz olun. Hatay savaşılmadan kaybediliyor. Burada sağlık personeliyim.

Arapça öğrenmemiz konusunda sürekli bir baskı görüyoruz. Gelen Suriyeli hastalar bize tepki gösteriyor Arapça bilmediğimiz için. Bir de Suriyeli doktorlarımız var. Onlar da bizi hor görüyor. Her 10 doğumun 8’i Suriyeli. Erkeklerin 4-5 tane eşleri var.

13 yaşında kız çocukları hamile. Ayrıca iki ay içerisinde bir ismin 2 ayrı yerde doğum yaptığını belirledik ama bakanlıktan herhangi bir yaptırım haberi almadık. Gaziantep’te kimliksiz bir yakınına kendi kimliği ile doğum yatışı yaptırmış. Gerçekten artık nefes alamıyoruz burada.

Araştırılmıyor, kimse bilmiyor burada yaşananları. Daha dün bir adamın 26 ncı çocuğunun doğumunu yaptırdım ve 4 eşi var. Ben, bunlara dur densin istiyorum, lütfen…”

Hatay sorunu burada bitmiyor. Belediye Başkanı Suriyeli doğumlarını gündeme getirdi diye soruşturma geçiriyor.

Hatay’a Suriyelileri profesyonel bir nizamla yerleştirenler sessizliğini koruyor. Hatayla ilgili Suriye ciddi propagandalar yapılıyor. Sosyal medya hesaplarından “Hatay’ı alacağız” diye Türkçe paylaşımlar yapılırken, binlerce beğeni geliyor. Bir örneğin, 2 bine yakın beğenisi var.

Hatay ile ilgili bir başka okuyucumuzun anlattıklarına kulak vermenizi istiyorum:

“Batuhan Abi, selam HATAY/ANTAKYA’dan yazmaktayım, lütfen Hatay’da ki istilanın sesi ol. Suriyeli artışı aşırı fazlalaştı duvarlarda, parklarda Arapça “Hatay bizim” yazıları yazılıyor.

Parklarda bulunan sözde sığınmacı “Erkek”ler kilim serip bebeğini, çocuğunu oynatan Türk anneleri izliyor. Yaşamakta olduğum mahallenin parkına artık Türk gelemiyor.

Diğer bir yandan aşırı doğum var. Yolda bir Suriyeli kadının yanında 4 -5 bebek kesinlikle bulunuyor.

Hastanelerde Suriyeli sayısı o kadar yoğun ki sürekli kavga çıkıyor. Genç Suriyeli erkekler bellerinde silah, bıçak, satır, vb. şeylerle gezmekte ve taşımaktan çekinmiyor, parklarda bunları çıkarıp pozlar veriyorlar.

Azınlık biziz Hatay’da, biz Türkler kendi vatanımızda, şehrimizde azınlık kaldık. Örneğin; şu duvarda Arapça ‘Hatay bizimdir’ yazıyordu, belediyeye şikayet edince kazıdılar.”

Hatay’dan gelen mesajların ardı arkası kesilmiyor.

Bir başka vatandaşımız anlatıyor:

“Geçen yaz Eğitim Araştırma Hastanesi’nde işim olmuştu, 17 yaşında Suriyeli bir kadının beşinci çocuğunu doğurduğuna bizzat tanıklık ettim ve eşi de 40 yaş üstüydü. Annem 70 yaşında onlara tercümanlık yapıyor; -‘Buralar bizim, en sonunda siz gideceksiniz’ diyorlar.”

Hatay sınırında yaşayan bir başka vatandaşımızla görüştüğümde ise çok çarpıcı detayları paylaştı. Kendisinden dinleyelim:

“Eşim Hataylı, ağır bir hastalığa yakalandı. Son zamanlarını iyi geçirsin diye memleketi Hatay’a getirdim. Köy evimiz tam sınırda…
Kocaman bir duvar var üstü dikenli telli. Bayağıdır var bu duvar.
3 ay önce bir daha tel duvar çektiler ortada bizi koruyan asker kulübeleri var, 50 metrede bir kulübe var
Bütün bunlara rağmen mülteciler akın akın geçiyor.
Sınır köylerinin çoğunda insan kaçakçılığı yapılıyor.
Gelenlerin çoğu erkek. Adam başı 1.000 dolar alıyor kaçakçılar. Bu işi yapanlar tam bir vatan haini.
İnanın, bu beton ve tel duvar olmasına, tüm engellemelere rağmen binlercesi geçiyor veya geçiriliyor. Şehrimiz göz göre göre elden gidiyor.”

Hatay’daki tablo son derece ağır, orada yaşayan vatandaşlarımızı dinlediğimiz zaman üzülmemek, hayıflanmamak mümkün değil.
Yabancılaşma o kadar hızlı tesir ediyor ki bazı ticarethanelerde, sokaklarda Türkçe’ye rastlayamıyorsunuz.
Gerçekler gün gibi ortada. Sözde mülteci dernekleri, kadın dernekleri, siyasi erkler ve fonlananlar Hatay’da çocuk anneleri göstermek istemiyor.
Vatandaşların sesini duyurmuyor.

Kriz sandığımızın ötesinde. Hatay’ı savaşmadan kaybediyoruz.

Çınar Beker:
Bolca paylaşalım, uyuyanları uyandıralım.
Ahmet Anlaş sayfasından…

Velevki Türk Ordusunda değil, başka bir ülkenin ordusunda olsaydık bugün çoğumuz generaldik. Nokta.

      HAKAN FİDAN VE ASTSUBAY HAZIRLAMA OKULLARI…
(Eski yazıma olan yoğun ilgi ve sorulardan dolayı eklemeler yapılarak yeniden yayınlanmıştır.)

Televizyonun birinde Dışişleri Bakanı Hakan Fidan konuşuluyor. O sırada ekranda bir alt yazı çıkıyor. Yazı; “ASTSUBAYLIKTAN DIŞİŞLERİ BAKANLIĞINA” yazıyor. Moderatör hemen yazıya müdahale ediyor. “Arkadaşlar alt yazıyı *MİT MÜSTEŞARLIĞI’ndan DIŞİŞLERİ BAKANLIĞINA* olarak değiştirelim” Tabi yazı hemen değişiyor.

22 yıldan fazla büyük çoğunluğu Astsubay Hazırlama Okulları olmak üzere Askeri Lise, Kara Harp Okulu, GATA Tıp Fakültesi ve GATA Hemşirelik Yüksek Okullarında okuyan; benim hesabıma göre yaklaşık 7-8 bin öğrencinin TC İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük derslerine girdim.

Hakan Fidan’ın Astsubay Hazırlama okulu mezunu biri olduğunu duymuştum. Hangi Astsubay Okulundan mezun diye biyografisine baktığımda gördüm ki, her yerde eğitim hayatını Bilkent’ten başlatıp, ABD de devam ettirmişler. Astsubay Okulunda aldığı eğitimi yazmamışlar.

Astsubay okullarında uzun zaman görev yapan subay bir öğretmen olarak üzüldüm. Herhalde Hakan Fidan’ın Astsubay Hazırlama Okulun’dan mezun olduğunu yazınca imajına zarar geleceğini düşünmüşlerdi.

Falan meşhur kişi falan İmam Hatipten, falan meşhur kişi falan liseden, falan meşhur kişi falan kolejden mezun diye yazılırken, Fen lisesi üstünde eğitim veren Astsubay okulu mezunları böyle yüksek makamlara yakıştırılmamıştı.

Astsubay Hazırlama okulları ile ilgili bu düşünce son derece yanlıştı. Çünkü o dönemlerde görev yaptığım astsubay okullarında verilen eğitim ve öğretmen kadrosu Türkiye’nin en meşhur okulları ile yarışır durumdaydı.

Askeri Liseler hariç Türkiyedeki hiçbir okulda; dersler dışında yıl sonu resim, ebru gibi sergiler, yılda 1-2 kez tiyatro gösterileri, en az 8-10 branşta faal çalışan spor takımları, yıl sonu spor karşılaşmaları, bilgi yarışmaları, öğrencilerin yarıdan fazlasının katıldığı düzenli eğitsel kol çalışmaları, her türlü imkânın olduğu fen laboratuarları, Yabancıdil laboratuarları vs. vs. yoktur. Ama Hazırlama okullarında bunlar vardı.

Ben her türlü iddiaya varım. Türkiye’de bu imkân ve faaliyetlerle ve böyle kadrolarla eğitim yapan hiçbir sivil bir okul dün de yoktu, bugün de yoktur.

Benim kızım Türkiyenin en başarılı okulu olan Ank. Atatürk Anadolu lisesinden mezun oldu. O okulda her yıl yılsonu üniversite sonuçları açıklanınca okulun bir yüzüne başarı listesi asılır. Okulun % 95 inin yarısı Tıp diğer yarısı da Mühendisik fakültelerini kazanır. Ama ben şahitim, okula Türkiye’nin en başarılı öğrencileri gelir, 11 ve 12. sınıflar sadece test çözer ve dershaneye giderler. Yılsonu da duvara başarılı olan öğenci listesi asılır.

Birincisi bu eğitim değil öğretim başarısıdır.   İkincisi bu başarı okulun değil öğrencinin ve velilerin başarısıdır. Eğitim öğrencinin kişiliğini, karekterini, duygularını ve düşüncelerini değiştirir, vatan ve millet sevgisi kazandırır, öğretim ise sadece bilgi verir. Öğretimi iyi olan çocuk bütün sınavlarda başarılı olur ama otobüste yaşlılara yer vermeyi düşünmez.

Hazırlama Okullarına gelen öğrencilerin eğitim ve başarı seviyesi düşüktü. Ama bunun nedeni öğrenciler değil, eğitimde fırsat eşitliği olmamasıydı.

Bir kısım öğrenci doğru düzgün eğitim almadan, dershane ve özel hoca görmeden köyünden kasabasından çıkıp gelmişti. Bunların içinde çok zeki ve yetenekli çocuklar vardı. Ama imkânları ve yol gösterenleri yoktu.

Hatta bir astsubay okulu mülakatında öğrenciye; “Niye bu okula girmek istiyorsun?” diye sorduğumda bana; “Subay olmak için” diye cevap vermişti. Yani çocuk daha hangi okula girdiğini bile bilmiyordu. Yani elinden tutan biri olmamıştı.

Astsubaylarda da kaynak çoktur. Uzmanlıktan geçenler, erbaşlıktan geçenler, sivil liselerden gelenler falan. Ama Astsubay Hazırlama Okulu mezunlarının aldıkları eğitim çok farklıdır.
Nasıl ki Boğaziçi, ODTÜ, İTÜ mezunu mühendisler ile diğer okul mezunu mühendisler arasında fark varsa Hazırlama okulu mezunu (çoğu) Astsubaylar ile diğer kaynaktan gelen (çoğu) Astsubaylar arasında fark vardır. Ama sistemsizlik nedeniyle hepsi aynı kefeye konulmuştur.

O dönemde Kuvvet denemek için Hazırlama okullarından bir kısım öğrenciyi Üniversite sınavına soktuğunda hepsi (çoğu sivil lise öğrencilerinin hayal bile edemeyeceği kadar) yüksek puanlar alınca, bir daha ki sınava çok az sayıda öğrenciyi sokarak ve onlara da çok kısıtlı tercihler yaptırmıştı. Daha sonra bir kısım başarılı öğrenci Askeri liselere gönderildi. Gidenler buralarda çok büyük başarılar yakalayınca buna son verdiler.

(Yanlış anlaşılmasın, ben şu an ki astsubayların nasıl yetiştiğini bilmiyorum. O nedenle 80’li-90’lı yıllardaki Hazırlama okullarından bahsediyorum. Ayrıca *müstesnalar kaideyi bozmaz* diye bir söz vardır. Bazıları bu anlatılanlara uymayabilir.)

TSK’lerinde belki de en yanlış şey meslekte ilerlemedir. Eğer başına bir şey gelmezse Astsubay okullarına giren öğrenciler yıllar sonra (bazıları subay ama çoğu) emekli Başçavuş, Askeri liseye giren öğrencilerde yıllar sonra (bazıları general ama çoğu) emekli Albay olurlar. O okullara girdikten sonra fazla bir gayret gerekmez.

Astsubay okullarında bir söz vardır; “Çalış çalış, olacağın Başçavuş.” O nedenle çoğu insan görev yaparken nasıl olsa bir şey değişmiyor diye fazla çaba sarf etmez. Eğer Astsubaylıktan Subaylığa geçiş fazla olsa ya da önlerine farklı bir hedef konulsa, o zaman çoğu astsubayın gerçek yeteneği ortaya çıkar.

Hazırlama mezunu astsubayların arasında sonradan Üniversite bitiren Y.lisans yapıp sonrasında akademik kariyer yapan Doç. ve Prof. olanlar, çok iyi dil bilen, çok yetenekli ve becerikli olan kişiler vardır. Hatta ben buradaki spor takımlarından profesyonel futbolcu olanları, mesleğini bırakıp sinemada sanat yönetmeni olanları biliyorum.

İddia ediyorum; hangi okullardan mezun olduğu belli olmayan, önündeki cama bakmadan konuşamayan, sırf politikacı olduğu için önünde eğilip, eli-eteği öpülenlerden daha bilgili, daha becerikli ve daha karakterli bir çok Hazırlama mezunu astsubayımız vardır. Ama mezun oldukları okullar o politikacıların okullarına göre küçümsenir ve adı dahi anılmaz.

Silahlı Kuvvetlerin tüm okullarında ve Genelkurmay’da (10 yıl) görev yapmış bir Subay olarak her zaman söylediğim bir şey vardır. Bilgi, karakter ve yetenek olarak yakından tanıdığım bazı astsubayları, bazı subay ve generallere değişmem.

Kimse insanları rütbelerinin büyüklüğü ile değerlendirmesin. Üzülerek söylüyorum ki; TSK’nın bu halde olması (özellikle 1980’den sonra) etkili ve yetkili yerlerde olan Komutanlarımız yüzündendir.
Komutanların eli ayağı olan astsubaylar hiçbir zaman TSK’da maddi ve manevi hak ettikleri değeri görmemişlerdir. Belki içlerinde erbaşlıktan gelenler olduğu için böyle düşünülmektedir ama bu problem SİLAHLI KUVVETLERİN AYIPIDIR.

Aynı şeyleri Askeri hemşireler içinde düşünüyorum. Onlar da sağlık sistemi içinde hak ettikleri değeri görmemektedirler. Onların içinde de hem lise mezunu hem de üniversite mezunu hemşireler vardır.

Biz zamanımız da bunları komutanlara anlatamadık ya da işlerine gelmediği için anlamamazlıktan geldiler, inşallah şimdiki komutanlar bu gerçeği görüp gerekli tedbirleri alırlar.

Astsubaylık mesleğinin hakkını veren tüm astsubaylarımızı saygı, sevgi ve şükranla anıyorum. Öğrencilerime de selamlarımı gönderiyorum.

Not-1: “Bazıları ve çoğunlukla” kelimeleri özellikle seçilmiştir. Hiçbir grubun tamamı için hiçbir zaman iyi yada kötü tabiri kullanamam. Her grubun içinde iyi ve kötüler ile başarılı ve başarısızlar olanlar vardır.

Not-2: Hakan Fidan’ı hiç tanımıyorum. Onun bu kadar hızlı yükselmesinde ve önemli makamlara gelmesinde siyasi ya da dini faktörler etkili olabilir. Ama en az onun kadar ya da ondan daha yetenekli ve bilgili astsubaylarımızın olduğuna eminim. Yeter ki, fırsat tanınsın.

Çağdaş ÖZCİVAN  (Eğitimci Subay)

Fatsa Sayaca İlkokulunda, Samandağ Lisesinde, Ünye Endüstri Meslek Lisesinde,  Ankara Eğitim Enstitüsünde,  Ankara Demetevler Lisesinde,  Aktepe Lisesinde,  Kurtuluş Ortaokulunda kadrolu olarak, Gazi Eğitim Enstitüsünde, Çankırı Eğitim Enstitüsünde ve Erzincan Eğitim Enstitüsünde geçici görevle öğretmenlik yaptı. İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanlığı’nda hukuk danışmanlığı görevinde bulundu.

Türkiye Öğretmenler Sendikasında şube başkanlığı, TÖB DER’de bölge temsilciliği yaptı. 1990’da Eğitim İş’in kurucuları arasında yer aldı. Bu sendikada 3 dönem Merkez Yönetim Kurulu üyeliği (Merkez Hukuk Sekreterliği) görevini sürdürdü. Eğitim~İş ve Eğit~Sen’in birleşmesiyle oluşan Eğitim~Sen’in kurucuları arasında yer aldı, bu sendikada Genel Sekreterlik yaptı. Başka kitle örgütlerinin organlarında görevler aldı.

Muhalif tutumundan ötürü 3 kez meslekten atıldı, mahkeme kararlarıyla görevine döndü. Açıkta kaldığı dönemde Hukuk Fakültesine girdi, avukat oldu.

Yayın işiyle uğraştı. Öğretmen Dünyası, Sendika ve 16 Mayıs dergileri ile Öğretmen Yayınlarının kurucularından. Bunların kiminde yöneticilik de yaptı.

Dergi ve gazetelere yazılar yazdı. Dil, halkbilim, hukuk ve gezi türlerinde kitapları yayımlandı.

Emekli ve Ankara’da yaşıyor.

Kitapları:

Yorgo Emmi (2002),

Var Çok Piroplam Apanti Çook – Gürcistan ve Azerbaycan İzlenimleri (2002),

Batı’ya Akan Zenginlik – İtalya, İsviçre, Almanya, Avusturya Gezi Notları (2004),

Beyaz Geceler Rusya Gezisi İzlenimleri (2004),

Nerde Akşam Orda Sabah Akdeniz Avrupası Gezi İzlenimleri (2006),

Çöl Gelini Suriye Gezisi Notları Ayhan Sarıhan (2009),

Düşe Kalka – Öğretmenlik Anıları (2009, 2017),

Alçak Ülke Hollanda Gezisi İzlenimleri (2011),

Kazıklı Voyvoda’nın Ülkesinde – Romanya Gezisi İzlenimleri (2011),

Barışmayacağız Affetmeyeceğiz (2012),   Tanrılar ve Dilenciler Diyarı Nepal – Hindistan İzlenimleri (2013),

Biz Bu Sendikayı Sokakta Bulmadık – Eğitim İş Anıları (2017),

Beyceli Öyküleri (2019),

İndim Seyran Ettim Acemistan’ı – İran Gezisi İzlenimleri (2019).

Not: İyi bir hukukçu da olan Avukat Ayhan SARIHAN, Arkaşları arasında DÜRÜSTLÜK TİMSALİ olarak tarif edilir. (AjansHaberal)

Niye Bulgara bile yenilecek hale geldi?
-1600’lü yıllarda Osmanlıda *Hızır peygamberin sağ olup olmadığı* tartışılırken;
Avrupa’da GUERİCHE ilk JENERATÖRü,
THOMAS SAVERY de ilk BUHARLI MAKİNEyi yaptı.
-1600’lü yıllarda Osmanlıda, İslamda olmadığı halde Hazreti peygambere saygı olsun diye “SALLALLAHU ALEYHİ VESELLEM” sallaması gerekip gerekmediği tartışılırken;
Avrupa’da PASCAL, ilk HESAP MAKİNESİni,
NEWTON, YERÇEKİMİ yasasını buldu.
-1700’lü yıllarda Osmanlıda Hz. peygamberin anne ve babasının mümin kabul edilip edilmeyeceği tartışılırken;
Avrupa’da NEWTON, ”Optik” adlı kitabını yayımladı.
VOLTA, ilk elektrik BATARYAsını yaptı.
– 1700’lü yıllarda Osmanlıda firavunun imanla ölüp ölmediği tartışılırken;
Avrupa’da J.WATT, uzun süreli çalışan BUHARLI makineyi yaptı;
MONTGOLFİER kardeşler ilk UÇAN BALON yolculuğunu gerçekleştirdi.
-Osmanlı bu yüzyıllarda Muhyiddin Arabî’nin Şeyh-i Ekber (BüyükŞeyh) kabul edilip edilmeyeceğini tartışırken;
1804’te Avrupa’da TREVİTHİCK, ray üzerinde giden ilk TRENi yaptı.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı kahve ve tütünün haram olup olmadığını tartışırken;
Avrupalı 1816’da STETOSKOPu (Kalp ve akciğer dinleme cihazı) bulmuş;
Amperle, elektrik akımını ölçen AMPERMETREyi yapmış,
FARADAY, elektromanyetik kuramları geliştirmişti.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı ezanı güzel sesle okumanın gerekli olup olmadığını tartışırken;
Avrupalı 1863’te Londra’da METRO denilen ilk yeraltı trenini yapmış.
PLANTE, 1859’da kurşunlu AKÜmülatörü,
GRAVES OTİS ise asansörü bulmuştu.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı medresesi YEZİT’e lanet etmenin gerekip gerekmediğini tartışırken;
Batı’da COOKE ve WHEATSTONE ilk elektrikli TELGRAFı buldu.
-Kanuni’den sonra yozlaşmaya başlayan Osmanlı medresesi *Türbelerin ziyaret edilip edilmeyeceğini* tartışırken;
Batı’da LAVOİSİER 1781’de kimyaya NİCEL yöntemleri yerleştiriyor, KÜTLEnin korunumu YASAsını buluyordu.
-Bu tarihlerde Osmanlı medresesi, *Kandillerde toplu olarak namaz kılınıp kılınamayacağını* tartışırken;
Batı’da 1811’de AVOGADRO Birleşen Hacim Oranları YASAsı’nı buluyor ve kimyada yeni bir ÇIĞIR açıyordu.
-Beyinsizlerin elinde Yozlaşan ve gittikçe geriye giden medrese “Selamlaşırken eğilmeli mi?” gibi çok önemli bir soruya yanıt ararken;
Batı’da J.J.THOMSON ATOMun yapısındaki elektronları keşfediyordu.
-Osmanlı okyanuslara dayanıklı gemi yapamadı ve YOBAZLARa dayanıklı bir kafa yapısı geliştirecek FELSEFE oluşturamadı.
-Yani Osmanlıyı her şeyden önce, ama her şeyden önce FELSEFEDEN VE BİLİMDEN uzak kalarak, TASAVVUF ve TARİKATLARA SAPLANMAK yıktı. Arap ülkelerinden zorla alıp getirdiği HİLAFET yıktı. 100 senedir düzeltmeye çalışıyoruz.

HA GAYRET !!!

DENİZ BAYKAL gerçekte kim..?

Deniz Bey,
o fotoğrafı çıkarıp
bakmanın zamanı geldi!
Seçimler öncesi
CHP’ye zarar vermemek için
bildiğim birçok konuyu
içime gömerek sustum,
bundan sonra da bu parti
ve liderine ilişkin hiçbir şey yazmayacağım.
Çünkü bir faydası olacağına inanmıyorum.
Ama bu konudaki son yazımda size bir tanıklığımı aktarmak zorundayım.
Bunu bir borç olarak görüyorum:
“İKİ AY DAYANAMAZ” DEMİŞTİNİZ
Deniz Bey lütfen hatırlayın:
19 Aralık 2002 tarihinde
karlı bir Ankara gününün akşamında Mehmet Sevigen’in evindeydik.
Ben Cumhurbaşkanı ile
görüşmeden geliyordum.
Abdullah Gül Başbakandı,
Tayyip Erdoğan’ın ise
Meclis’e girme umudu kalmamıştı.
Cumhurbaşkanı Sezer
bir gün önce, Tayyip Erdoğan’ın
milletvekili olmadan başbakan olma” önerisini reddetmişti.
Türkiye’nin kaderi
o akşam o evde değişti,
çünkü siz
“Tayyip Erdoğan başbakan olacak!” diye tutturdunuz.
Sizi “Çok tehlikeli
bir oyun bu!” diye uyaran
parti dışından önemli şahsiyetlere kızdınız,
“Hayır!” dediniz “İki ay dayanamaz. Göreceksiniz iki ay dayanamaz.”
Sizin bu iddianıza karşılık
ben ne dedim: ”
Erdoğan
herhangi bir kişi değil,
bütün tarikatların birleşerek
Erbakan’ın yerine seçtiği siyasetçi;
arkasında Amerika,
Ve Avrupa desteği de var.
Program Türkiye’yi
ılımlı İslam cumhuriyeti yapma programı.
Sizin dediğiniz gibi
iki ayda gitmeyecek;
tam tersine,
bu odada bulunan herkesin
siyasi hayatını bitirecek.”
İki ay dayanamaz iddianızı,
görüşleri gereği IMF ile anlaşma yapmaz, ekonomiyi zora sokar
ve dayanamazlar.” tezine oturttunuz.
Ama bunların hepsi bahaneydi ….
ÇÜNKÜ siz iki partili rejimin
işinize yaradığını anlamış
ve seçim sonuçlarına sevinmiştiniz.
Çünkü size
ana muhalefet partisi lideri olmak
ve soldaki rakiplerinizi
yok etmek yetiyordu.
Bu iş birliğini
daha sonra da sürdürdünüz.
O zaman ben sizin
TAYYİP ERDOGANLA
seçim öncesinde Beylerbeyi’nde
GİZLİCE BULUŞTUGUNUZU
ve bir anlaşma yaptığınızı bilmiyordum.
TÜRKİYE” nin kaderiyle oynayacak
Böylesine bir hareketin içinde olacagınıza
İhtimal vermedim.
Bu gecenin tanıkları var:
ÖNDER SAV,
EÇREF ERDEM,
MEHMET SEVİGEN
BÜLEND TAN
VE YAŞAR NURİ ÖZTÜRK…
Belki bazıları
sizden korkar
ve tanıklık etmez ama
bir kısmı da
bu sözlerin doğru olduğunu açıklar.
Yani tanıklar var.
Ötekiler de söylemese bile
içten içe bunun doğru olduğunu bilir.
Siz de bilirsiniz.
Tartışmanın sonunda dediniz ki:
Bu gece birbirimizin fotoğrafını çektik.
İki ay sonra çıkarıp bakalım.
Ama rotuş yapmadan.
Hangimiz haklı çıkmışız?”
Evet
Yıllar geçti fakat
2007 seçimlerinden sonraki
o fotoğrafı cebinizden çıkarıp
bakın Deniz Bey.
Ve düşünün;
Meclis grubunda ”
Erdoğan’ı başbakan yapıyor diyorlar.
Evet yapıyorum.
Var mı itirazı olan!” diye bas bas bağırmanıza değdi mi?
Söyle
DENİZ BAYKAL
DEĞDİ Mİ…?
Erdoğan’la
Beylerbeyi’nde
gizlice buluşmaya
ve size oy veren
milyonları hiçe sayarak
gizli anlaşmalar yapmanıza değdi mi?
(Deniz Bey, biliyorsunuz ki bu gizli buluşmanın da tanığı var.)
Başbakan olmak,
elbette Erdoğan’ın demokratik hakkıdır. Ama bunun için olağanüstü çaba harcamak CHP’nin birinci görevi değildir. Üstelik dokunulmazlık kaldırılmadan.
Bir milletvekilinin
mazbatasını iptal ettirip,
Anayasa’yı değiştirip,
grubu baskı altına alıp,
Siirt seçimlerini es geçip
Erdoğan’ı meclise sokmak
ve dokunulmazlık zırhına kavuşturmak için verdiğiniz canhıraş çabanın
yüzde birini partiniz için verseydiniz
sonuç bambaşka olurdu.
Size o gün söylediğim gibi,
O gün Türkiye’nin kaderini değiştirdiniz.
Deniz Bey;
sözlerimde en ufak bir çarpıtma varsa çıkıp söyleyin. “Öyle değildi. Böyle konuşmadık.” deyin.
SIKIYSA
DEYİN….
Genel Sekreterinizin
ve en yakınlarınızın tanık olduğu
bu konuşmayı inkâr edin.
HODRİ MEYDAN..
Ya da başınızı önünüze eğin
ve tarihin hakkınızda vereceği
yargıyı düşünün.
Deniz Bey;
çok ağır şeyler yazdığımın
farkındayım.
O akşamki tartışmaya kadar bir dostluğumuz vardı,
bunları yazmak istemezdim.
Ama hem duruma doğru teşhis koyamamanız, hem de aşırı derecede inatçı olma huyunuz yüzünden
hepimizi tehlikeye attınız.
“YAKIN DOSTUNUZ MELİH GÖKÇEK”
Tayyip Erdoğan’ın yüzde 34 oyla
meclisin üçte ikisini ele geçirmesinin SEBEBİ sizsiniz
Daha önce
Refah Partisi’nin
belediyeleri ele geçirmesi de
sizin oyları bölmeniz sayesinde gerçekleşmişti..
Tayyip Erdoğan’ların
ve yine çok yakın dostunuz olan
Melih Gökçek’lerin en büyük
şansı sizdiniz.
CHP’nin ise
en büyük şanssızlığı oldunuz.
Bu ülkenin sola
şiddetle ihtiyaç duyduğu bir dönemde, bütün uyarılarımıza rağmen
partiyi sağa çekmekte, Kürtlerden, Alevilerden, solculardan
ayırmakta ısrarlı oldunuz.
Erdal İnönü,
Hikmet Çetin,
Murat Karayalçın,
Fikri Sağlar,
Ercan Karakaş,
Mehmet Moğultay,
Seyfi Oktay, Celal Doğan ve
daha birçok sosyal demokratla
el ele tutuşup
halkın karşısına çıkmanız gerekirken;
eski MHP’lileri, eski ANAP’lıları,
idamla yargılanmış sağcı militanları
parti vitrinine çıkarmakta ısrar ettiniz.
Size defalarca
Bir şeyin aslı varken
kopyasına kimse bakmaz!”
dememize rağmen,
sol politikaları değil,
MHP çizgisini tercih ettiniz.
Sağcıları ve sekreterinizi Meclis’e sokarken,
İsmet Paşa’nın Avrupa Konseyi’nde komisyon başkanı olma başarısını gösteren torunu Gülsün Bilgehan’ı
Meclis dışında bıraktınız.
NEDEN..
İnanın ki bunları yazarken
samimi olarak üzülüyorum.
Keşke haklı çıkmasaydım,
keşke sizin tahminleriniz doğrulansaydı….
Yazık oldu Deniz Bey,
hem size, hem partinize,
hem de size inanan
temiz yürekli sosyal demokratlara.
Artık bundan sonra
istifa etseniz de bir
etmeseniz de…

{Zülfü Livaneli}

Burak Erdoğan’ın bir gün bile cezaevinde yatmadığı olay sonrası Sevim Tanürek’in eşi Ahmet Tanürek şu çarpıcı sözleri dile getirmişti

”Tayyip’in oğlu kırmızı ışıkta hızla geçiyor. Peşine siren çalarak ekip takılıyor. Kaçarken, yaya geçidine 5 metre kala eşime çarpıyor. 30 metre sürüklüyor. Eşim 6 gün sonra vefat etti. Yakalandığında polislere Tayyip’in oğlu olduğunu söylüyor. Zaten o andan itibaren her şey değişti. Karakola gittik, çocuğun ehliyetini sormuyorlar. Polislere bunu hatırlattığımızda ‘Siz ukalalık etmeyin, biz ne yapacağımızı biliriz’ dediler.”

”Kazadan hemen sonra caddemize belediye arazözleri geldi. Tarihte ilk kez, caddemiz baştan aşağı yıkandı. 35 metre fren izi vardı ve her şeyi bir anda yok ettiler.”

”Çocuğun ehliyeti yoktu. Kazadan sonra, üç ay önce verilmiş gibi ehliyet düzenlediler. Mahkeme başladı, çocuk bir kez olsun gelmedi. Babası tarafından yurtdışına gönderilmişti! Ama Tayyip’in adamları hep oradaydı. Karımın hakkını ararken bir şey söylediğimizde dirsek yedik, tehdit edildik, tacize uğradık.”

”Olayın oluşunu gören tanıkların hepsi tehdit edildi ve korkutuldu. Buna bir yakınımız dahildir. Şişli karakolunda çocuğun ehliyetini sormayan polislerin ve sahte ehliyet veren trafikçilerin aileleri dava görülürken defalarca gelip yalvardılar, işin üzerine gidersek kocalarının görevine son verileceğini, aç kalacaklarını söylediler. Onlardan da şikáyetçi olmadık! “

”Tayyip belediye başkanıydı. O zaman anladık ki, karşımızda bir ‘dev’ vardır ve onunla baş etmek mümkün olmayacaktır. Biz bu durumda aile meclisi olarak toplandık ve işin ucunu bırakmaya karar verdik… Çünkü bir sonuç çıkmayacaktı. Onlar çok güçlüydü.”