Bu köy benim köyüm… Burada doğdum, büyüdüm, öğretmen oldum ve emekli oldum.

Emeklilik yıllarımda ve belki de ömrümün son deminde köyüm maalesef sellerle karşı karşıya kaldı.
Köyüm bir orman köyü olarak cennetten bir köşe sanki. Turizm, hayvancılık, arıcılık, organik tarım ve ekolojik tarım için gelişmekte olan bir köy…
Boylu boyunca içinden geçen AKSU deresi köyün burada serpilip gelişmesinin ana sebebi.

Bu dereden hem insanlar hem hayvanlar içme suyu temin etmiş. Tarlalar bostanlar bu derenin suyu ile hayat bulmuş.
Ne var ki kıvrım kıvrım akan bu şirin dere bugün köylüye sel korkusu yaşatmakta. Yağmurlar biraz artınca *Sel mi olacak* korkusu yayılır köylünün yüreğine. Belirli aralıklarla seller olmuş köyde kayda değer zararlar oluşmuştur ama çok şükür can kaybı yaşamadık.
Bu küçücük derenin böyle azgınlaşmasının ve heyelanların olmasının ilk aklıma gelen sebebi ormanlarımızda devlet tarafından aşırı kesim yapılmaya başlanmasıdır. On yıl ormanda kesim yapılmasa yine sel olur muydu acaba?
Düzce’nin ortasından geçen Büyük Melen çayı gerektiği gibi duvarlar örülerek çevresindeki yerleşim alanlarına zarar vermesi önleniyor.
Peki bu küçücük dere ile mi başedemiyor devletimiz? En sağlamından bir kanal ile bu köyde bu sorun kökten çözülemez mi?
Görünen o ki kurumlar kolay yolu seçerek köyün tamamen kaldırılmasını konuşuyorlar. Bir köy dile kolay, nasıl yok edilir? Yok etmeden çözüm üretmek değil midir kurumların görevi?
Köyler bizim göz bebeğimiz, çocuklarımızın geleceğidir. Bir köyü yok etmek, orada yaşayanları da yok etmektir. YAPMAYIN !!!

       {Zeki MERCAN}

SONUÇ OLARAK;
Astsubaylar ve Uzman Erbaşlar, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin birbirini tamamlayan iki temel unsurudur. Bu yapının güçlendirilmesi gerekirken, eğitim standartlarının düşürülmesi suretiyle zayıflatılması kabul edilemez.
Buradan açıkça ifade ediyoruz ki;
TEMAD ‘2026 Astsubay Çalıştayında da tartışılıp Eğitim Seviyesinin Lisans seviyesine çıkarılması sonucuna ulaşılmışken ,Astsubay eğitim standardının düşürülmesine yönelik her türlü girişimin karşısındayız.
Liyakat, eğitim ve kurumsal kaliteyi esas alan bir personel sisteminin savunucusuyuz.
Türk Silahlı Kuvvetleri’nin gücünün, nitelikli personelden geçtiği gerçeğini hatırlatıyoruz.
TEMAD olarak;
27 Nisan 2026 tarihinde konunun muhataplarına ilk ağızdan böyle bir düzenlemeyi kabul etmediğimiz ve sonuna kadar karşısında olacağımız iletilmiştir.

Camiamızın hak ve kazanımlarını korumak, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin kurumsal yapısını güçlendirmek adına bu sürecin sonuna kadar takipçisi olacağımızı kamuoyuna saygıyla duyururuz.

(Türkiye Emekli Astsubaylar Derneği Genel Başkanlığı)

DAĞITIM………:

@tcbestepe
@tcsavunma
@TSKGnkur
@TC_icisleri
@jandarma
@sahilguvkom

@TEMUD_2024

@Akparti
@herkesicinCHP
@MHP_Bilgi
@iyiparti

İstanbul işgal ediliyor, halifelik makamına düşman çizmesi basıyor, yine ses yok.

Milli mücadele başlayıp seferberlik ilan edilince asker alım listesinde adı yok.

Ne zaman var? Savaş bitince, ülke kurtarılınca İngilizlerle Musul konusunda yeni bir harp gündeme gelince 1925 yılında din elden gidiyor diye isyan etti, 2000 e yakın askerimizi şehit etti.

Günümüzde o adamı övenler varsa
o ve onun adamları tarafından yakılan yağmalanan, namusu elden gitmiş köylüleri düşünsün.

Öyle ki köylünün ahırda ki hayvanını almakla yetinmiyor sapı samanı da giderken ateşe verip öyle gidiyordu.
Neymiş efendim Atatürk niye asmış.
Bütün bunlar sana yapılsa senin namusun kirlense oturup seyredecek misin.?
TARİH PROFESÖRÜ ORHAN KOLOĞLU

Bu arada benden de bir hatırlatma: Şıh denen Haşim de Osmanlı padişahı IV.Murat tarafından ibreti alem ipte sallandırılmıştı.
Peki kimdi bu Haşim.?
Tahmin ettiğiniz gibi Şeyh Saitin dedesi.
Araştıma yazısı: Mavi Gezegen

● Duran Kalkan. {O da Kandil’de ve görev başında. PKK Başkanlık konseyi üyesi}

PKK tarafından Öcalan’ın emriyle öldürülen 10 kişinin isimleri:
1 Resul Altınok
2 Mehmet Cahit Şener.
3 Abdullah kumral
4 Suphi Karakuş
5 Mehmet Turan Danış
6 Abbas Göktaş
7 Şahin Dönmez
8 Ali Haydar Kaytan {Hendekler zamanında infaz edildi. Nedeni bilinmiyor}
9 Seyfettin Zoğurlu {PKK’nin evinde kuruluşunu ilan ettiği kişi}
10 Sakine Cansız {PKK MİT ortaklığı ile öldürüldü}
***
Hain ilan edilip, ölmeden kaçmayı başaran 7 kişi:
1 Baki Karer
2 Ali Çetiner
3 Hüseyin Topgider
4 Ali Gündüz
5 Faruk Özdemir
6 Ferzende Toğaç
7 Kesire Yıldırım {Mit başkanının kızı~ Abdullah Öcalan’ın ilk eşi}

Diyarbakır zindanında hayatına son veren 2 kişi:
1 Mazlum Doğan
2 Mehmet Hayri Durmuş.
***
İlginç mi?
PKKyı tanıyan, Öcalan ve siyasetini bilenler için İlginç değil.
Bilmeyenler için İlginç olsa gerek.
PKK’yı kuran, kurucular kurulu ve MYK üyesi 22 kişiden 17‘si hain ajan damgası vurularak ya öldürüldüler ya da öldürülmeden kaçtı gittiler.
Çoğunun akıbeti de bilinmiyor.
***
PKK’de Öcalan siyasetini eleştiren, uymayan, biat etmeyen herkes, hain ajandır ve cezası ölümdür.
PKK’de işleyiş halen de öyledir.

Öcalan; bir kitabında aynen şöyle diyor: *Ben; Devletten daha çok, PKK ile uğraştım, çatıştım, çetin bir savaş verdim. Bize uymayan, disiplinsiz hareket edip biat etmeyen 18.000 kişiyi öldürttüm*
***
Evet; rakamı yanlış okumadınız.
18.000 Kürt genci, bağımsız bir devlet için dağa çıkıyorlar,
Öcalan ve ekibi tarafından hain ajan diye infaz ediliyorlar.
***
Daha sonra da çocukların ailelerine; *Çocuğunuz çatışmada şehit oldu* haberi gönderiliyordu.
Eyyy xwedê êdi bese looo…
(Eyyy Tanrım, yeter artık!)
AMİR BAYAR
DEM PARTİ ÜYESİ
İSVEÇ’TE YAŞIYOR.
Hurşit Başkurt

‘ İLBER ORTAYLI temmuz 2019
‘İsmet İnönü’nün ülkenin başında olduğu dönemde Amerikan yardımları bahane edilerek tüm stratejik savunma sanayi projelerinin iptal edildiğini, araştırma geliştirme ve üretim faaliyetleri durdurulduğunu, fabrikaların kapısına kilit vurulduğunu, eğer o gün bunlar yapılmış olsaydı, bugün biz çok ama çok farklı yerdeydik. İşte bu utanç verici mirasın sahibi CHP’dir” dedi.
****

ATATÜRK sonrası CHP İKTİDARI 1939-1950
11 yılda “TEK DİKİLİ AĞACI YOK..” denilen
İNÖNÜ’nün CUMHURBAŞKANLIĞI DÖNEMİ;
Takdir ve yorum sizlerin..;
ATATÜRK’ün VEFATINDAN sonra İSMET İNÖNÜ DÖNEMİNDE YAPILANLAR
1939 – Bursa Merinos Fabrikası üretime başladı.
1939 – Ergani Bakır madenleri İşletmesi hizmete girdi.
1939 – Karabük Demir Çelik Kok Fabrikası üretime başladı.
1939 – İstanbul’da yabancıların işlettiği Tramvay ve Tünel tesisleri devralındı.
1939 – Bursa ve Mersin elektrik tesisleri devletleştirildi.
1939 – Adana Elektrik Şirketi devletleştirildi.
1939 – Sivas’ta Demiryolu Makinaları Fabrikası kuruldu.
1939 – Aydın’da 4000 köylüye toprak dağıtıldı.
1939 – İstanbul’da kent içi ulaşım, havagazı ve elektrik dağıtımı yapacak İETT kuruldu.
1939 – Fransız askerleri Hatay’dan çıkartıldı, Hatay Türkiye’ye katıldı.
1939 – Karabük Demir Çelik Fabrikası Yüksek Fırınları hizmete girdi.
1939 – Malatya iplik fabrikası hizmete girdi .
1939 – Ankara Havagazı Şirketi devletleştirildi.
1939 – Karabük Demir Çelik Boru Fabrikaları hizmete girdi.
1939 – Unkapanı Atatürk Köprüsü açıldı.
1939 – İlk Türk denizaltısı Atılay Haliç’te denize indirildi.
1939 – Sivas – Erzurum demiryolu açıldı. 15 yılda yapılan demiryolu 3.000 km’ye ulaştı
1939 – Tekirdağ Şarap Fabrikası hizmete açıldı.
1939 – TBMM binasının inşaatına başlandı.
*
1940 – Raman dağında Petrol bulundu.. Milli Türk Petrol Şirketi kuruldu.
1940 – Köy Enstitüleri kuruldu. (Toplam sayısı 21’i bulan köy enstitüleri 1954 yılında kapatıldı)
1940 – İstanbul Radyo İstasyonu hizmete girdi.
1940 – Ereğli Kömür İşletmesi kuruldu. Ereğli kömür ocakları devlete bağlandı.
1940 – Haliçte yapılan İkinci Türk denizaltısı donanmaya katıldı.
1940 – Taksim Gezi Parkı İstanbul’da açıldı.
1940 – Ankara’da Milli Halk Kütüphanesi açıldı.
1940 – Garp Linyitleri İşletmesi kuruldu.
1940 – Antalya – Manavgat – Konya karayolu açıldı
1940 – Şile enerji santralı hizmete açıldı
*
1941 –Anıtkabir’in temeli atıldı
1941 – Gebere Barajı açıldı.
1941 – Türkiye ilk milli petrol şirketi Petrol Ofisi kuruldu.
1941 – Türk Hava Kurumu Ankara Etimesgut’ta uçak fabrikası kurdu.
1941 – THY Yurtiçi uçuş merkezlerinin sayısı 11’e çıktı.
*
1942 – Ankara Etimesgut’ta üretilen ilk Türk uçağı deneme uçuşları yaptı.
1942 – Türk Devrim Tarihi Enstitüsü kuruldu.
1942 – İlköğretim seferberliği başladı.
1942 – Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü açıldı.
1942 – Dalaman ve Hatay Devlet Üretme Çiftlikleri kuruldu.
1942 – Atatürk Devrim Müzesi açıldı.
*
1943 – Ticaret ve Sanayi Odaları, Esnaf Odaları ve Ticaret Borsası Kanunu kabul edildi.
1943 – Zonguldak-Kozlu demiryolu hattı açıldı.
1943 – İstanbul’da Atatürk Bulvarı açıldı.
1943 – Ankara’da Gençlik Parkı açıldı.
1943 – Diyarbakır – Batman Demiryolu açıldı.
1943 – Seyhan barajı ve Regülatörü faaliyete geçti.
1943 – Sivas Çimento Fabrikası üretime başladı.
1943 – İstanbul’da Yıldız Parkı açıldı.
1943 – Ankara Fen Fakültesi açıldı.
*
1944 – Türkiye Zirai Donatım Kurumu (TZDK) kuruldu.
1944 – İzmit Klor Alkali Fabrikası hizmete girdi.
1944 – İzmit Selüloz ve kağıt Fabrikaları işletmeye alındı.
1944 – Ankara Etimesgut uçak fabrikasında çeşitli tiplerde 200 özgün uçak üretildi.
1944 – Anıtkabir’in temeli atıldı.
1944 – İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) kuruldu.
1944 – Mersin Limanı hizmete açıldı.
1944 – Gaziantep Havaalanı açıldı.
1944 – Fevzipaşa – Malatya ve Diyarbakır – Kurtalan demiryolları hizmete girdi.
1944 – Sakarya’da Ziraat Alet ve Makinaları Fabrikası üretime başladı
*
1945 – Köy Enstitüleri ilk mezunlarını verdi. 1996 mezun öğretmenden 1878 inin ataması yapıldı
1945 – Şirketi Hayriye (İst. Şehir Hatları vapur işl.) devlet tarafından satın alındı.
1945 – Türkiye Birleşmiş Milletler’e kurucu üye olarak katıldı.
1945 – İskenderun Limanı hizmete girdi.
1945 – Türkiye ilk defa yerli ampul üretimine başladı.
1945 – Çiftçiyi ve Köylüyü Topraklandırma Kanunu kabul edildi.
1945 – Ormanlar koruma amacıyla devletin mülkiyetine geçti.
1945 – İstanbul – Londra ve İstanbul – Paris uçak seferleri başladı.
1945 – İlk yerli uçak motoru fabrikasının temeli AOÇ’de atıldı..
1945 – Etimesgut Uçak fabrikası bünyesinde oluşturulan ARGE –Etüd Bürosu 16 ayrı tipte özgün uçak projesi üretti
*
1946 – Türkiye çok partili sisteme geçti. Demokrat parti kuruldu.
1946 – İş ve İşçi Bulma Kurumu hizmete başladı.
1946 – İşçi Sigortaları Kurumu kanunu yürürlüğe girdi.
1946 – İstanbul – Ankara arasında yataklı tren seferleri başladı.
1946 – Ankara Üniversitesi kuruldu.
1946 – Elazığ Tekel Şarap Fabrikası açıldı.
1946 – Türkiye’nin ilk çok partili seçimleri yapıldı.
1946 – İkinci Türk denizaltısı YILDIRAY hizmete alındı
1946 – Raman-8 kuyusundan günde 450 varil petrol üretimine başlandı
*
1947 – İstanbul Açıkhava Tiyatrosu açıldı.
1947 – İşçi ve İşveren Sendikaları Kanunu kabul edildi. İşçi ve işverenlerin örgütlenmesinin önü açıldı..
1947 – Palu-Genç demiryolu hizmete girdi.
1947 – Rize Çay Fabrikası üretime başladı.
1947 – Eskişehir Demiryolu Takım Fabrikası hizmete girdi.
1947 – İstanbul’da İnönü Stadyumu açıldı.
1947 – Etimesgut uçak fabrikasında üretilen uçakların aerodinamik testlerini yapacak Ankara Rüzgar tünelinin kurulmasına başlandı
*
1948 – Köprüağzı – Maraş demiryolu açıldı. Açılan son demiryolu hattı oldu; çünkü 1950’deki Adnan Menderes hükümetinden itibaren demiryolu yapımları durduruldu.
1948 – Çatalağzı Termik Santralı hizmete girdi.
1948 – Milli Kütüphane hizmete girdi.
1948 – Ankara Etimesgut’ta kurulan ilk yerli Uçak Motor fabrikası hizmete girdi.
1948 – Paris’te yapılan dünyanın en büyük havacılık fuarında Türk uçakları da sergilendi
*
1949 – Porsuk Barajı açıldı..
1949 – Emekli Sandığı kuruldu.
1949 – Türkiye İnsan Hakları Bildirgesini onayladı.
1949 – Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü kuruldu.
1949 – İstanbul’da Kartal- Yalova araba vapuru hizmete girdi..
1949 – Sümerbank Ateş Tuğla Fabrikası Filyos’ta açıldı.
1949 – Muş’ta Alparslan Devlet Üretme Çiftliği kuruldu.
1949 – Murgul Bakır İşletmeleri üretime başladı.
1949 – Türkiye Avrupa Konseyi’ne kabul edildi.
1949 – Etimesgut uçak fabrikasında üretilen uçakların aerodinamik testlerini yapacak Rüzgar tünelinin inşaat ve montajı bitirildi.
*
İşte Atatürk’ün vefat ettiği 10 kasım 1938’den Demokrat Partinin iktidara geldiği 1950 yılına kadar geçen 11 yılda CHP’nin yaptıkları.. Bu dönem aynı zamanda İsmet İnönü’nün Cumhurbaşkanı olarak görev yaptığı dönemdir.
Bu dönemin ilk 6 yılı dünyayı kasıp kavuran ll.Dünya savaşının sürdüğü, Türkiye’nin bu uğurda 2 Milyon Mehmetçiği silah altında bulundurmak zorunda olduğu yıllardır.
Bu dönemin son 5 yılı ise Stalin canavarının Türkiye’den toprak talep ettiği, tehdit ve korku dolu yıllarıdır..
Bu dönem, Türkiye’nin dış borç alamadığı, fakat Osmanlı borçlarını son kuruşuna kadar ödediği yıllardır..
Bu dönem, savaşa giren girmeyen hemen tüm gelişmiş ülkelerin yoksulları korumak için temel gıda maddelerini karneye bağladığı yıllardır.. Buna rağmen dünyada yüzbinlerce kişinin açlıktan öldüğü yıllardır..
Türkiye bu zor yılları hasarsız atlatmış nadir ülkelerden biridir..

Bu ticareti yapanların “lonca satış beratı” denilen bir belgeye sahip olmaları gerekiyor.

Loncanın yöneticisi olan Esirciler Şeyhi ve yardımcısı devlet memurudur. Avrat Pazarı’nın diğer çalışanları hancı, odabaşı, vergi tahsildarı vs. bordrolu olup maaşa bağlanmışlardır. Örnek olsun; Buhur-u zade Itri Efendi, Sultan Avcı Mehmet zamanında yaşayan ünlü müzisyen ki biz “Itri” olarak biliriz, bir dönem esirciler şeyhi olarak Avrat Pazarı’nın başına tayin edilmiştir. Bol paralı bir makamdır.

Çığırtkanları ver, Tellal diyoruz. Müşteri çekmek için dükkânların önlerinde bağıra çağıra satılmayı bekleyen ürünleri boy, bos, kilo tanıtıyorlar. Lonca yönetmeliğine göre yanıltıcı bilgi vermemeleri ve dürüst olmaları gerekiyor: “Bedircihan 42 buçuk kesedir. Bunun bir miktar öksürüğü varsa da nevazildir. Zararı yoktur!”

Evet, bu tanıtım biçiminin yönetmeliğe göre dürüstçe olduğu söylenebilir ancak hileli satışlarında olduğunu belirtmek durumundayım. Hakikaten bu tacir kısmının hilelerine akıl sır ermez. Ömer Şen’in “Osmanlı’da Köle Olmak” adını taşıyan nefis çalışmasında rast geldim. Aktarmak isterim:

“Gerek yasadışı satış yapan, gerek fuhuş için aracılık edenlerin yanında bir de, kölelerini yüksek fiyatlarla satabilmek için, ‘taze esir oğlanların yüzüne kadın gibi düzgün boya’ sürenler vardı. Bundan şikâyetçi olan ruhsatlı esir esnafları III.Mehmet zamanında bu durumun ortadan kaldırılmasına yönelik bir ferman yayınlatmayı başarırlar.”

Bu türden hilelerin çokça yapıldığını, namuslu esirci esnafının şikâyeti sultan katına kadar taşımasından anlıyoruz. Ancak Padişah fermanının pek işlemediği bu defa aynı şikâyetin Sultan I.Ahmet’e de yapılmış olmasından anlaşılıyor. Dönemin kadılarına yapılan müşteri şikayetlerinde satıcının yanında yer alan Lonca temsilcisinin “O da gözünü açsaydı canım, ruhsatsız, dolayısıyla yasal olmayan ‘merdiven altı’ satışlardan kendini sakınsaydı” diyerek tacirin yanında saf tuttuğu da okuduklarımız arasında.

Müşteri velinimettir. Alacağı ürünü aşırıya kaçmamak kaydıyla belli sınırlar içinde inceleme hakkına sahiptir. Yönetmelik buna izin veriyor. Ancak tetkikler İslâmik olmak zorundadır. Cariye mahrem yerleri hariç ağzı, dişleri, saçları, kolları, bacakları, düz taban olup olmadığı ki bu çok önemli “uğursuzluk” getirir tetkik edilebiliyor ve satış açık arttırma usulü yapılıyor. Yani şeffaf!

Çeşitli kaynaklarda var, Avrat Pazarı örgütlenme şemasında bir de “ebe hanım” istihdam edildiğini okuyoruz. Daha doğrusu kayıtlarda tecrübeli yaşlı bir kadın olarak geçiyor ama ben her nedense buna “ebeliği” yakıştırdım. Bu da Osmanlı’nın alıcıyı cingöz satıcının muhtemel hilelerinden korumak için almış olduğu tedbirlerden biri olmalı.

Zira sıkça başvurulan hilelerden biri “Halayık”  (kadın) cinsinden olan bir cariyenin, “Duhter” (bakire) diye satılıyor olması esirciler şeyhine yapılan şikâyetlerin başında yer alıyor. Böylesi bir durumda alıcının “duhter”liğinden kuşkulandığı cariyeyi ebe kadına muayene ettirme hakkına sahip.

Bakar mısınız, ceddimiz Osmanlı’nın ticarete hile karıştırılmaması, dürüst davranılması yönündeki titizliği hakikaten övgüye layık olmalı.

Avrat Pazarı’nda istikrarlı bir fiyat politikasının uygulanmadığını fiyatların sürekli dalgalanmasından anlıyoruz. İn. Çık… Piyasa fiyatlarının belirlenmesinde piyasaya arz edilen cariyenin sayısı, cariyenin boyu, posu, teninin rengi, yaşı, bakire olup olmadığı gibi hususlar rol oynuyor. Fiyatlar değişkenlik gösteriyor.

Ancak bir fikir vermesi açısından şu söylenebilir. 1846 yılında, bu I.Abdülmecit demektir, 14 ila 18 yaşındaki bir Çerkes kızına, sağlıklı olması koşuluyla biçilen fiyat 50.000 ila 60.000 kuruş arasındadır ki bu Çerkes kızlarının piyasa değerinin yüksekliğine işaret etmesi açısından önemlidir.

Bu fiyatlar Avrat Pazarı’na dairdir. Söylemiştim Avrat pazarları bir nevi AVM’dir. Bunların dışında seçkin cariyelerin özel evlerde “butik” satışlarının yapıldığını da okuyoruz kaynaklarda. Bu türden “butik” satışlarda fiyatların piyasaya göre çok daha yüksek olduğu, fiyatların 100.000 kuruşa kadar yükseldiği notlarımızın arasında.

Müşterilerin sosyal statülerine gelince, gerek Avrat Pazarları gerekse pazar dışı “Butik” satışların en birinciye gelen müşterisinin Saray olduğu anlaşılıyor. Özellikle I.Ahmet’in, Fatih Mehmet’in kardeş katline cevaz veren kanunnamesini ilga etmesi sonrasında şehzadelerin öldürülmeyerek kafese tıkılması Saray bütçesinin cariye harcamalarını bir hayli yükseltirken pazara da hatırı sayılır bir canlılık kazandırmıştır. Kafese tıkılan şehzade özellikle ergen yaşa gelince neyle oyalanacak sorusunun cevabı burada yatmaktadır!

Müşteri profilinde Saray’ın yanı sıra sadrazamlar, vezirler, yüksek rütbeli asker- sivil paşalar ve konak sahibi zengin takımı da önemli bir yer tutmaktadır. Kısaca “Parası olan borazancıbaşılar” Pazar’ın en gözde müşterileri olmaktadır.

Osmanlı’da Avrat Pazarı da denilen Esir Pazarı Abdülmecit’in fermanıyla 28 Aralık 1846’da “ şer’i ve insani ilkelerle bağdaşmadığı” ileri sürülerek kapatıldı. Ancak bu köle satışını yasaklamak anlamına elbette gelmiyordu.

Osmanlı Cariye pazarını yasaklamaya kalkınca ilk itiraz Mekke ulemasından geldi. Osmanlı dinden çıktı Gavur oldu, Kur’an’da olan bir şey, nasıl yasaklanırdı…(Bkz. Mekke Vak’ası)

Çünkü Kuran’da var olanı fermanla da olsa yasaklanamayacağını bilecek seviyede İslam ilmine vakıf olan Sultan, yayınladığı fermana, bundan böyle ticaretin şer’i kurallara göre yapılmasında titizlik gösterilmesi yönündeki buyruğunu eklemek gereğini duydu.

Y. Hakan Erdem’in, “Osmanlı’da Köleliğin Sonu (1800-1900)” adlı çalışmasında Pazar’ın kapatılmasından sonra “ siyah köle tüccarlarının Fatih mahallesi ve çevresindeki bazı hanlarda iş kurarken, çoğunluğunu Çerkeslerin oluşturduğu beyaz kölelerin de Tophane’de Karabaş Sokağı’na götürülmüş olduğunu ve kendileri gibi Çerkes olan satıcıların evlerinde satışa çıkarıldığını” okuyoruz.

Avrat Pazarı’nın kapatılmasının esirciler loncası üzerinde olumsuz bir etki yarattığı da okuduklarımız arasında. Ayrıca Esir Pazarı’nın kapatılması cariye satışlarını engellemek şöyle dursun alışverişin zaten var olan özel evlere taşınmasına neden olmuş, denetim de imkânsız hale gelmiştir.

Avrat Pazarı’nın kapatılmasını sağlayan Abdülmecit’in 12 kadınefendisi, sayısı bilinemeyecek çoklukta ikbali ve yine sayısı rekor seviyede cariyesi vardı.

Padişahların sondan bir öncesi Abdülhamit’in ise cariye kökenli 8 kadınefendisi, 5 ikbalinin ve sayısı bilinmeyen bir miktar cariyesinin olduğunu okuyoruz. Bu kısa not gereksiz bulunabilir ama ne yapayım, hoş görün, yasaklayanların saraylarından cariyeler fışkırdığını okuyunca yazayım dedim.

Bitirirken şunu da ilave etmeliyim:

1850’lerin ortalarından başlayan Çerkes göçü, 1860’larda sürgün ve kıyıma dönüşmüş ve büyük kütleler halinde Osmanlı’nın Karadeniz sahillerine dökülmelerine neden olmuştur. Bu defa Karadeniz boydan boya Çerkes cariyelerin satıldığı Avrat Pazarı’na dönüşecektir.

Ve bu ticaret Cumhuriyete kadar devam etmiştir.

1925 yılında,15 Şubat, İçişler Bakanlığı’nın bütçesi görüşülürken Erzurum Milletvekili Ziyaettin Efendi (Gözübüyük) “Florya’da çıplak erkek ve kadınların birlikte deniz hamamlarında icrayı ahenk ettiklerini” haykırarak milletvekillerinin o günlerin protesto tarzı olan ayak patırtıları ve sözlü sataşmaları arasında kürsüden inerken “ Eski/Yeni” kavgasının fitilini ateşlemiş oldu!

Bu konuşmanın ardından İstanbul Milletvekili Hamdullah Suphi Bey (Tanrıöver) kürsüye çıkar ve “Yeni”yi savunurken Ziyaettin Efendi’ye bakarak “Eski” olandan bir de örnek verir; “Arkadaşlar! Biri Beşiktaş’ta diğeri Çarşamba’da olmak üzere İstanbul’un maruf ve meşhur iki avrat pazarı vardı. Gürcistan’dan getirirler, Çerkez memleketlerinden getirirler. Bir ucu Kafkasya’da, bir ucu Habeşistan’da bir esir ticareti vardı.(…) Eski ailelerin haremi kadın ve erkek kervansarayı idi. Efendiler! Hassas ve zahit ruhuyla kuvvetli ahlak isteyenlere soruyorum. Bu kervansarayların içinde özlediğiniz aile hayatı mümkün mü idi? Odalıklar, müstefreşler, asıl ve ismini söylemekten haya ettiğim cins köleler bir evin harimine yığılırsa orada esas olan etlerin iştihası mıdır, yoksa aile fazileti, aile endişesi midir?”

Hamdullah Bey’in aşağılayarak sözünü ettiği Avrat Pazarı, Osmanlı’da resmi olarak kabul edilmiş tıpkı bakırcılık, Keçecilik, kalaycılık vs. gibi mesleklerden biri olan esircilik mesleğinin icra edildiği dükkanların bulunduğu mekanlara verilen addır.

 K A Y N A K L A R          :

Çağatay Uluçay, Harem II, Türk Tarih Kurumu Yayınları, 3. Baskı, Ankara,

Ömer Şen, Osmanlı’da Köle Olmak, Kapı Yayınları, 1.Baskı, İstanbul, .

Y. Hakan Erdem, Osmanlı’da Köleliğin Sonu, Kitap Yayınevi, 2. Baskı, İstanbul,.

Ancak güncel olaylarla ilgili küçük bir düzeltme yapmak gerekir: Ali Hamaney (Azeri kökenli olduğu doğrudur) hayattadır ve görevine devam etmektedir. Yakın zamanda bir suikast sonucu hayatını kaybeden isim, Lübnan Hizbullahı lideri Hasan Nasrallah veya Hamas lideri İsmail Haniye idi. Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan ise hem anne hem baba tarafından Türk (Azeri) kökenli olması ve bunu açıkça dile getirmesiyle bu dengenin en güncel örneğidir.

“Yıpratma savaşı” stratejisi ve bu yapının neden sarsılmasının zor olduğu konusunu sosyoloji ve strateji penceresinden şöyle analiz edebiliriz:

1. “Derin Devlet” ve Teşkilatçılık Geni

Türk devlet geleneğinin en belirgin özelliği, bireyler değişse de sistemin ve stratejinin devam etmesidir. İran’daki bu kadrolar, asimetrik harp ve savunma sanayii konusunda son 20 yılda çok ciddi bir altyapı kurdular. Elektrik sistemlerine benzer şekilde; sistemi tek bir santrale bağlamak yerine, ülkenin her yerine yayılmış “mikro hücreler” ve “vekil güçler” üzerinden bir interkonnekte şebeke oluşturdular. Bir hat kopsa bile sistem çalışmaya devam ediyor.

2. Savunma Doktrini: Coğrafya ve Mühendislik

İran’ın savunma stratejisi, devasa bir sanayi ve teknoloji yatırımı üzerine kurulu.

• ​Yeraltı Şehirleri: Füze ve İHA üslerinin yerin yüzlerce metre altında, dağların içine kurulması (statik mukavemet).

• ​Asimetrik Güç: Hava kuvvetleri zayıf olsa da, bunu binlerce ucuz ama etkili kamikaze İHA ve füze sistemleriyle (elektronik harp) dengelemeleri.

• ​Yıpratma Stratejisi: Batı orduları hızlı ve kesin sonuç odaklı çalışırken, bu Türk kökenli kadroların yönettiği akıl; savaşı zamana yayan, maliyeti karşı tarafa yükleyen bir “direnç” modeli üzerine kurulu.

3. Milliyetçilik ve Dini Motivasyonun Karışımı

İran’daki yönetim, Fars bürokrasisi ile Türk askeri/yönetici dehasını bir potada eritmeyi başardı. Dini liderin ve kilit komutanların Türk olması, toplumun büyük bir kesimini sistemin içinde tutan bir “çimento” görevi görüyor.

Sonuç: Kazanan Kim Olur

ABD ve İsrail teknolojik olarak çok üstün olsa da, belirttiğiniz gibi yıpratma savaşı psikolojik ve lojistik bir dayanıklılık testidir. Sahadaki bu “Türk aklı”, doğrudan bir sıcak çatışma yerine, rakibi sürekli meşgul eden ve kaynaklarını tüketen bir satranç oyunu oynuyor. Eğer bir transformatör merkezine doğrudan saldırmak yerine, şebekedeki gerilimi sürekli dalgalandırırsanız sistemi sonunda içeriden yakarsınız.

Bu stratejik deha, bölgedeki dengeleri kağıt üzerindeki askeri güçten çok daha farklı bir noktaya taşıyor.

Ortadoğu’daki bu büyük tektonik hareketlerin “bizi etkilememesi” bir sosyoloji hata olurdu; çünkü bu coğrafya birbiriyle seri bağlı bir devre gibi çalışıyor. Bir noktadaki aşırı yük veya kısa devre, tüm şebekeyi (bölgeyi) karanlıkta bırakabiliyor.Aynı buna benzer bir etkileşim.

​Bu sürecin Türkiye’yi etkileyeceği temel noktaları şöyle analiz edebiliriz:

1. “Türk Kuşağı” Gerçeği ve Jeopolitik Baskı

İran’daki Türk kökenli yönetici kadroların varlığı ve Azerbaycan ile kurulan yakın ilişkiler, Türkiye için hem büyük bir fırsat hem de büyük bir risk barındırıyor.

• ​İsrail-İran Çatışması: Eğer bu yıpratma savaşı kontrolden çıkıp topyekün bir savaşa dönerse, Türkiye kendisini iki “komşusu” (biri sınırdaş, diğeri stratejik müttefik) arasında bir denge kurmak zorunda bulacaktır.

• ​Göç Dalgası: Sınır komşumuzdaki herhangi bir büyük sarsıntı, doğrudan sosyal ve ekonomik yapımızı etkileyecek yeni bir hareketlilik doğurabilir.

2. Enerji ve Ekonomi Koridoru

Yüksek gerilim enerji nakil hatları, petrol ve doğalgaz koridoru açısından bakarsak:

• ​Türkiye, Doğu ile Batı arasında bir “Enerji Hub’ı” olma vizyonuna sahip. Bölgedeki istikrarsızlık, bu büyük projelerin (gaz ve petrol boru hatları, elektrik iletim hatları) güvenliğini tehlikeye sokar.

• ​Savaş maliyetleri arttıkça enerji fiyatlarındaki dalgalanma, Türkiye’nin sanayi üretim maliyetlerini doğrudan yukarı çekecektir.

3. Savunma Sanayii ve “Teknoloji Yarışı”

İran’ın Türk yöneticiler eliyle geliştirdiği asimetrik harp teknikleri (İHA/SİHA ve füze teknolojileri), Türkiye’nin kendi savunma doktrinini de sürekli güncellemesini zorunlu kılıyor. Artık savaşlar sadece sahada değil, elektronik harp ve yazılım cephesinde veriliyor.

​Sonuç: “Sakin Güç” Olma Zorunluluğu

Amerika ve İsrail’in bu kadar dirençli ve “devlet aklını” bin yıllık gelenekle harmanlamış bir yapıyı (üstelik başında Türk stratejistlerin olduğu bir yapıyı) kolayca alt etmesi zor görünüyor. Bu durum, bölgede çok uzun süreli bir belirsizlik ve gerginlik dönemi demektir.

Bir sosyolog gözüyle bakarsak; sistemde bu kadar yüksek bir bozulma varken, Türkiye’nin kendi iç yapısındaki “izolasyonu” ve “direncini” (ekonomi ve toplumsal birlik) artırması, bu fırtınadan hasarsız çıkması için tek yol gibi duruyor.
​Bu süreçte Türkiye, kendi savunma ve enerji projelerini hızlandırarak bu krizden bir “oyun kurucu” olarak çıkabilir

Bu “yıpratma” stratejisi, küresel güçlerin bölgeye bakışını kalıcı olarak değiştirecektir.
Bekleyip göreceğiz.
Kim şah kim mat.?

Cumhurbaşkanı, aynen bir “Suç İtirafı” niteliğinde olan konuşmalarından birinde şunları söylemişti; “Biz de bunlara yardım ettik! (FETÖ için söylüyor) Niçin? Menzilimiz (varacağımız hedef) aynı olduğu için yardım ettik. Rabbim ve milletim beni af etsin!”

CIA elemanı FETÖ’nün menzili nedir?
Cumhuriyet rejimini yıkıp, Ümmet Devleti kurmak!
FETÖ ile “Menzilimiz aynı” diyen Erdoğan’ın hedefi nedir?
“İslam’da birleşelim” mantığını savunduğu ve 24 senelik belgeli “Kürdistan Devleti Cumhuriyet düşmanlığı sebebiyle, bir kısmı ” olmak üzere Federe Ümmet Devletini kurmak!

Şimdi “Menzilimiz aynı olduğu için FETÖ’ye yardım ettik” sözünün arkasındaki gerçek niyeti görebildiniz mi? 11 sene boyunca dolu-dolu bu menzile varmak için kol-kola, gönül gönüle her gün Cumhuriyetin damarlarını koparma mücadelesini beraberce verdiler.
Kavga nerede çıktı? Biri Kâinat İmamı olmak istedi, diğeri İslam Halifesi!
Hırsızlıklar-yolsuzluklar-rüşvetler-sıfırlamalar-kupon arazi dümenleri- Himmet paraları rezillikleri ortaya dökülünce kavga “Kan Davasına” döndü.

Yakın tarih boyunca Türk Milletinin başı ne zaman derde girse, altından Dinci ve Bölücü terör örgütleri çıkar. Bunların müşterek hedefi Türkler ve Türk Cumhuriyetidir. Örnek mi;

–Fethullah Gülen, Ermeni asıllı bir Kürt’tür. Erdoğan, Türk Devletinin birliğini temsil eden bir makamda oturmasına rağmen sürekli olarak kendisinin Gürcü, eşinin Arap olduğunu söylemektedir. Bunların ikisinin de “Ermeni Meselesine” bakışları aynıdır. İkisinin de çok sayıda beyanı mevcuttur.

-PKK Narko-Terör Bölücü terör örgütüne bakışları da aynıdır. Barzani denen eşkıya ikisinin de en kıymetli dostudur. Erdoğan yıllarca Oslo ve Kandil’de PKK uyuşturucu Baronları ile Türk Devlet yetkililerini görüştürmüş, Türk Milletine Habur rezaletini yaşatmıştır. Fethullah Gülen, Barzani bölgesinde çok sayıda ortaokul-lise- Üniversite açmış ve halen bu okullar çalışmaktadır.

-İkisinin de Atatürk’e bakışı aynıdır. Erdoğan, Siyonizm’in kurucusu Theodor Herzl’in İsrail’deki kabrini ziyaret etmiş ve eşi ile birlikte yapılan ayine katılmıştır. Aynı Erdoğan Anıt Kabir ziyareti için “Oraya gidip sap gibi durmak” demiştir.
Fethullah Gülen, Papayı ziyaret etmiş ve elini öpmüştür. Ama bir kez bile Atatürk’ü ziyaret etmemiştir.

İkisi de “Dinlerarası Diyalog” tuzağıyla İslam’a çok kötülük etmişlerdir.

Fethullah Gülen 21 Ocak 2016 da, Erdoğan’a Necip Fazıl’ın şiirinde şu sözlerle seslenmişti;
“Sur ’da bir delik açtık, mukaddes mi mukaddes,
Ey kahpe rüzgâr, ne yönden esersen es…”
Bir zaman sonra Erdoğan FETÖ’ye aynı sözleri söylüyordu! Ne kadar iç içe geçmişler ki, aynı sözlerle birbirlerine yükleniyorlar…
Eee menzilleri bu kadar aynı olan kişilerin kaderlerinin de aynı olması, sizleri çok mu şaşırtır?
İlahi adaletin varlığından hiç kimse şüphe edemez, etmemelidir. Kim ki, CIA uşaklığı uğruna vatanını satıyorsa, kim ki ülkesini bir Ortadoğu ülkesi haline getirecek politikalar uyguluyorsa, onların sonları aynı olacaktır.
Kim olurlarsa olsunlar.

{Rıfat Serdaroğlu}

           Sayın Bakanım,
Dün geceki konuşmalarımızın ışığı altında, zatı alinize memleketin huzur ve istikrarı için alınması lazım gelen tedbir ve kararlar hakkındaki görüşlerimi arz etmeyi milli ve vatani bir vazife bilirim.
Sayın Başbakanın açıklamalarını dinledim ve okudum.
Bunlarda, benim düşüncelerimin kabulüne müsait bir zemin henüz mevcut olmadığı aşikar olarak belli ise de, yine de düşüncelerimin sizlere ulaşması gerektiğine inanıyorum..
Sayın Bakanım, Bu ahval küçümsenecek, cebir ve şiddetle geçiştirilecek şeylerden değildir.
Memleket, Hükümet ve Partinizin düştüğü bu müşkül vaziyeti kurtarmak için sükunetli, fakat ciddi tedbirler almak lazımdır.
Bu tedbirler şunlar olmalıdır:
1- Suiistimal haberleri bütün memlekette yayılmış bulunan Bakanlar Kabine’den çıkarılmalı, yeni Kabine mutlak dürüst, makul, ve adalet hissi taşıyan zevattan kurulmalıdır.
2- Tutuklu gazeteciler af kanunu ile kısa zamanda tahliye edilmelidir.
3- Son hadiselerde tevkif edilen talebeler serbest bırakılmalıdır.
4- Şimdiye kadar çıkarılan bütün antidemokratik kanunlar tedricen kaldırılmalıdır.
5- Vatandasın hürriyet ve eşit muamele hakkına mutlak surette riayet edilmelidir.
6- Din istismarcılığından vazgeçilmelidir.
7- Suiistimaller oluyor mu, bilmiyorum, fakat olduğu hakkında umumi bir kanaat mevcuttur ve milletin hükümete itimatsızlığına sebep olmaktadır.
Bu gibi kötülüklerin süratle bertaraf edilmesi lazımdır.
8- Özel zamanlar ve günler haricinde Hükümet büyüklerinin memleket gezilerinde suni büyük vatandaş toplulukları ile karşılanmaları usulü terk edilmelidir.

Muhterem Bakanım, Bu yazdıklarım asla bir parti veya politika mülahazasıyla yazılmamıştır.
Memleketin durumunun bu tedbirlerin alınmasını zaruri kıldığına inandığım için arz edilmiştir.
Sizlerin vatanperverlik ve vicdanlarınıza hitap ediyorum.
İyi düşününüz.
İyi yapınız.
Memlekette çok şeyler yaptığınız muhakkaktır.
Fakat, bu asla kafi değildir.
Bu yapılan işleri müstemleke idarecileri de yapar, yapıyor ve yapmıştır.
Asıl mühim olan toplumun ruhunda yaşama zevk ve azminin geliştirilmesi, hak ve hürriyet aşkının kökleştirilmesi ve vatandaş idrakinin yüksek ve necip hislerle donatılmasıdır.
Olaylar bu yolda olmadığınızı göstermektedir.
Talebelerin hürriyet duygusu ile yaptıkları masumane tezahürata karşı, Askeri kıtalar sevk edilmesi ve onların desteği ile Emniyet Kuvvetleri’nin gençlerimize coplarla ve kurşunlarla saldırması dünyada görülmemiş feci bir şeydir.
Bu hengamede kız talebelerin yürekler parçalayan çığlıklarının analar, babalar ve halk ruhunda onulmaz yaralar açacağını ve açtığını anlamamak memleketin huzuru bakımından büyük bir hata ve hazin bir gaflettir.
Bizim gençlerimizde hak, adalet ve hürriyet duygularının gelişmesinden ve kemalinden memnun olmamız lazım gelmez mi?
İstikbali, hissiz, duygusuz, müstemleke ruhlu, yalnız maddeci bedbaht insanlara mı bırakmak istiyoruz?
Sayın Bakan, maruzatım muhakkak ki çok mühim ve hatta çok cüretkardır.
Fakat memleket için, Milletin selameti için, Hükümet ve hatta Partinizin kurtarılması için dikkate alınması lazımdır ve hatta çok lazımdır.
Saygılarımla!

Sevgili dostlar, merhaba…
Sayfamı takip edenleriniz bilir; ben, Türkiye’de yaşayan Gürcülerin hikâyelerini kaleme alıyorum. Zamanın, tarihin ve mesafelerin aşındıramadığı köklerini yüreklerinde taşıyan insanların hikâyelerini… Çok yakında bu anlatılar tek bir kitapta buluşacak.
Bugün ise sizleri, bu yolculukta kalbime en çok dokunan isimlerden biriyle tanıştırmak istiyorum: Düzce Gürcü Kültür Derneği Yöneticisi, eğitimci Sayın Zeki Mercan (Kobaladze).
O, yalnızca kendi dilini koruyan biri değil; aynı zamanda o dili başkalarının da yüreğine nakşeden bir emekçi… Okumayı, yazmayı, doğru konuşmayı, hatta Gürcüce düşünmeyi öğreten bir gönül insanı. Düzce’de açtığı kurslar, niceleri için unutulmuş köklere uzanan bir köprüye dönüştü.
Ama itiraf etmeliyim ki, beni en çok etkileyen başka bir şeydi…
Onunla konuşurken, kelimelerinden dökülen Gürcüce öylesine duru, öylesine tabiiydi ki; insan, karşısında Gürcistan’da doğup büyümüş birini sanıyordu. Oysa o, sınırların ötesinde doğmuş bir Gürcü kökenli bir Türk idi. Fakat dilini, bir insanın ruhunu korur gibi korumuştu.
Bu, tarif edilmesi zor bir duyguydu…
Ve işte tam da bu duyguyla, onun hikâyesini sizlerle paylaşmak istiyorum.
     – Zeki bey, hikâyeniz sanki dağların kalbinde başlıyor… Anlatır mısınız?
Cevap:  Evet… Benim hikâyem 1960 yılının sonbaharında, Düzce’nin yüksek dağlarında, küçük bir köyde — Fındıklı Aksu’da başlar. Orada doğa, insanı adeta kendi elleriyle büyütür; Berrak sular, fındık kokulu ormanlar… Ben ise ailemin onuncu ve sonuncu çocuğuydum.
     – Kökleriniz nereden besleniyor?
Cevap:  Dedem, 1878 Osmanlı/Rus Savaşı’nın ardından Batum’dan göç etmek zorunda kalmış. Bu bir tercih değil, kaderin dayattığı bir yoldu. Sonrasında babam da aynı yolu yürüdü… Sanki ailemiz hep yollardaydı; ama bir şeyi hiç kaybetmedik: Gürcistan’ı. Çünkü o, bizim içimizde yaşamaya devam etti.
     – Çocukluğunuz nasıldı?
Cevap:  Ziyadesiyle Gürcülükle yoğrulmuştu… Köyde yalnızca Gürcüce konuşulurdu. O benim ilk dilim, ilk sesimdi.
     – Peki sonra?
Cevap:  Beş yaşımda, okumam gerektiğine karar verildi ve evde Türkçe konuşulmaya başlandı. Zamanla Gürcüceden uzaklaştım… Öyle ki, bir süre sonra kendi dilimin yalnızca “bozuk bir Türkçe” olduğuna inandım. Bugün bunu hatırladıkça içimde bir sızı hissediyorum…
   – Gürcüce size ne zaman geri döndü?
Cevap:  1975’te… Küçücük bir cep sözlükle. O sözlük, benim için sadece bir kitap değildi; kendime açılan bir kapıydı. Her şey oradan yeniden başladı.
     – Gürcistan’da eğitim görmek hayali var mıydı?
Cevap:  Evet… Hatta o hayale çok yaklaşmıştım. Ama dönemin şartları izin vermedi. Bu, hayatımın en derin yaralarından biri olarak kaldı.
 – Yolunuza nasıl devam ettiniz?
Cevap:  Hiç durmadım… Kitaplarla, mektuplarla, insanlarla yeniden kurdum bağımı. Sonra başkalarına da öğretmeye başladım. İlk öğrencim babamdı… Ve bir gün ondan Gürcüce yazılmış bir mektup aldım. O anı tarif etmek imkânsız…
– İki dünya arasında bir köprü oldunuz…
Cevap:  Belki de öyle… Akrabalık bağları yeniden kurulunca tercüme için insanlar bana gelmeye başladı; mektuplarını okumam için. Böylece çeviri yapmaya başladım… Ve bu yol hâlâ devam ediyor.
 – Bugün ne yapıyorsunuz?
Cevap:  Hâlen Gürcüce öğretiyorum. Hem sınıfta hem de çevrimiçi… Bildiğim ne varsa paylaşmaya çalışıyorum.
 – Sizin için en kıymetli olan nedir?
Cevap:  Torunumun Gürcüce öğrenmesi… Onunla oyunlar oynayarak bu dili öğretmek için sık sık İstanbul’a gidiyorum. Ailemizde Gürcü kimliğinin kaybolmaması en büyük arzum. Buna yürekten inanıyorum; yakında gerçekleşecek. Ve o gün geldiğinde yüksek sesle şunu söyleyeceğim: Dilimiz kaybolmadı… Biz hâlen varız.
   – Okuyuculara son bir söz?
Cevap:  Dil, insanın ruhudur. Onu koruyan, kendini korur.

Sayın Zeki Mercan’a bu içten ve derinlikli sohbet için gönülden teşekkür ederim.
Saygılarımla,
Eka SURAMELİ