Sayın Bakanım,
Dün geceki konuşmalarımızın ışığı altında, zatı alinize memleketin huzur ve istikrarı için alınması lazım gelen tedbir ve kararlar hakkındaki görüşlerimi arz etmeyi milli ve vatani bir vazife bilirim.
Sayın Başbakanın açıklamalarını dinledim ve okudum.
Bunlarda, benim düşüncelerimin kabulüne müsait bir zemin henüz mevcut olmadığı aşikar olarak belli ise de, yine de düşüncelerimin sizlere ulaşması gerektiğine inanıyorum..
Sayın Bakanım, Bu ahval küçümsenecek, cebir ve şiddetle geçiştirilecek şeylerden değildir.
Memleket, Hükümet ve Partinizin düştüğü bu müşkül vaziyeti kurtarmak için sükunetli, fakat ciddi tedbirler almak lazımdır.
Bu tedbirler şunlar olmalıdır:
1- Suiistimal haberleri bütün memlekette yayılmış bulunan Bakanlar Kabine’den çıkarılmalı, yeni Kabine mutlak dürüst, makul, ve adalet hissi taşıyan zevattan kurulmalıdır.
2- Tutuklu gazeteciler af kanunu ile kısa zamanda tahliye edilmelidir.
3- Son hadiselerde tevkif edilen talebeler serbest bırakılmalıdır.
4- Şimdiye kadar çıkarılan bütün antidemokratik kanunlar tedricen kaldırılmalıdır.
5- Vatandasın hürriyet ve eşit muamele hakkına mutlak surette riayet edilmelidir.
6- Din istismarcılığından vazgeçilmelidir.
7- Suiistimaller oluyor mu, bilmiyorum, fakat olduğu hakkında umumi bir kanaat mevcuttur ve milletin hükümete itimatsızlığına sebep olmaktadır.
Bu gibi kötülüklerin süratle bertaraf edilmesi lazımdır.
8- Özel zamanlar ve günler haricinde Hükümet büyüklerinin memleket gezilerinde suni büyük vatandaş toplulukları ile karşılanmaları usulü terk edilmelidir.

Muhterem Bakanım, Bu yazdıklarım asla bir parti veya politika mülahazasıyla yazılmamıştır.
Memleketin durumunun bu tedbirlerin alınmasını zaruri kıldığına inandığım için arz edilmiştir.
Sizlerin vatanperverlik ve vicdanlarınıza hitap ediyorum.
İyi düşününüz.
İyi yapınız.
Memlekette çok şeyler yaptığınız muhakkaktır.
Fakat, bu asla kafi değildir.
Bu yapılan işleri müstemleke idarecileri de yapar, yapıyor ve yapmıştır.
Asıl mühim olan toplumun ruhunda yaşama zevk ve azminin geliştirilmesi, hak ve hürriyet aşkının kökleştirilmesi ve vatandaş idrakinin yüksek ve necip hislerle donatılmasıdır.
Olaylar bu yolda olmadığınızı göstermektedir.
Talebelerin hürriyet duygusu ile yaptıkları masumane tezahürata karşı, Askeri kıtalar sevk edilmesi ve onların desteği ile Emniyet Kuvvetleri’nin gençlerimize coplarla ve kurşunlarla saldırması dünyada görülmemiş feci bir şeydir.
Bu hengamede kız talebelerin yürekler parçalayan çığlıklarının analar, babalar ve halk ruhunda onulmaz yaralar açacağını ve açtığını anlamamak memleketin huzuru bakımından büyük bir hata ve hazin bir gaflettir.
Bizim gençlerimizde hak, adalet ve hürriyet duygularının gelişmesinden ve kemalinden memnun olmamız lazım gelmez mi?
İstikbali, hissiz, duygusuz, müstemleke ruhlu, yalnız maddeci bedbaht insanlara mı bırakmak istiyoruz?
Sayın Bakan, maruzatım muhakkak ki çok mühim ve hatta çok cüretkardır.
Fakat memleket için, Milletin selameti için, Hükümet ve hatta Partinizin kurtarılması için dikkate alınması lazımdır ve hatta çok lazımdır.
Saygılarımla!

Sevgili dostlar, merhaba…
Sayfamı takip edenleriniz bilir; ben, Türkiye’de yaşayan Gürcülerin hikâyelerini kaleme alıyorum. Zamanın, tarihin ve mesafelerin aşındıramadığı köklerini yüreklerinde taşıyan insanların hikâyelerini… Çok yakında bu anlatılar tek bir kitapta buluşacak.
Bugün ise sizleri, bu yolculukta kalbime en çok dokunan isimlerden biriyle tanıştırmak istiyorum: Düzce Gürcü Kültür Derneği Yöneticisi, eğitimci Sayın Zeki Mercan (Kobaladze).
O, yalnızca kendi dilini koruyan biri değil; aynı zamanda o dili başkalarının da yüreğine nakşeden bir emekçi… Okumayı, yazmayı, doğru konuşmayı, hatta Gürcüce düşünmeyi öğreten bir gönül insanı. Düzce’de açtığı kurslar, niceleri için unutulmuş köklere uzanan bir köprüye dönüştü.
Ama itiraf etmeliyim ki, beni en çok etkileyen başka bir şeydi…
Onunla konuşurken, kelimelerinden dökülen Gürcüce öylesine duru, öylesine tabiiydi ki; insan, karşısında Gürcistan’da doğup büyümüş birini sanıyordu. Oysa o, sınırların ötesinde doğmuş bir Gürcü kökenli bir Türk idi. Fakat dilini, bir insanın ruhunu korur gibi korumuştu.
Bu, tarif edilmesi zor bir duyguydu…
Ve işte tam da bu duyguyla, onun hikâyesini sizlerle paylaşmak istiyorum.
     – Zeki bey, hikâyeniz sanki dağların kalbinde başlıyor… Anlatır mısınız?
Cevap:  Evet… Benim hikâyem 1960 yılının sonbaharında, Düzce’nin yüksek dağlarında, küçük bir köyde — Fındıklı Aksu’da başlar. Orada doğa, insanı adeta kendi elleriyle büyütür; Berrak sular, fındık kokulu ormanlar… Ben ise ailemin onuncu ve sonuncu çocuğuydum.
     – Kökleriniz nereden besleniyor?
Cevap:  Dedem, 1878 Osmanlı/Rus Savaşı’nın ardından Batum’dan göç etmek zorunda kalmış. Bu bir tercih değil, kaderin dayattığı bir yoldu. Sonrasında babam da aynı yolu yürüdü… Sanki ailemiz hep yollardaydı; ama bir şeyi hiç kaybetmedik: Gürcistan’ı. Çünkü o, bizim içimizde yaşamaya devam etti.
     – Çocukluğunuz nasıldı?
Cevap:  Ziyadesiyle Gürcülükle yoğrulmuştu… Köyde yalnızca Gürcüce konuşulurdu. O benim ilk dilim, ilk sesimdi.
     – Peki sonra?
Cevap:  Beş yaşımda, okumam gerektiğine karar verildi ve evde Türkçe konuşulmaya başlandı. Zamanla Gürcüceden uzaklaştım… Öyle ki, bir süre sonra kendi dilimin yalnızca “bozuk bir Türkçe” olduğuna inandım. Bugün bunu hatırladıkça içimde bir sızı hissediyorum…
   – Gürcüce size ne zaman geri döndü?
Cevap:  1975’te… Küçücük bir cep sözlükle. O sözlük, benim için sadece bir kitap değildi; kendime açılan bir kapıydı. Her şey oradan yeniden başladı.
     – Gürcistan’da eğitim görmek hayali var mıydı?
Cevap:  Evet… Hatta o hayale çok yaklaşmıştım. Ama dönemin şartları izin vermedi. Bu, hayatımın en derin yaralarından biri olarak kaldı.
 – Yolunuza nasıl devam ettiniz?
Cevap:  Hiç durmadım… Kitaplarla, mektuplarla, insanlarla yeniden kurdum bağımı. Sonra başkalarına da öğretmeye başladım. İlk öğrencim babamdı… Ve bir gün ondan Gürcüce yazılmış bir mektup aldım. O anı tarif etmek imkânsız…
– İki dünya arasında bir köprü oldunuz…
Cevap:  Belki de öyle… Akrabalık bağları yeniden kurulunca tercüme için insanlar bana gelmeye başladı; mektuplarını okumam için. Böylece çeviri yapmaya başladım… Ve bu yol hâlâ devam ediyor.
 – Bugün ne yapıyorsunuz?
Cevap:  Hâlen Gürcüce öğretiyorum. Hem sınıfta hem de çevrimiçi… Bildiğim ne varsa paylaşmaya çalışıyorum.
 – Sizin için en kıymetli olan nedir?
Cevap:  Torunumun Gürcüce öğrenmesi… Onunla oyunlar oynayarak bu dili öğretmek için sık sık İstanbul’a gidiyorum. Ailemizde Gürcü kimliğinin kaybolmaması en büyük arzum. Buna yürekten inanıyorum; yakında gerçekleşecek. Ve o gün geldiğinde yüksek sesle şunu söyleyeceğim: Dilimiz kaybolmadı… Biz hâlen varız.
   – Okuyuculara son bir söz?
Cevap:  Dil, insanın ruhudur. Onu koruyan, kendini korur.

Sayın Zeki Mercan’a bu içten ve derinlikli sohbet için gönülden teşekkür ederim.
Saygılarımla,
Eka SURAMELİ

Bu millete yıllardır ne anlatıldı?
“Biz ümmetin son kalesiyiz…”
“Biz gidersek Kudüs düşer…”
“Biz gidersek mazlumlar sahipsiz kalır…”
“Biz sadece bir parti değiliz, bir davayız…”
Peki şimdi herkes vicdanıyla baş başa kalıp şu tabloya baksın:
Irak gitti.
Libya gitti.
Suriye parçalandı.
Lübnan boğuldu.
Filistin katlediliyor.
Netanyahu daha da güçlendi.
Şimdi İran hedefte.
Yani adım adım,
ülke ülke,
şehir şehir,
bütün İslam coğrafyası siyonist-emperyal kuşatmanın altına alındı.
Burada artık çok net bir soru var?:
Eğer gerçekten bu kadar güçlüydünüz ise, neden bu çöküş yaşandı?
Eğer gerçekten ümmetin umudu sizdiniz, neden ümmet bu kadar sahipsiz kaldı?
Eğer gerçekten “büyük dava” buyduysa, neden kazanan hep siyonist düzen oldu?
Bakın…
Bu artık muhalefet meselesi değil.
Bu artık parti meselesi değil.
Bu artık sağ-sol meselesi hiç değil.
Bu, samimiyet meselesidir.
Bu, emanet meselesidir.
Bu, hesap meselesidir.
Çünkü bir siyaset kendisini
“ümmetin temsilcisi”,
“mazlumların hamisi”,
“İslam dünyasının son umudu”
olarak tanıtıyorsa…
artık sıradan bir iktidar gibi yargılanamaz.
O zaman sorulur:
Madem bu kadar iddialıydınız,
neden Irak işgal edilirken caydırıcı bir irade ortaya konulamadı?
Neden Libya parçalanırken
İslam dünyası tek ses olamadı?
Neden Suriye, yüzyılın en büyük jeopolitik ve insani yıkımına çevrilirken
ümmet adına konuşanlar, sonuç üretemedi?
Neden Filistin meselesi her seçim dönemi en yüksek perdeden konuşuldu ama siyonist yapının gerçek sponsorlarına
bir kez olsun tarihi bir bedel ödetilemedi?
Neden hep sert cümleler duyduk…
ama sahada hep aynı tabloyu izledik?
İşte insanların zihnini yoran yer tam da burası.
Çünkü artık şu duygu büyüyor:
Acaba bize anlatılan dava ile sahada yürüyen gerçek aynı şey değil miydi?
Acaba “ümmet” söylemi,
hakikaten ümmeti korumak için mi kullanıldı?…
yoksa içeride kitle konsolidasyonu için mi?
Acaba “Kudüs” gerçekten bir sorumluluk muydu…
yoksa sadece en güçlü siyasi sloganlardan biri miydi?
Acaba “hilafet ruhu”, “İslam birliği”, “mazlumların hamiliği”
gerçek bir stratejik iradenin adı mıydı…
yoksa duygusal mobilizasyonun en etkili aracı mıydı?
Çünkü ortadaki sonuç, maalesef çok ağır:
Söz büyüktü… sonuç küçüktü.
Nutuk büyüktü… bedel mazluma kaldı.
İddia büyüktü… ama kazanan yine siyonist akıl oldu.
Ve işte tabanın vicdanında asıl kırılma burada başlıyor.
Çünkü samimi insanlar şunu hissediyor:
Biz yıllarca,
sadece bir partiye değil…
bir emanete inandık.
Sadece bir lidere değil…
bir istikamete inandık.
Sadece bir seçime değil…
bir tarihi sorumluluğa inandık.
Ama bugün dönüp bakınca
İslam coğrafyasının hâli içimizi parçalıyor.
O zaman insanlar kendine şu soruyu soruyor:
Bize gerçekten hakikat mi anlatıldı,
yoksa hakikatin duygusal ambalajı mı sunuldu?
Bakın, çok açık söyleyelim:
Bir hareket,
yıllarca ümmetin duygularına hitap edip
sonunda ümmet coğrafyası bu kadar parçalanmışsa…
en azından artık
özeleştiri borcu vardır.
Bir hareket, Kudüs’ü en yüksek perdeden savunup
sonunda Kudüs davası daha da yalnızlaşmışsa…
en azından artık hamaset değil, muhasebe yapmak zorundadır.
Bir hareket, “Biz gidersek her şey biter” deyip
yıllar içinde her şeyin daha da ağırlaştığı bir tablo üretmişse…
en azından artık insanların sadakatini değil, aklını ve vicdanını muhatap almak zorundadır.
Çünkü samimi dava adamları şunu bilir:
Gerçek dava; sloganla değil, sonuçla ölçülür.
Gerçek liderlik; alkışla değil, ümmetin hâliyle tartılır.
Gerçek sadakat; kişilere değil, hakikate gösterilir.
Ve bugün hakikat acı bir yerden konuşuyor:
Irak gitti.
Libya gitti.
Suriye parçalandı.
Lübnan boğuldu.
Filistin katledildi.
Netanyahu güç kazandı.
Şimdi İran hedefe kondu.
Eğer buna rağmen hâlâ sadece slogan duyuyorsak,
o zaman insanlar artık şu cümleyi kurmaya başlar:
Demek ki sorun sadece dış güçler değilmiş…
Demek ki içeride de büyük bir samimiyet ve irade açığı varmış.
Kimse kusura bakmasın…
Ümmetin umudu olduğunu söyleyenler,
ümmetin çöküşü karşısında sadece konuşuyorsa;
orada dava değil, ciddi bir güven krizi başlar.
Ve bugün bu milletin asıl ihtiyacı,
yeni sloganlar değil…
hakikattir.
muhasebedir.
ahlaki tutarlılıktır.
ve zalime karşı gerçekten bedel ödeyebilen bir omurgadır.
Çünkü en ağır hayal kırıklığı,
düşmandan gelmez.
İnsanın umut bağladığından gelir.
{Dr.Seref Menteşe}

SİZ GİTSEYDİNİZ BUNLAR OLMAZDI..!

16 Haziran 1950– DP iktidarının ilk icraatı, Türkçe okunan ezanın tekrar Arapça okunmasını sağladı.
5 Temmuz 1950- Radyodan dini program yayın yasağı kaldırıldı.
3 Aralık 1950- Arap harfleriyle eğitim yapan dershanelere izin verildi.
8 Ağustos 1951- Hükümet, Halk Evleri’ne el koydu.
9 Ekim 1951- Devlet iç borçları 2milyar 565milyon liraya yükseldi.
4 Kasım 1951 – İlkokulların ders programlarına din dersi konuldu.
5 Haziran 1952 – Lozan Antlaşmasına göre Fener Rum Patrikhanesi’nin başındaki kişinin Türk vatandaşı olması gerekir. Bu ilke ilk kez ABD’den uçakla gönderilen Athenagoras’ın Türkiye’ye sokulması ile ihlal edildi. Başbakan Menderes Athenagoras’ı ziyaret etti.
8 Ekim 1952 – Balıkesir’e giden CHP lideri İnönü’yü Vali kent dışında karşılayarak, kente girmemesini, girerse olaylar çıkabileceğini ve kendisinin sorumluluk almayacağını belirtti. İnönü gezisinden vazgeçti.
24 Aralık 1952 – Anayasada bulunan Türkçe kelimler yerine Osmanlıca kelimeler kullandı. Bakanlık yerine Vekalet kullanılmaya başlandı. Genelkurmay Başkanlığı’nın adı “Erkan-ı Harbiye-yi Umumi Reisliği” şeklinde değiştirildi.
21 Ocak 1953 – Petrollerimizin işletilmesiyle ilgili ilk anlaşma bir ABD şirketiyle yapıldı.
21 Temmuz 1953 – Profesörlerin politika ile uğraşmalarını yasaklayan kanun kabul edildi.
27 Ocak 1954 – Köy Enstitüleri kapatıldı.
7 Mart 1954 – Petrol işletmeciliğini yabancı sermayeye açan ve MaxBall adlı bir yabancının hazırladığı Petrol Yasası Meclis’te kabul edildi.
8 Mart 1954 – Basını sıkı kontrol altına alan ve basın suçlarına yönelik cezaları yükselten Basın Kanunu kabul edildi. Hakaret suçuyla yargılananlara iddialarını mahkemede ispat hakkı tanınması isteği reddedildi.
2 Mayıs 1954 – GENEL SEÇİMLER YAPILDI.
Oyların %57,6’sını alan Demokrat Parti 503 sandalye kazanırken, %35,4 oy alan CHP sadece 31 milletvekili çıkarabildi.
++

30 Mayıs 1954 – Osman Bölükbaşı’nı seçen Kırşehir, ceza olarak il olmaktan çıkarılıp ilçe yapıldı.
14 Haziran 1954- Seçimlerde CHP’ye oy veren Malatya ceza amacıyla bölünerek Adıyaman ili kuruldu.
21 Haziran 1954- Demokrat Parti kendi kadrolarını kurmak için devlette tasfiyeye yöneldi.
7 Ağustos 1954- Millet gazetesi sahibi Fuat Arna, Adnan Menderes’e hakaret ettiği için tutuklandı.
18 Ağustos 1954- Millet gazetesi yazarı Nurettin Ardıçoğlu ile yazı işleri Müdürü Hüsnü Söylemezoğlu gazetede çıkan bir yazıdan dolayı 7’şer ay hapis cezasına çarptırıldılar.
23 Eylül 1954 – Hüseyin Cahit Yalçın, Cemal Sağlam, İbrahim Cüceoğlu hapis cezası aldılar.
1 Aralık 1954 – Hüseyin Cahit Yalçın, Hükümete hakaret ettiği gerekçesiyle. 26 ay hapse mahkûm edildi ve 79 yaşında hapse girdi.
8 Nisan 1955 – Döviz bulunamadığı için kahve ithalatı yapılamadı. İstanbul’da hane başına 100 gram kahve dağıtımına başlandı. Kahve alanlar, muhtarların hazırladığı listeleri imzaladı.
20 Mayıs 1955 – Akis dergisi yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek tutuklandı.
23 Haziran 1955 – Hükümete muhalif Akis Dergisi’nin yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek “Hükümetin nüfuzunu kıracak neşriyat yapması ve bu suçu işlemekte devam etmesi ihtimalinin bulunması” gerekçesiyle 6 ay hapis cezasına çarptırıldı.
20 Temmuz 1955 – Polis CHP Isparta İl Kongresini dağıttı. Kasım Gülek kürsüden indirildi.
5 Ağustos 1955 – Karadeniz gezisine çıkmış olan CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, Sinop’ta tutuklanarak İstanbul’a getirildi ve bir gün hapiste kaldı.
5 Eylül 1955 – Ekspres Gazetesi’nde Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba atıldığı haberi yayınlandı.
6 Eylül 1955 – Atatürk’ün evine bomba atıldığı haberi üzerine, çok önceden planlanan gösteriler, kısa zamanda Rum vatandaşların işyeri ve evlerine yönelik yağmaya dönüştü.
7 Eylül 1955 – Hükümet bu olayları muhaliflerinin üzerine yıkmak, onlardan da kurtulmak amacıyla “olayları komünistler tezgahladı“ söylemiyle İdam talebiyle yargılanması öngörülen bu kişiler arasında Aziz Nesin, Kemal Tahir, Dr. Can Boratav, Asım Besirci, Hasan İzzettin Dinamo da bulunuyordu.
16 Eylül 1955 – Sabah Postası gazetesi kapatıldı yazı işleri müdürü Orhan Rahmi Gökçe tutuklandı.
19 Eylül 1955 – Muhalif yayınlarından dolayı Ankara’da Ulus Gazetesi süresiz kapatıldı.
15 Ekim 1955 – ISPAT HAKKI KALDIRILDI. Siyasiler hakkında bir iddia ileri sürenler hakaret suçuyla yargılanıp mahkûm olmaktaydılar. Yargılanan kişinin ispat hakkı kaldırıldı.
8 Şubat 1956 – Ekonomik sıkıntılar nedeniyle gazetelerin sayfaları 6’ya indirildi.
2 Mart 1956 –Cumhurbaşkanına hakaretten gazeteci Şinasi Nahit Berker 1yıl hapse mahkûm oldu
8 Nisan 1956 – Başbakan Adnan Menderes, muhalefeti, “SİYASİ SAPIKLIK, SAHTE İHTİLALCİLİK, İNKARCILIK, ADİ VE ALÇAK İFTİRACILIK, SAHTE HÜRRİYETÇİLİK VE TEDHİŞÇİLİK” İLE SUÇLADI.
31 Mayıs 1956 – CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “Adım adım mutlakıyete gidiyoruz” dedi.
14 Haziran 1956 – CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, TBMM’nin manevi şahsına hakaret ettiği gerekçesiyle 1yıl hapse ve 4 ay Bursa’da ikamete mahkûm oldu.
13 Ağustos 1956 – Bakanlar Kurulunca ortaokullarda din dersi okutulmasına karar verildi.
28 Eylül 1956 – PARASIZLIKTAN MALİYE, İSTANBUL’DA HAZİNEYE AİT 10 BİN ARSA VE 500 BİNAYI SATIŞA ÇIKARDI.
11 Mayıs 1957 – Gazeteci Nusret Safa Coşkun ve Rıfat Ekinci 1‘er yıl hapse mahkûm oldular.
19 Mayıs 1957 – Kayseri’de halka yaptığı açıklamada Menderes, *DP’nin iktidarda olduğu 7yıl içinde 15.000 YENİ CAMİ İNŞA ETTİK* dedi.
2 Temmuz 1957 – CMP Genel Başkanı ve Kırşehir Milletvekili Osman Bölükbaşı tutuklandı.
6.Temmuz.1957 – Hükümet, İstanbul Gazeteciler Sendikası’nı bir süre için kapattı.
20 Ekim 1957 – Menderes Adana’da yaptığı seçim konuşmasında “İSTANBUL’U 2’NCİ BİR MEKKE, EYÜP SULTAN CAMİSİNİ DE 2’NCİ BİR KÂBE YAPACAĞIZ” DEDİ.

27 Ekim 1957 – GENEL SEÇİMLER YAPILDI. Oyların % 47,9’unu alan DP 424, % 41,1’ini alan CHP: 178. Toplam 610 milletvekili seçildi.
++

27 Ekim 1957 – Seçim sonuçları tartışmalara neden olmuş. En vahim olaylar Gaziantep’te yaşanmış, seçimi ilkönce CHP’nin kazandığı ilan edilmiş, sonra dalavere ile bu karar değiştirilmiştir. Bu olayın yarattığı tepkiler üzerine kentin üstünde askeri uçaklar uçuruldu.
29 Ekim 1957 – Seçim günü Mersin’de bir CHP’linin öldürülmesi olayına yayın yasağı konuldu.
1 Kasım 1957 – Yeni meclisin toplanacağı bugün halkın tepkisinden çekinen iktidar başta meclisin çevresini tanklarla çevirmek dahil kentin tüm önemli noktalarına askerî birlikler yerleştirdi.
10 Mart 1958 – DEMOKRAT PARTİ ÖRGÜTLERİNİN RAMAZAN AYI BOYUNCA CAMİLERDE DÜZENLEDİĞİ MEVLİTLERİN PROPAGANDA AMACIYLA DEVLET RADYOSUNDAN NAKLEN YAYINI UYGULAMASI BAŞLATILDI.
30 Nisan 1958 – Et sıkıntısını gidermek için Yeni Zelanda’dan koyun eti dışalımı yapıldı.
19 Temmuz 1958 – Nükleer silah taşıyan ABD uçakları İncirlik üssüne indi.
2 Ağustos 1958- IMF önerisiyle, Cumhuriyet tarihinin en yüksek orandaki devalüasyonu yapıldı. 1 dolar 2,80 TL’den 9 TL’ye çıkarıldı. Devalüasyon oranı yüzde 221 oldu.
4 Ağustos 1958 – IMF’den ilk borç alındı. IMF Türkiye’ye 250 milyon dolar kredi verdi.
6 Eylül 1958 – Başbakan Adnan Menderes, “İdam sehpalarında can verenlerden ders alsalar ya…” diyerek muhalefeti tehdit etti.
7 Eylül 1958 – CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “Sehpalar kurulursa nasıl işleyeceğini kimse bilemez” diyerek başbakana cevap verdi.
21 Eylül 1958 – Başbakan Menderes, CHP’nin parti olmadığını, İsmet İnönü’nün siyaseti bırakması gerektiğini, basının istediğini yazamayacağını söyledi.
22 Eylül 1958 – İnönü, “Demokrasiye paydos demeye Demokrat Parti genel başkanının gücü yetmeyecektir” şeklinde cevap verdi.
12 Ekim 1958 – Başbakan Adnan Menderes yurttaşlara muhalefetin kin ve husumet cephesine karşı bir “Vatan Cephesi“ kurmaları çağrısında bulundu. Vatan Cephesine katılanların ismi saatlerce radyolarda okunurdu.
19 Ekim 1958 – Başbakan Menderes, Said-i Nursî’nin yaşadığı Emirdağ’da Nurcular tarafından hilafet ve saltanatı temsil eden iki tuğralı, yeşil bayrak açılarak karşılandı. Menderes Risale-i Nurların ilk kez serbestçe basılması için talimat vermiş ve kâğıt tahsisi yaptı.
30 Kasım 1958 – DP hükümeti Adalet Bakanı Esat Budakoğlu açıkladı. İlk 8yıllık hükümet dönemi içerisinde 811 gazeteciye toplam 57 yıl hapis cezası verilmiş olduğunu açıkladı.
20 Şubat 1959 – Uçak kazasından kurtulmuş olması nedeniyle taraftarları arasında adeta EVLİYA MERTEBSİNDE kabul edilen Menderes Eyüp Sultan’a gitti, yanında büyük bir kalabalıkla türbede dua etti, dağıtılmak üzere resimler çektirdi.
2 Mart 1959 – Müsteşarı Ahmet Salih Korur, Eyüp Sultan Cami’sinin avlusunda büyük bir iftar yemeği verdi.
30 Nisan 1959 – İsmet İnönü’nün Uşak gezisinde olaylar çıktı. İnönü’nün Kurtuluş Savaşı’nda karargâh olarak kullandığı evi ziyaret etmesi, Uşak Valisi tarafından önlenmek istendi. Valinin bu yasadışı buyruğunu kabul etmeyen Emniyet Müdürü ve Jandarma Komutanı aynı gün görevden alındılar. Polis, halkı dağıtmak için göz yaşartıcı bomba kullandı.
7 Kasım 1959 – CMP lideri Osman Bölükbaşı 10 ay hapse mahkûm oldu.
23 Ekim 1960- DEMOKRAT PARTİ İKTİDARINDA OKUMA YAZMA BİLENLER YÜZDE 41’DEN YÜZDE 39’A DÜŞTÜ.
5 Ocak 1960 – Mersin’e gitmekte olan Menderes’in önüne Tarsus’ta elinde kasap bıçağı olan Ali Bayat adlı bir şahıs çıktı ve BACAKLARININ ARASINA SIKIŞTIRMIŞ OLDUĞU  5YAŞINDAKİ ÇOCUĞU GÖSTEREREK “UÇAK KAZASINDAN KURTULDUĞUNUZ İÇİN OĞLUMU SİZE KURBAN EDECEĞİM” dedi, son anda engellendi.
5 Ocak 1960- Said-i Nursî’nin doğu illeri valilerine yazdığı bir mektup vardı. “Şark bölgesinde komünistliği 60 bin Nursî sayesinde önlemekteyim. Nasıl ki Arapça ezan okutturduk ve bu sayede Müslümanları Demokrat Parti cephesinde topladığımız malumunuzdur. Şimdi de dağıttığımız bu Risale-i Nurlarla komünizmle ve masonlukla savaşacağız” dedi.
12 Nisan 1960- DP Grubu yayımladığı bildiri ile CHP’yi silahlı ve tertipli ayaklanmalar hazırlamakla, bir kısım basını da bunu yalan ve çarpıtılmış haberlerle desteklemekle suçladı.
18 Nisan 1960- CHP’nin orduyla birlikte hareket ettiği ve bir ihtilal peşinde olduğunu düşünen Demokrat Parti, bu iddiaları araştırması için Tahkikat Komisyonu kurdu.
27 Nisan 1960 – Meclis bünyesinde kurulan 15 üyeli Tahkikat Komisyonuna ek yetkiler veren kanun, uzun ve çetin tartışmalardan sonra kabul edildi.
++

1. 10 yıllık dönemin taranması tam bir günümü aldı.
   Benzerliği gördünüz ise paylaşın.
   Çok kişiye ulaşmalı..!

{Yalçın Salduz Alıntıdır}

Subar Beyliği, bölgede yükselen iki büyük güç olan Asur İmparatorluğu ve Urartu Krallığı arasında varlığını sürdüren önemli bir siyasi teşekkül olarak bilinmektedir. MÖ 9. yüzyıldan 7. yüzyıla kadar geçen yaklaşık iki yüz yıllık süreçte Subarlar, bu iki güçlü devletin baskı ve saldırılarına rağmen bağımsızlıklarını korumayı başarmıştır.

Tarihi kaynaklarda Subar ülkesi, Mezopotamya metinlerinde Subartu adıyla geçer ve çoğu zaman kuzey dağlık bölgeleri ifade eden bir coğrafya olarak tanımlanır. Bu bölge günümüz Doğu Anadolu, Güney Kafkasya ve Kuzey Mezopotamya hattını kapsayan geniş bir alanı içine alıyordu. Subarlar, savaşçı yapıları ve dağlık coğrafyaya hâkimiyetleri sayesinde güçlü ordulara karşı uzun süre direnebilmişlerdir.

Subar Beyliği’nin bağımsızlığı, özellikle Asarhaddon döneminde güçlenen Asur baskısı sonucunda MÖ 673 yılı civarında sona ermiştir. Buna rağmen Subarlar, bölgenin kadim halklarından biri olarak tarih sahnesinde iz bırakmış ve Ön Asya’nın siyasi dengelerinde önemli rol oynamıştır.

Bazı Türk tarih araştırmacıları, Subar adının “Suvar / Sabir / Sabar” gibi daha sonraki Türk boy adlarıyla benzerliğine dikkat çekerek bu topluluk ile erken Türk unsurları arasında kültürel bağlar olabileceğini ileri sürmektedir. Bu görüş özellikle Azerbaycanlı tarihçi Firudin Ağasıoğlu Celilov tarafından dile getirilmiştir.

Sonuç olarak Subar Beyliği, Ön Asya’nın kadim tarihinde uzun süre bağımsız kalabilmiş yerel güçlerden biri olarak dikkat çeker. Asur ve Urartu gibi büyük devletlere karşı iki yüzyılı aşan direnişi, bölgenin siyasi ve kültürel çeşitliliğini anlamak açısından önemli bir örnektir.
GÖKTÜRK GRUBU

Kaynaklar
Firudin Ağasıoğlu Celilov – Türk Tarihinin İlk Kaynakları üzerine çalışmaları
Muazzez İlmiye Çığ – Sümer ve Mezopotamya tarihi araştırmaları
İlhami Durmuş – Türk kültür tarihi üzerine akademik çalışmalar

2- Emperyalizm, kendisine karşı dik duran devletleri de topyekun halk desteğinden yoksun olacak şekilde diktacı, tek adamcı, çağdışı ve demokrasiden uzak bir anlayışla yönetiliyor olmalarını, hem bahane ederek hem de bölünmüşlükleri kullanarak işgal ediyor; iç savaşa sürüklüyor ve sonuçta etkisiz bırakıyor. Afganistan, Irak, Libya, Suriye ve şimdi İran‘daki yaşanılanlar bunun örnekleridir.

3- Siyasal ümmetçiliğin; –özellikle uluslararası düzlemde– ne denli içi ve altı boş bir fanteziden ibaret olduğu bir kez daha tescillenmiştir.

Türkiye’nin durumunu ve geleceğini de bu denklemden ayrıkmış gibi değerlendirmek, doğru ve mümkün değildir.

Kürşat Karacabey

Peki Köy Enstitüleri neden kapatıldı ?
Bir gazeteci dönemin Van milletvekili Kinyas KARTAL ile yaptığı bir röportajda sorar:
“– Köy enstitüleri komünist yetiştirdiği için mi kapatıldı?
–Hayır. Beni babam Moskova Üniversitesi’nde okuttu komünizmin ne olduğunu ben gayet iyi biliyorum. Köy enstitülerinde komünizmi bilen kimse yoktu.
–Peki, karma eğitimden dolayı mı kapatıldı?
–Hayır. Bu da değil bütün dünyada okullar karma eğitim kız erkek beraber okuyor.
–Peki ya neden? —Ben kapattırdım köy enstitülerini. Ben toprak ağasıyım. 200’e yakın köyüm var. Bu köylerdeki halk bana tapar. Ne işi varsa bana sorar. Evlenecek, boşanacak, askere gidecek, mahkemesi nesi varsa gelir bana danışırdı.
Ama köy enstitüleri açıldıktan sonra 5 köyüme köy enstitüsü mezunu geldi ve bu köylerden artık kimse bana gelip danışmamaya başladı.

Ben düşündüm 200 köyümün hepsine köy enstitüsü mezunu gelirse benim ağalığım ne olur, sıfıra düşer!
Böyleyse benim harekete geçmem gerekir dedim ve doğudaki bütün ağalara telefon ettim onları topladım. Bir de batıdan buldum Eskişehir’den Emin Sazak.
Sonra Menderes’le pazarlığa gittik. (Yıl 1950 seçimlerin olacağı zaman)

Dedik ki; köy enstitülerini kapatırsan şu gördüğün doğudaki tüm toprak ağaları ve batıdan Emin Sazak’ın oyları sana. Kapatmazsan oy yok ve Menderes’te 1950’de iktidara gelir gelmez köy enstitülerinin temelini sarsmaya başladı.

Demokrat Parti iktidara geldikten sonra 27 Ocak 1954‘te çıkarılan kanunla Köy Enstitüleri kapatılarak günümüze ve geleceğe ışık saçacak güneşimiz resmen batırıldı. Köy Enstitüleri kapatılmasaydı, fırsat ve imkân eşitliği sağlanırdı. Ezberleyen öğrenci değil de okuyan, üreten, düşünen öğrenciler başarılı olurdu. Öğrenciler okullarına cep harçlıklarıyla değil emekleriyle “katkı” yaparlardı.

Demokrasi sadece kitaplardaki tanımlarda değil yaşamın ta içinde olurdu. Daha nitelikli öğretmenler yetişirdi.
Öğrenciler verilenle yetinmez, araştırır, bulur ve tartışırlardı. Boş zamanlarını müzik dinleyerek değil enstrüman çalarak; takım fanatikliği ile değil spor yaparak değerlendirirlerdi.

Biz şu an sadece matematik problemlerini hızlı çözen çocuklar yetiştiriyoruz.
Hepsi bu.
Ötesi yok…
“Köy Enstitülerinin bütün günahı omuzlarıma, sevabı başkalarına olsun. O kurumların günahı bile bana yeter.“ der , Hasan Ali Yücel.

ONLAR AYDINLANMANIN KENDİSİ, CUMHURİYETİN ŞAH DAMARI, KALKINMANIN İSMİ İDİ……IŞIKTAN KORKAN, KARANLIK BEYİNLER TARAFINDAN KAPATILDI…Köy Enstitüleri pozitif ayrımcılıkla fırsat ve olanak eşitliği ilkesini sağlamayı, sınıf ayrımını ortadan kaldırmayı amaçlamıştı. Işıktan korkanlar ışığı söndürdüler!
Anadolu aydınlanmasını evrensel değerlerle harmanlayan; başta Köy Enstitüleri olmak üzere hayata geçirdiği her çalışmada, eşitlikçi ve demokratik bir eğitim sistemini hedefleyen eski Milli Eğitim Bakanlarımızdan Hasan Âli Yücel’i, saygıyla anıyorum.
(Derya Dağaşan Özaydın)

“Ermenilerin hiçbir zaman devletleri olmamıştır. Vatan duygusuyla birleşmiş değillerdir; Ermeni vatanseverliği yalnızca ikamet yerleriyle bağlantılıdır. Hiçbir zaman devlet olarak var olmamış bir ‘Büyük Ermenistan’ı yeniden yaratma hayali fikri, dünyanın dört bir yanındaki zihinleri birleştiren ulusal bir kavramdır. 19. yüzyılda Kafkasya’ya yerleştirildiler ve burada ‘Kafkas Albanların mirasıyla karşılaştılar. Bu topraklar, İslam’ı kabul etmiş çok sayıda halk tarafından iskan edilmişti. 19. yüzyılda Ermeniler, Arnavut manastırlarını ele geçirip kiliseye çevirdiler ve Eçmiadzin’de Katolikos’un kutsal evini kurdular.”

Ermeni edebiyat bilimci, dilbilimci, folklorist ve akademisyen Manuk Abeghyan şöyle yazıyor: “...Ermeni halkının kökenleri nerede, nasıl, ne zaman, nereden ve hangi yollarla buraya geldiler… Onlar hakkında kesin bir bilgimiz yok.” (“Ermeni Edebiyatı Tarihi”, Yerevan, 1975).

19. yüzyılın sonlarında tarihçi A. Aninsky şöyle yazdı: “Eski Ermenilerin geçmişteki siyasi gücünün ve kültürünün önemini gösteren hiçbir şey olmadığı için, ne siyasi güçleri ne de kültürleri olduğu varsayılabilir. Her zaman küçük ve vahşi bir kabile oldukları anlaşılıyor. Hiçbir zaman tam siyasi bağımsızlığa ulaşamadılar. Ermeni yaratıcılığının bariz yoksulluğu da bununla bağlantılıdır. Söylemeye gerek yok, Ermeniler varoluşları boyunca özgün hiçbir şey yaratmadılar.”

Rus tarihçi ve Regnum haber ajansının genel müdürü Modest Kolerov, muhtemelen Arnavutlara atıfta bulunarak şöyle diyor: “Ermeniler komşu bir halkın adını ve tarihini benimsedi.”

Yazar ve eğitimci Haçatur Abovyan: “Türkçe (Azerbaycan dili) dilimize o kadar işlemiş ki, şarkılarımız, şiirlerimiz ve atasözlerimiz Türkçe (Azerbaycan dili) yazılmış; bayramlarda ve düğün törenlerinde her yerde Türkçe şarkı söylüyoruz. Dilimizin en az yüzde 50’si Türkçe kelimelerden oluşuyor…” (Haçatur Abovyan, “Ermenistan’ın Yaraları”, Erivan, 1939, s. 41, 42, 80-81).

Ermeni tarihçi A. Garagaşyan: “Ermeni geçmişi hakkında tarih veya efsane olarak kabul edilebilecek hiçbir bilgi yok. Hristiyanlığın kabulünden sonra, Hayk’ın Nuh ile olan ilişkisi uyduruldu.” “Nuh’un oğlu Yafet’in torunlarından biri olan Togorma‘nın soyundan geldiği iddia ediliyor.” (“Doğu Sorununun Tarihi”, Londra, 1905).

Ermeni tarihçi S. Haikazyan: “İlk Ermeni hanedanı, tarihi şahsiyetlerden değil, kurgusal efsanelerden alınmış figürlerden oluşmaktadır.” Movses Khorenatsi’nin kendisi 5. yüzyıl tarihçisi değil, 10. yüzyılda yaşamış sahte bir tarihçidir.” (“Ermenistan Tarihi”, Paris, 1919).

19. yüzyılın başlarında Rusya, Kuzey Azerbaycan’ı işgal etti. Çarlık, güney sınırlarında tampon görevi görmesi amaçlanan Ermeni A devletinin kurulmasına başladı. Osmanlı ve Safevi ülkelerinde yaşayan Ermeniler bu bölgeye yerleştirildi. Bu bölgede yaşayan bazı Alban Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi nedeniyle birçok terk edilmiş Alban kilisesi ortaya çıktı. Bu kiliseler onarılarak Ermeni kiliselerine dönüştürüldü ve yeni Ermeni kiliseleri inşa edildi. Gelen yerleşimciler bu kiliselerin etrafına yerleştiler.

Fransız yazar ve filozof Charles-Louis de Montesquieu, “Fars Mektupları” (1721) kitabı

“Dünyanın tüm halkları arasında, sevgili Özbek’im, fetihlerinin ihtişamı ve görkemi bakımından Türkleri aşan bir halk yoktur.” Bu halk evrenin gerçek efendisidir: diğer tüm halklar onlara hizmet etmek için yaratılmış gibi görünmektedir. İmparatorlukların hem kurucusu hem de yıkıcısıdırlar; “Her zaman dünyaya güçlerini göstermişler, her çağda milletlerin belası olmuşlardır.” Türkler Çin’i iki kez fethetmiş ve hâlâ boyunduruk altında tutmaktadırlar. Büyük Moğol İmparatorluğu’nu oluşturan geniş topraklara hükmetmektedirler. Pers’in hükümdarlarıdırlar, Cyrus ve Hystaspes‘in tahtına oturmaktadırlar. Moskova’yı fethetmişlerdir. Türkler adı altında Avrupa, Asya ve Afrika’da büyük fetihler gerçekleştirmiş ve üç kıtaya hükmetmişlerdir.

Daha uzak zamanlardan bahsetmek gerekirse, Roma İmparatorluğu’nu yenen bazı halklar Türklerden gelmektedir. İskender’in fetihleri, Cengiz Han‘ınkilerle karşılaştırıldığında neyi temsil eder? Bu muzaffer halkın tek eksikliği, mucizevi başarılarının anısını yüceltecek tarihçilerin olmamasıydı. Kaç ölümsüz eylem unutulmaya gömüldü! Türkler tarafından kaç devlet kuruldu, tarihlerini bilmiyoruz! Bu savaşçı halk, yalnızca mevcut şan şöhretiyle meşgul, ebediliğine güveniyor “Yenilmezlik, geçmiş fetihlerinin hatırasını yaşatmak için hiçbir çaba göstermedi.”

* Muhteşem bir yazı *”AKIL:*

* *Tanrı’nın insana gönderdiği en kutsal şey kitaplar değildir…*
* *AKILdır…*

* Uygar dünyayı yöneten *demokrasi* kutsal kitaplarda yoktu…

* Sınıfların eşitliği,
* Köleliğin kaldırılması,
* Bedenin dokunulmazlığı,
* Kadın hakları,
* İnsan hakları,
* Laiklik,
* Evrensel hukuk…
* Kullandığımız takvimler,
* Organ nakilleri,
* Radyo dalgaları,
* Antibiyotikler,
* Bilgisayarlar…

*Bunların hiçbirisi kutsal kitaplarla gelmedi…*

*Tanrı‘nın verdiği AKIL ile geldi…*

* Tanrı‘nın insana verdiği en mübarek şey: *AKIL* …

*Onu sana veren, onu işlet diye verdi ya…*

* Fakat şu haline bak…
* Dünyanın en bereketli topraklarının üzerinde yarı tok, yarı açsın…

* Ve dünyanın en katmer katmer kültürü üzerinde üretimden, teknolojiden, sanattan, bilgi zenginliklerinden yoksun…

* Üzerindeki ceketin modelinden…

* Ayağındaki pabucun astarından…
* Gözündeki gözlüğün çerçevesinden…
* Bindiğin arabadan…
* Bereket beklediğin traktöründen,
* Ununu veren değirmenine kadar…

*Bir teki olsun senin İCATın değil…*

*AKLInı kullananların eseri onlar…*

* Şeker şurubundan *SAHTE BAL,* Patatesten *SAHTE TEREYAĞI* yaptın da dünya kimyacılarını şaşırttın mı?!!!

*Ama bir AĞRI KESİCİ yapamadın…*

* Canın mı sıkıldı bu işlere, *aldın bir Alman hapı…*

* Ve daya sırtını *Rus doğalgazlı peteğe*, geçer…

* En çok beslenme eksikliğinden çocuğun öldüğü…

* En çok işçinin çalışırken yaşamını yitirdiği…

* En çok annenin doğumda can verdiği…

* En çok kadının bıçaklandığı…

* En çok gencin intihar ettiği ülkenin bireyisin.

*Neden?*

* 4 yanın ateş…
* Kurşunlar vızır vızır…

* Kan gölü içindesin…
* Çocuklarını alıyorlar elinden…

* Ama AKLIn ermiyor…
* *Çünkü AKLIn erdiğinden beri AKLInı masallarla hurafelerle doldurmuşlar*

*Ne diyeyim… Aç gözünü artık…*

*Yol ver GERÇEK YARATICI’NIN verdiği *AKLA*

* Şu yobazların, menfaatperestlerin, güç ve para peşinde olanların peşine artık takılma;
* 1000 senedir geldiğin yeri artık gör…

*Niye evde öyle söylenip durduğunu biliyor musun?..*
* Çünkü AKLIn dahi senden şikâyetçi.

*Şu 57 tane İslam ülkesine bak.*

* Hangisi mutlu huzurlu?
* Hangisi aklını kullanıp insanlık hizmetine sunulacak ne yapmış?
* Ne icat etmiş?
* Hepsi başkasının eline bakan, başkaların icatlarını bekleyen,
* Başkalarından yardım bekleyen durumundasın.

* Hani gâvur icadıydı?
* Hani gâvur icadı kullanmak günahtı?

*Düşün ve AKLInı kullan…*

* *“Senin seçtiklerin 12.000 dolar maaşla yabancı dil bilmeyen Basın Ataşesi atadılar!*
* *6.000 dolara da Basın Ataşesine tercüman tuttular!*
* *Tercümanın eşini de 8.000 dolar maaşla din ataşesi yaptılar.*

*Afrika’da bile bulamazsın bu sersemliği!”*

*Prof.İlber Ortaylı*

Uçağın indiği yere, 16 yaşında Emine isminde, hiç gülmeyen, suratı asık bir kız gelir. Erkeklere karşı suratının asık olma sebebi, defalarca tecavüze maruz kalmış olmasıymış. Kahraman Türk askerlerinden olan Akın astsubay, *biz silahları ve sivilleri bırakırsak yolda giderlerken başlarına bir şey gelir, silahlara sahip çıkamayabilirler, kullanmayı bilmiyor olabilirler, uçağı kamufle edip, gidecekleri yere kadar refakat edelim* demiş.
Yolda giderlerken Emine’ye *kardeşlerin, annen, baban var mı* diye sormuş Akın astsubay?

Emine *Hepsi öldüler* demiş sert bir ifadeyle. Minibüsü kullanan şöför anlatmış hikayesini, tüm ailesinin öldüğünü, Emine’nin defalarca tecavüze uğradığını, travma geçirdiğini anlatmış, kusuruna bakmayın demiş.
Akın astsubay, tekrar sormuş Emine’ye, sana bunları yapanlar nerede biliyor musun? Görsen tanır mısın?

Emine *Biliyorum tanırım hepsini* demiş…
Minibüslerden bir tanesini ve Emine’yi alıp tarif ettiği adrese gitmişler. Göstermiş Emine yerlerini, bunlar demiş binanın önünde oturan 6 kişi.

Silah vermiş Akın astsubay Emine’ye, *Onlarında silahları var, bizi bekle, biz ateş ettikten sonra sende et, sana yaptıklarının intikamı için, sonrasında biz uçağın olduğu yere gidip ayrılacağız, seni minibüsü kullanan abi götürecek, bu kartta adres telefon numarası var, bir gün yolun İstanbul’a düşerse önce bizi ara’ deyip ayrılmışlar.
Yıllar sonra mektup göndermiş Emine, *Kahraman abilerim, ben evlendim 2 tane çocuğum var, benim için yaptıklarınızı ömrümün sonuna kadar unutmayacağım, bitmiş bir hayatı yeniden yaşama döndürdüğünüz için teşekkür ederim* demiş.
Sahte kahramanlara kulak asmayın, bizim gerçek kahramanlarımız var.

Mustafa Dumanoğlu x sayfası