Geçmişte Fetö’nün Zaman gazetesinde tarihi çarpıtıp Atatürk’e ve Cumhuriyete olmadık iftiralar atan bir tip, Atatürk ve Cumhuriyet düşmanlığına devam ediyor. Öyle ki şimdi de İsmet İnönü’nün hatıralarını cımbızlayıp “Zafer kazanmadık! Yunanlar durup dururken çekildi!” diyor. Her halde 1.İnönü Muharebesi’nde Yunan ordusunun cekilmesini kastediyor. Yunanın nasıl çekilmek zorunda kaldığını ise anlatmıyor.

İnönü’nün hatıralarını cımbızlayıp Kurtuluş Savaşını çarpıtan bu tip,Başkomutan Atatürk’ün,Büyük Zafer hakkındaki ayrıntılı anlatımlarını ise,işine gelmediği için dile getirmiyor.

Atatürk, 30 Ağustos 1924’te, Afyon’da Meçhul Asker Anıtının temel atma töreninde şunları söylüyor:

“Efendiler, ertesi günü tekrar bu savaş meydanını dolaştığım zaman, ordumuzun kazandığı zaferin azameti ve buna karşılık düşman ordusunun içine düşürüldüğü felaketin dehşeti beni çok memnun etti. O karşıki sırtların gerilerindeki bütün vadiler, bütün dereler, bütün korunaklı ve gizli yerler, bırakılmış toplarla, otomobillerle ve sonsuz teçhizat ve malzeme ile ve bütün bu metrukatın aralarında yığınlar teşkil eden ölülerle, toplanıp karargâhımıza yönlendirilmiş bulunan sürü sürü esir kafileleri ile gerçekten bir kıyamet gününü andırıyordu.

Bu dar ateş ve hücum çemberinden bugün için kurtulabilenler birkaç bin kişilik kılıç artığından ibaret idi. Fakat onlar da daha büyük Türk çemberi içinden çıkmayı başaramayarak başlarında başkumandanları bulunduğu halde beyaz bayrak çekmeye mecbur olmuşlardır.

Milli tarihimiz çok büyük ve çok parlak zaferlerle doludur. Fakat Türk milletinin burada kazandığı zafer kadar kesin sonuçlu ve bütün tarihe yalnız bizim tarihimize değil, dünya tarihine yeni cereyan vermekte kesin etkili bir meydan savaşı hatırlamıyorum.”

Kurtuluş Savaşı gazileri, şehitleri, savaş esirleri,savaş günlükleri, hatıralar,emirler,raporlar,planlar zaferi haykırır.Türk ve dünya arşivleri ve kütüphaneleri Büyük Zafer’in sayısız belge,bilgi ve kanıtıyla doludur.

Yine de birkaç noktanın altını çizelim:

Büyük Taarruz’da yaklaşık 433 bin asker-subay (yaklaşık 225 bin Yunan kuvvetine karşı yaklaşık 208 bin Türk kuvveti) karşı karşıya geldi. Yunan ordusu, esirler hariç 120 bin civarında kayıp verdi.

Büyük Taarruz sonunda Yunan ordusunun I.Kolordu Komutanı General Trikopis, 2.Kolordu Komutanı General Digenis, 4.Tümen Komutanı General Dimaras, 11.Tümen Komutanı General Kladas, 12.Tümen Komutanı Albay Kalidopulos, 13.Tümen Komutanı Albay Kaibalis ile 1 ve 2. Kolordu Kurmay Başkanları esir alındı.

Yunan kaynaklarının “Küçük Asya Felaketi” (Mikroasyatiki Katastrofi) dedikleri Büyük Zafer sonrasında Yunanistan’da darbe oldu. Yenilginin sorumlularından Kral Konstantin tahtını bırakıp kaçtı.

Büyük Zafer sonunda 28 Kasım 1922’de Yunanistan’da, yenilginin sorumlusu olarak görülen eski Başbakan Gunaris, eski Bakanlar Teodakis, Baltacis, Stratos, Protopapadakis ve eski Başkomutan Hacı Anesti -madalyaları sökülerek- kurşuna dizildi. Amiral Gudas,General Stratigos müebbet hapse çarptırıldı. Eski 2. Kolordu Komutanı General Prens Andrea ordudan atıldı, mallarına el konuldu, ülkeden ayrıldı. İzmir Genel Valisi Stergiyadis Fransa’ya kaçarak canını kurtardı.

Büyük Zafer’den sonra Yunanistan tam 14 yıl kendine gelemedi. Bu sürede 7 darbe oldu. 19 defa hükümet, 3 defa rejim değişti.

Büyük Zafer’in etkisi sadece Yunanistan’da değil, İngiltere’de de kendini gösterdi. Anadolu hareketinde Yunanistan’ı destekleyen İngiltere Başbakanı Lloyd George, 17 Ekim 1922’de istifa etmek zorunda kaldı.

Büyük Zafer sonrasında İslam dünyasından, Asya’dan Afrika’ya birçok ülkeden Mustafa Kemal Paşaya ve TBMM’ye çok sayıda KUTLAMA TELGRAFI gonderildi.

Büyük Zafer, emperyalizm karşısında ezilen sömürülen milletlerin bağımsızlık umudu oldu.

1936’da Mehmet Akif de Büyük Zafer’i şöyle anlatmıştı: “Allah’ım ne muazzam zaferdi o, ortalık hercümerç oldu, beş altı saat içinde bir başka dünya doğdu ve biz mest olduk.”

       {Sinan MEYDAN}

İsmet Pașa’nin Ocak 1923’te yaptığı bu konuşma 48 yıl sonra Ankara’da hatırlanmış ve benden bu konuyu aydınlatmam isteniyordu. Ínsan gerçekten merak ediyor: Encyclopedia Britannica’da tam olarak ne denmiști?
Kürtlerin TURAN SOYUndan geldiği ansiklopedinin hangi baskısının hangi maddesinde belirtilmiști?
O maddeyi yazan kimdi ve tezini hangi kaynaklara dayanarak ileri sürmüștü?

Araştırınca şunları gördüm: Kürtlerin Turan soyundan oldukları, ENCYCLOPEDİA BRITANNICA’nın dokuzuncu edisyonunda (1875- 1889) yayımlanmış olan “Kürdistan” maddesinde yer almıştır.
Bu maddeyi kaleme alan kiși SİR HENRY CRESWICKE RAWLINSON (1810- 1895) adında bir İngilizdir.

Rawlinson, asker, diplomat ve Asuri tarihi uzmanıdır. Asuri çivi yazılarını okuyan bir kişidir. İran’da, Irak’ta, Türkiye’de uzun yıllar çalışmış, 16 kitabı yayımlanmış, kazılardan çıkan, kayalara kazınmış olan Asuri belgelerine dayanarak Kürtlerin TURAN kökenli bir halk olduğunu savunmuștur.

Millattan yüzyıllarca önce Turan’dan bizim bölgeye gelmişler.
Rawlinson 1895’te ölmüş. Ölümünden sonra da onun Kürtlerin kökeni hakkındaki görüşleri ansiklopedinin 11’nci edisyonuna kadar (1910-1911) muhafaza edilmiștir.

Demek ki, Îngiliz ansiklopedisi, 1875-1911 yılları arasındaki bütün baskılarında, sürekli olarak Kürtlerin Turan kökenli olduğunu yazmıştır; 1911’den sonra ise ingilizler Kürtleri İran kökenli saymaktadırlar! İlginç!

Bu arada, ne olmuşda Kürtler “Turanlı” iken “İranlı” oluvermișler?
Koskoca bir halkın soyunu değiştirecek kadar önemli yeni keşifler mi yapılmış? Bunu bilmiyoruz.
Ama bildiğimiz bir șey var, o da ingiliz politikasıdır. İngiltere, Rus yayılmasına set oluştursun diye Osmanlı toprak bütünlüğünü savunuyordu, 1877-78 Türk-Rus savaşından sonra İngiltere’nin bu politikası yavaş yavaş değişti.

İngiltere Osmanlı toprak bütünlüğü yerine, Osmanlı toprakları üzerinde küçük küçük fakat zinde ulus-devletler kurularak Rus yayılmasının önüne set çekilebileceği düşüncesini benimsedi, yani Osmanlı Devleti’ni parçalama poitikasına yöneldi.

“Turan” sayılan Kürtlerin “İranlı” yapılması da bu politika değişikliği sürecine rastlamaktadır. George Orwell’in 1984 romanında, “Büyük Ağabey”in isteğine göre, tarihin, akşamdan sabaha değiştirili vermesini hatırlatıyor. Orwell de bir İngiliz değil mi?

Londrada bulunduğum sırada, İngiliz devlet arşivlerinin kapalılık süresi 30 yıla indirilmiş ve 1920’li ve 1930’lu yıllara ait belgeler araştırmacılara açılmıştı. Devlet arşivlerinin kapalılık süresi genellikle 50 yıldı. İlk defa ingilizler bu süreyi kısaltmışlardı. Atatürk dönemiyle ilgili İngiliz belgeleri de açılmışti. Bundan yararlanarak, İngiliz Belgelerinde Atatürk başlığıyla bir dizi kitap hazırlamaya koyulmuştum. Bu arada Cumhuriyetin ilk çeyreğinde Doğu Anadolu’daki ayaklanmalara ilişkin İngiliz belgelerini de derledim.

Londra’dan dönerken koltuğumun altında Kürtçülük üzerine de bir kitap vardı. İngiliz Belgeleriyle Türkiye’de “Kürt Sorunu” (1924- 1938): Şeyh Sait, Ağrı ve Dersim Ayaklanmaları

{Bilal N. Şimşir}
Büyükelçi.

Buyurun okuyun…

Yıl 1837…
Filistin nüfus sayımı yapılıyor, Filistin’de bulunan Yahudiler’in toplam nüfusu 9 bin olarak kayıtlara geçiyor.

Filistinli Araplar’ın, Yahudiler’e toprak satması ile bu rakam elli bine yükseliyor.
Böylece 1882’de 2.Yahudi yerleşimi kurulmuş oldu…

1908’de Yahudi nüfusu 100.000’in üzerine çıkmıştı.
Bu topraklar devlet tarafından satılmıyordu.
Bizzat o bölgede yaşayan Arap şeyhlerin şahsi mallarıydı.
Ederinin çok üstünde fiyatlara satmak için Filistinli Araplar adeta yarışıyordu.

Hâlbuki Osmanlı Padişahı’nın bu konuda açık emri vardır. Hiçbir Yahudi’ye toprak satılmayacaktır.

Her şeyi kılıfına uyduran Yahudiler, Alman kimliği ile, İngiliz kimlikleri ile toprak satın alıyorlardı.
Filistinli Araplar’ın ise gözü doymak bilmiyordu. Yani öyle işgal ederek başlamadı hiç bir şey!
Adamlar bastılar parayı aldılar toprakları.

Demek ki neymiş?
Vatanın her bir karışı kutsal imiş, kutsalı satar isen başına bunlar gelir imiş!
Osmanlı dönemi sonrası Filistin İngiliz himayesi altına girdi ve toprak satışı yasağı kalkınca Yahudiler satın aldıkları toprakların tapularını kendi üzerlerine aldılar.

1925’te 944.000 dönüm olan arazi satılmıştı!

1927’de 1.124.000 dönüm arazi satılmıştı.

1930’da satılan arazi miktarı 1.700.000 dönüme çıkmıştı.

Bunlar hep satın alınan arazilerdi. Tapulu belgeliydi!

1948 yılına gelindiğinde bir devlet kurabilecek kadar toprak satın alınmıştı!

Öyle bazılarının söylediği gibi Filistin işgal edilmiş falan değildi!

Peki, bu Filistinliler nasıl insanlar? Türkler ile bağları neymiş, bir de ona bakalım…

Yıl 1915…
Filistin askerleri, Türk askerlerine cephe arkasından saldırmış ve 14.000 Türk askerinin şehit olmasına, bir çok askerin yaralanmasına sebep olmuştur.
Arap ihaneti ile esir düşen 15.000 Türk askerinin gözleri asit kuyularında kör edilerek eziyet edilmişti.

Kardeş Filistin ha.. !
Yıl 1916…
Filistin bayrağı, Filistin halkını temsil etmek için kullanılan bayraktır…
İlk olarak Şerif Hüseyin tarafından 1916 yılında Osmanlı Devleti’ne karşı başlatılan Arap ayaklanmasının sembolü olarak dört renkli, “siyah, beyaz, yeşil ve kırmızı” renklerden oluşan bir bayrak tasarlanır…

En üstteki siyah yatay çizgi, Abbasiler’i;
Ortadaki yeşil renk Şii Fatımiler’i;
Alttaki beyaz renk Emeviler’i temsil eder…
Kırmızı üçgen ise 1916 yılında Osmanlı Devleti’ne isyan eden Şerif Hüseyin’in kabilesi Haşimoğulları’nı, temsil etmekte olup, Araplar’ın Osmanlı Devletine karşı bağımsızlığı için dökülen kanı temsil eder.

Yıl 1917…
Filistinli Araplar İngiliz Lawrance ile bir oluyor ve tarihe AKABE BASKINI olarak geçecek ihanete imza atıyorlardı.
Akabe’deki tüm Türk askerleri katledilmiştir.
Bugün Ürdün-Filistin arasındaki Wadi Rum çölünde, Lawrance Rölyefi ile Lawrance’ı dağlara taşlara kazımışlardır.
Aynı yıl yani 1917’de Kudüs Filistinliler tarafından İngilizlere teslim ediliyor!
Bunla da kalmıyor İngiliz General Edmund Allenby Kudüs’e girerken Filistinli Araplar tarafından “El-Nebi” yani peygamber olarak karşılanıyor…

Türkiye Cumhuriyetinde bizzat benim şahit olduklarımı da yazayım…;

Yıl 1978… Filistin Kurtuluş Örgütü FKÖ, Türkiye’deki terör örgütü PKK’ya kucak açıyor, PKK ile birlikte Türkiye aleyhine faaliyetlere başlıyor…

Yıl 1979…
Ankara’da bulunan Mısır Büyükelçiliği Filistinliler tarafından basılıyor bir polisimiz ve bir bekçimiz şehit oluyor…

Yıl 1980…
Filistin Halk Kurtuluş Cephesi lideri George Habash, Lübnan’ın Sidon şehrindeki kamplarını ASALA terör örgütüne açıyor, Asala’nın diplomatlarımızı katlettiği eylemlerine bu Filistinli teröristler de DESTEK veriyor…

Kardeşe bak kardeşe, siz bu kardeşin ihanetini unutabilirsiniz!
Ben üniversite yıllarımda bunları düşüne düşüne yaşadım…

Yıl 1989…
Yaser Arafat, “Ermenistan’ın haklı davasını destekliyoruz” açıklamaları yapıyor…
Karabağ işgaline ve Ermeni katliamlarına destek veriyor…
Kardeşin ihaneti bitmiyor…

Yıl 1993
Filistinli Araplar, Mesud Barzani’nin “Bağımsız Kürdistan” fikrine de destek oluyor…
Adamlar Türk milletine ihanete doymuyor…

Yıl 2002…
Binbaşı Cengiz Toytunç, Batı Şeria’da Barış gücünde görevliyken aracı durdularak şehit ediliyor…

Yıl 2009…
Filistin Devlet Başkanı Mahmut Abbas, Kıbrıs’ta Türklerin işgalci olduklarını, Rumların tüm tezlerini desteklediklerini dünyaya açıklıyor…
Siz Filistin için ağlarken, Anadolu da, Filistinlinin sırtından hançerledikleri Türklerin anası ağlıyor…

Yahu sizin gözünüzdeki bu perde nasıl kalkacak!

Bitmedi…
İhanetin dahası var devamm…
Yıl 2012…
Filistin Devleti, AL NAKBA KUPASI adı altında bir organizasyon düzenliyor ve sözde Kürdistan takımını da davet edip, Kürdistan Futbol takımı ile maç yapıyor…
İyi seyirler futbol severler. Bundan doğal ne olabilir değil mi?

Yıl 2019…
Türkiye’nin Suriye’de başlattığı “BARIŞ PINARI HAREKÂTI” için Filistin’in de içinde olduğu “Arap Birliği” kınama mesajı yayınladı.
Tabi bunu da duymadınız…

Yıl 2020…
Filistin, Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki hak iddialarına karşı olarak kurulan Doğu Akdeniz Gaz Forumuna üye oluyor. (Eastern Mediterranean Gas Forum-EMGF)
Yunanistan, Mısır, Kıbrıs Rum kesimi ve İsrail ile birlikte Türkiye’nin Mavi Vatan tezine karşı cephe alıyor…
Siz Filistin için ağlamaya devam edin…

Aynı yıl yani 2020’de
Filistin, Çin’in Uygur Türkleri’ne yaptığı soykırımı destekliyor ve Çin’in Uygur Türkleri politikasına destek verdiğini söylüyor…
Siz ümmet kardeşleriniz için ağlarken, onlar Türk Milletinin evlatlarının katline onay veriyordu…

Bugün güzel ülkemin güzel sokaklarında bu milletin üzerinde Türk kanının da temsil edildiği Filistin bayrağını şahlandıran bir kesim var.
Onların amaçları nedir bilmiyorum ama, Türkiye’de; İtalyan, Alman, İngiliz şirketleri adı altında İsrail tarafından binlerce dönüm tarım arazisinin satın alındığını herkes biliyor…

Tıpkı vakti zamanında Filistinli Arap şeyhlerin topraklarını sattıkları gibi bizler de topraklarımızı maalesef ecnebilere sattık, satmaya da devam ediyoruz !..

400.000 dolar veren herkes Türk vatandaşı olabiliyor…

Filistinleşiyoruz, ruhunuz duymuyor!
Çocuklarınız sizi nasıl yâdedecek ben biliyorum da siz bilmiyorsunuz!

Evinizi, toprağınızı, yerinizi yurdunuzu yabancılara satarken Filistinliler gibi siz de hatıra fotoğrafı çektirmeyi unutmayın!
Belki sizin de vakti zamanında İsraillilere toprak satarken çekilen Filistinliler gibi bir fotoğrafınız tarihe geçer…
Sizinde torunlarınız bugünkü Filistinli çocuklar gibi enkaz altından kurtulmayı beklerken dedelerinin tarihi olaylardan ders çıkarmayışının bedelini öder…

Ey Türk Milleti.
UYAN, TİTRE ve KENDİNE DÖN.
Benim Filistin diye bir davam yoktur.
{Tarihçi Prof. Dr. İlber Ortaylı}

#Türk #Türkler #Arap #Araplar
#Filistin #BilgiGüçtür

Arap ihaneti
https://www.facebook.com/share/v/1DYYA2HqZr/
.

Çanakkale’de karşımıza dikilen Kemal’in katı bir disiplini, savaş için yaratılmış fanatik bir cesareti, delici çelik-gri gözleri ve açık saçları olan bu yalın genç asker, Kemal, Turan ovalarının BozKurt türüydü, ve bu hasletleri onu kendiliğinden eyleme geçirdi. Bizim Atalarımız olan Anzakları durdurmak için oradaydı.

Eğer O, o kadar etkili eylemlerde bulunmasaydı Anzaklar bozguna uğramayacaktı.

Savaş Bakanı Enver Paşa tarafından önemsenmeyen ve ötelenen bu subayı Alman komutanı Liman von Sanders kısa sürede kalitesinden fark etti.

Mustafa Kemal, çıkarma sabahı saha manevraları için 57. Alayını toplamış talim yapıyordu. 25 Nisan sabahı 5.30’da çıkarma haberini duyan Kemal görev alanı dışında ve aldığı emirlere aykırı olmasına rağmen insiyatif kullanıp olaya müdahil oldu ve ölümüne bir taburla ve zaten bölünmüş 57. Alayı ile yola çıktı ve 971 nolu tepede çıkarmaya karşı koydu.

İşin garibi, Arı Burnuna daha önce hiç gitmemişti, ancak askeri içgüdüleri ona 971 Nolu tepenin korunması gerektiğini söyledi ve o harekete geçti.

İlk sabah saat 8’e kadar inen 8000 Anzak’a karşı sadece 500 Türk vardı, ama saat 1’e kadar Kemal’in güçleri dağ sırtlardaydı.

Çelik kadar soğukkanlı olan Kemal, Anzaklara karşı direnmek için 9. Bölgeden bir alay daha getirdi.

Avustralyalılar bu nedenle 19. Türk Tümeni ve yukarıdaki yüksekliklerde bir başka alayla savaşmak zorunda kaldılar.

Kaderin onlara karşı en iyi Türk subayını göndermesi zordu, üstlerindeki sırtlara sıkıca oturması 2 kat zor. Kemal’in karargâhı tepenin birkaç metre altında bir dakikalık yürüyüşle tüm istila hattını görebilir konumdaydı.

Anzaklar ilk gece Birdwood’un sıkışık karargahında bir toplantı düzenledi ve o sonsuz gece boyunca Anzak’lara ‘dışarı çıkması ve saldırması emredildi. Bir bakıma olaylar artık onları destekliyordu. Yoğun bir taarruzdu. Kemal’in güçleri direndi. Püskürttü.

Kemal’in adamları ertesi sabah karşı saldırı için çok yorulmuştu ve takviyeleri yoktu, çünkü Kemal Helies’de daha büyük bir zorluğun karşılandığını fark etti ve bu yüzden yardım istemedi.

Bununla birlikte, 27 Nisan sabahı mevcut askerleriyle genel bir saldırı başlattı, ancak Anzak hattı tutunmayı başardı. Takviyeli, adamlarıyla Cumartesi günü yine yeniden saldırdı, ama tekrar tekrar geri püskürtüldü.

Şimdilik imkânın geçtiğini anlayan Kemal, vazgeçti. Önümüzdeki birkaç ay boyunca sabit savunma savaşına devam etti ama firsat kolluyordu , Ağustos’ta bu sefer beklediği fırsat gelmisti.

Sari Bair’e karşı büyük bir İngiliz saldırısı plânlandı, çünkü herkes Sari Bair’in düşmesinin muhtemelen Boğazların düşmesi anlamına geleceğini biliyordu ve karşılarında yine Kemal vardı.

Derhal Ağustos ayındaki ana saldırımızı karşıladı, ancak tehlikeyi fark ederek Suvla ve Anzak arasında bir kama harekâtı kullanma imkânını algılayarak, kuzeyden aşağı indi, Türk moralini restore etti, toparladı, aceleyle en tehlikeli peional keşfini yaptı ve 9 Ağustos’ta Chunuk Baire amansızca saldırdı ve ertesi gün yine saldırdı. Müthiş darbeler aldı, ama vazgeçmedi.

Ezici kayıplara rağmen, Türkler işgalcileri yükseklikten aşağı indirdi ve son umutlarını da hayal kırıklığına uğrattılar.

Birkaç saat boyunca Avustralyalılar aslında Chunuk Bair’in zirvesine sahiptiler, ancak büyük ölçüde Suvla cephesinde karşılaşılan zorluklar nedeniyle geri döndüler; ve o şans bir daha asla gelmedi.

Kemal, Ağustos ayında, Türkler için Sari Bair’in ana sırtını kazandı ve böylelikle askeri açıdan Savaşı sona erdirdi. Böylece, 35 yaşındaki bu albay 3 muharebeyide doğrudan ve hayati derecede etkiledi: İniş sabahı Anzak’ta, Suvla’da ve yine 10 Ağustos’ta Anzak’ta.

İngiliz Resmi Savaş Tarihçisi haklı olarak şöyle diyor: ‘Tarihte nadiren tek bir bölük komutanının bireysel girişimleri ile üç kez ayrı ayrı hem muharebenin hem savaşın hemde ulusun kaderi üzerinde bu kadar derin etki yapmıştır.

Çanakkale’den sonra Kemal’i yıpratma amaçlı istanbul’daki yozlaşmış rakipleri oyunlar sonucu, onu hem umutsuz hem kaybedilmiş kafkasya cephelerine, dağılmış orduların başında Suriye’ye falan yolladılar. Ve en sonunda yenilen teslim olan Osmanlı’nın ardından olmayan orduların başına Anadolu’ya gitti.

Kemal buradada hem akut böbrek rahatsızlığıyla, hem yoklukla, hem sıtmayla hem muhaliflerle, hem akciğerine batan kırık kaburgayla ayakta kalmayı ve imkânsızı başardı.

Anadoluyu düşmanlarından temizleyen Bozkurt şimdi ülkesinin tek adamı ve ulusunu tam anlamıyla yoktan var etti.

Bu bütün dünya tarihinin en büyük tarih anlatılarından biridir.

《Sidney Üniversitesi yayını》

Kurtuluş Savaşı sırasında Kürt Mustafa Paşa, Mustafa Kemal’in idam edilmesi emrini vermiş,
Nasturi İsyanı’nı bastırmakla görevli birlikten Fırka komutanı ——Kürt İhsan Nuri, —-Vanlı Kürt Rasim, —-Kürt Tevfik Cemal ve Teğmen Kürt Ali Rıza, isyan sırasında 270 askerle birlikte Kürt isyancılarının tarafına geçmiş, —-Damat Ferit, Kürdistan Teali Cemiyeti ile görüşerek onlara özerklik karşılığında ———Mustafa Kemal’e karşı savaşmayı teklif ederek Yüksek Komiser ——De Robeck ile görüşüp 15 bin kişilik bir Kürt ordusu kurulmasını ve Kürtleri Mustafa Kemal’e saldırtmayı planlamış

ve Ali Galip Olayı böylece yaşanmıştır. Sivas Kongresi’ne giden Mustafa Kemal’e Kürtler suikast düzenlemiştir.

Kürtler aynı zamanda Yunanlılarla da temas halindedir. Amasya’da Yunan temsilcisi ile görüşün Kürtler,

Yunanlılara Türk ordusunda ele geçirilen Kürt esirlere iyi davranılmasını ve bu esirlerin Türk ordusuna karşı kullanılmasını önerir. Teklif kabul edilir ve esir Kürtler Yunan ordusunun hizmetine girerler.

Kürt-Yunan işbirliğinin en büyük sonucu ise KOÇGIRI İsyanı’dır.

Yunan ordusu büyük ilerleyişe geçmeden hemen önce Kürtler isyan eder. Yunan ordusu Bursa’ya doğru ilerlerken Kürtler Sivas’a doğru yürümeye başlar.

Amerikan Askeri Ateşesi durumu şöyle rapor eder:

“… Yunanlılar önemli bir zafer kazanırlarsa Kürt isyanı Türkiye’nin arkasını ciddi bir şekilde tehdit edebilir. Ancak Batıdaki savaş Türklerin lehine gelişirse, Türkler, ellerindeki yarım düzine yetenekli liderden biriyle Kürt sorununa son verebilir.

İngilizler kuşkusuz bu durumu bilmektedirler. Gene de Kürt sorunu ile meşgul olduğu sürece Mustafa Kemal’in Musul’a el koyamayacağını düşünmektedirler. Dolayısıyla Kürt akımına yardımcı olmaktadırlar.”

Koçgiri İsyanı’nın başlangıç tarihi sadece Yunan ilerleyişine değil aynı zamanda Londra ve San Remo Konferansları’na da denk gelir. Ankara Hükümeti böylece sıkıştırılmaktadır.

Koçgiri İsyanı’nın liderlerinden Baytar Nuri isyan programını şu şekilde açıklar:

“İlk önce Dersim’de Kürt istiklali ilan edilecek, Hozat’a Kürdistan bayrağı çekilecek, Kürt milli kuvveti Erzincan, Elazığ ve Malatya istikametlerinden Sivas’a doğru hareket ederek Ankara Hükümeti’nden Kürdistan istiklalinin tanınmasını isteyecekti. Türkler bu isteği kabul edeceklerdi. Çünkü isteğimiz silah kuvvetiyle desteklenmiş olacaktı.”

Ayaklanma büyür ve isyancılar Ankara Hükümeti’ne bir muhtıra yollarlar. Telgraf yoluyla iletilen muhtıra şu maddelerden oluşmaktadır:

1-İstanbul Hükümeti’nce kabul edilen Kürdistan özerkliğinin Ankara Hükümeti’nce de tanınıp tanınmayacağının açıklanması

2-Kürdistan özerk yönetimi konusunda Mustafa Kemal hükümetinin ivedi yanıt vermesi

3-Elazığ, Malatya, Sivas ve Erzincan cezaevlerindeki Kürtlerin hemen salıverilmesi

4-Kürt çoğunluğu bulunan illerden Türk memurlarının çekilmesi

5-Koçgiri yöresine gönderilen birliklerin geri alınması.”

Kürtler bununla da kalmaz, 25 Kasım 1920 tarihinde Batı Dersim Aşiretleri reisleri adına TBMM’ye şu şekilde başvurur:

“Sevr Antlaşması gereğince Diyarbakır, Elazığ, Van ve Bitlis illerinde bağımsız bir Kürdistan kurulması gerekiyor. Bu nedenle bu oluşturulmalıdır. Yoksa, bu hakkı silah zoruyla almaya mecbur kalacağımızı beyan ederiz.”

Yunanlar Bursa’ya Kürtler Sivas’a saldırıyor

Ankara Hükümeti, Yunanların Bursa’yı ele geçirmesine rağmen Kürtlere karşı geri adım atmaz. Merkez Ordusu Komutanı Nurettin Paşa isyanı bastırmak için bir plan hazırlar. Topal Osman komutasındaki Giresun alayı da Nurettin Paşa’nın emrine verilir. Türk Ordusu 11 Nisan 1921 günü Kürtlerin üzerine yürüyüş başlatır. 45 bin kişilik Kürt milisleri ile çarpışmalar 3 ay sürer. 17 Haziran 1921 günü isyancılar teslim alınır.

Koçgiri isyanının bastırılmasından sonra BMM’deki Kürt milletvekilleri Ordu Komutanı Nurettin Paşa’nın halka zulmettiği, gereksiz yere kan döktüğü gerekçesiyle olağanüstü ve gizli bir oturum talep ederler. Kürtler isyanı bastıran Nurettin Paşa’nın kellesini istemektedir.

Mustafa Kemal daha sonra Nutuk’ta olayı şöyle anlatır:

“Nurettin Paşa merkez bölgesinde bir yıla yakın bu görevi yaptı ama yetkisi dışında kimi yurttaşların haklarına el uzatıyor diye milletvetkillerinin yakınmaları ve İçişleri Bakanlığı’na soru yöneltmeleri,

Bakanlığın da yakınmaları yerinde görmesi üzerine Meclis’in isteğiyle Kasım 1921 başlarında görevden çıkarıldı.

Meclis, Nurettin Paşa’nın yargılanmasına da karar verdi. Bu iş, benimle Bakanlar Kurulu arasında bir sorun çıkmasına da yol açtı. Ben, Nurettin Paşa’ya uygulanmak istenen işlemi kabul etmedim. Fevzi Paşa Hazretleri de benim görüşüme katıldı. İkimizle, Bakanlar Kurulu arasında çıkan anlaşmazlık Meclisçe bir çözüme bağlandı.

Meclis’te Nurettin Paşa’yı savundum, kendisini ağır bir işleme uğramaktan kurtardım.”

Görüldüğü gibi Mustafa Kemal Paşa, sadece Kürt isyanını bastırmakla kalmamış, isyanı bastıran komutanı da sonuna kadar savunmuştur.

Mustafa Kemal’in, Meclis’te tek kalması ise son derece öğreticidir.
Gerçekten de Birinci Meclis’te, Mustafa Kemal Paşa, Şeriatçılara ve Kürtçülere karşı tek başına kalmaktadır.
Ama tek kalmak pahasına kendi komutanını savunmuştur!

Türk Genel Kurmay Başkanlığı da bu isyanı şu şekilde değerlendirmektedir:

“Siyasi bakımdan büyük bir önem taşıyan bu harekat dolayısıyla, Kürt bağımsızlık davasının ilk basamağının Koçgiri olayları ile kurulmak istendiği, bu dış etkilerin en açık ve kesin delilidir.”

Bu değerlendirmeden de anlaşılacağı gibi, olay münferit bir isyan değil, bir davanın ilk adımıdır!

Ardından gelecek olan Kürt isyanları da bunu kanıtlayacaktır. Nitekim isyanın liderleri de olayı böyle değerlendirmektedir:

“Koçgiri, Kürt İstiklal Savaşı’nın bir merhalesidir, onunla bir meydan muharebesi kaybettik, fakat harp bitmedi. Biz son zaferi kazanacağız.”

Görüldüğü üzere, daha Sivas Kongresi’nin toplanma hazırlıklarından başlanarak Kürtler, Kurtuluş Savaşı için çalışmamış, tam tersine hep Kurtuluş Savaşı’na karşı savaşmışlardır. Koçgiri ayaklanması bunun en büyük kanıtlarından sadece biridir.

Atatürk, “Türkiye Türklerindir!” ve “Ne Mutlu Türk’üm Diyene!” özdeyişlerini boşuna söylememiştir.

Hatay gündemdeyken bazı gerçekleri konuşmamız gerekiyor.
Suriyeli çocuk anneler ve doğumlarını…

Hatay’daki sınır hastanesinden iki doğum paylaşacağım.
Biri 14 bir diğeri de 15 yaşında…

Bu gibi bir çok doğum hadisesi yaşanıyor.

Hatay’da yaşayan bir hemşiremiz anlatıyor. Gelin kendisinden dinleyelim:

“Merhaba Batuhan Bey araştırmalarınızı inceliyorum, sizi takip ediyorum, lütfen bir şekilde bizim de sesimiz olun. Hatay savaşılmadan kaybediliyor. Burada sağlık personeliyim.

Arapça öğrenmemiz konusunda sürekli bir baskı görüyoruz. Gelen Suriyeli hastalar bize tepki gösteriyor Arapça bilmediğimiz için. Bir de Suriyeli doktorlarımız var. Onlar da bizi hor görüyor. Her 10 doğumun 8’i Suriyeli. Erkeklerin 4-5 tane eşleri var.

13 yaşında kız çocukları hamile. Ayrıca iki ay içerisinde bir ismin 2 ayrı yerde doğum yaptığını belirledik ama bakanlıktan herhangi bir yaptırım haberi almadık. Gaziantep’te kimliksiz bir yakınına kendi kimliği ile doğum yatışı yaptırmış. Gerçekten artık nefes alamıyoruz burada.

Araştırılmıyor, kimse bilmiyor burada yaşananları. Daha dün bir adamın 26 ncı çocuğunun doğumunu yaptırdım ve 4 eşi var. Ben, bunlara dur densin istiyorum, lütfen…”

Hatay sorunu burada bitmiyor. Belediye Başkanı Suriyeli doğumlarını gündeme getirdi diye soruşturma geçiriyor.

Hatay’a Suriyelileri profesyonel bir nizamla yerleştirenler sessizliğini koruyor. Hatayla ilgili Suriye ciddi propagandalar yapılıyor. Sosyal medya hesaplarından “Hatay’ı alacağız” diye Türkçe paylaşımlar yapılırken, binlerce beğeni geliyor. Bir örneğin, 2 bine yakın beğenisi var.

Hatay ile ilgili bir başka okuyucumuzun anlattıklarına kulak vermenizi istiyorum:

“Batuhan Abi, selam HATAY/ANTAKYA’dan yazmaktayım, lütfen Hatay’da ki istilanın sesi ol. Suriyeli artışı aşırı fazlalaştı duvarlarda, parklarda Arapça “Hatay bizim” yazıları yazılıyor.

Parklarda bulunan sözde sığınmacı “Erkek”ler kilim serip bebeğini, çocuğunu oynatan Türk anneleri izliyor. Yaşamakta olduğum mahallenin parkına artık Türk gelemiyor.

Diğer bir yandan aşırı doğum var. Yolda bir Suriyeli kadının yanında 4 -5 bebek kesinlikle bulunuyor.

Hastanelerde Suriyeli sayısı o kadar yoğun ki sürekli kavga çıkıyor. Genç Suriyeli erkekler bellerinde silah, bıçak, satır, vb. şeylerle gezmekte ve taşımaktan çekinmiyor, parklarda bunları çıkarıp pozlar veriyorlar.

Azınlık biziz Hatay’da, biz Türkler kendi vatanımızda, şehrimizde azınlık kaldık. Örneğin; şu duvarda Arapça ‘Hatay bizimdir’ yazıyordu, belediyeye şikayet edince kazıdılar.”

Hatay’dan gelen mesajların ardı arkası kesilmiyor.

Bir başka vatandaşımız anlatıyor:

“Geçen yaz Eğitim Araştırma Hastanesi’nde işim olmuştu, 17 yaşında Suriyeli bir kadının beşinci çocuğunu doğurduğuna bizzat tanıklık ettim ve eşi de 40 yaş üstüydü. Annem 70 yaşında onlara tercümanlık yapıyor; -‘Buralar bizim, en sonunda siz gideceksiniz’ diyorlar.”

Hatay sınırında yaşayan bir başka vatandaşımızla görüştüğümde ise çok çarpıcı detayları paylaştı. Kendisinden dinleyelim:

“Eşim Hataylı, ağır bir hastalığa yakalandı. Son zamanlarını iyi geçirsin diye memleketi Hatay’a getirdim. Köy evimiz tam sınırda…
Kocaman bir duvar var üstü dikenli telli. Bayağıdır var bu duvar.
3 ay önce bir daha tel duvar çektiler ortada bizi koruyan asker kulübeleri var, 50 metrede bir kulübe var
Bütün bunlara rağmen mülteciler akın akın geçiyor.
Sınır köylerinin çoğunda insan kaçakçılığı yapılıyor.
Gelenlerin çoğu erkek. Adam başı 1.000 dolar alıyor kaçakçılar. Bu işi yapanlar tam bir vatan haini.
İnanın, bu beton ve tel duvar olmasına, tüm engellemelere rağmen binlercesi geçiyor veya geçiriliyor. Şehrimiz göz göre göre elden gidiyor.”

Hatay’daki tablo son derece ağır, orada yaşayan vatandaşlarımızı dinlediğimiz zaman üzülmemek, hayıflanmamak mümkün değil.
Yabancılaşma o kadar hızlı tesir ediyor ki bazı ticarethanelerde, sokaklarda Türkçe’ye rastlayamıyorsunuz.
Gerçekler gün gibi ortada. Sözde mülteci dernekleri, kadın dernekleri, siyasi erkler ve fonlananlar Hatay’da çocuk anneleri göstermek istemiyor.
Vatandaşların sesini duyurmuyor.

Kriz sandığımızın ötesinde. Hatay’ı savaşmadan kaybediyoruz.

Çınar Beker:
Bolca paylaşalım, uyuyanları uyandıralım.
Ahmet Anlaş sayfasından…

Velevki Türk Ordusunda değil, başka bir ülkenin ordusunda olsaydık bugün çoğumuz generaldik. Nokta.

      HAKAN FİDAN VE ASTSUBAY HAZIRLAMA OKULLARI…
(Eski yazıma olan yoğun ilgi ve sorulardan dolayı eklemeler yapılarak yeniden yayınlanmıştır.)

Televizyonun birinde Dışişleri Bakanı Hakan Fidan konuşuluyor. O sırada ekranda bir alt yazı çıkıyor. Yazı; “ASTSUBAYLIKTAN DIŞİŞLERİ BAKANLIĞINA” yazıyor. Moderatör hemen yazıya müdahale ediyor. “Arkadaşlar alt yazıyı *MİT MÜSTEŞARLIĞI’ndan DIŞİŞLERİ BAKANLIĞINA* olarak değiştirelim” Tabi yazı hemen değişiyor.

22 yıldan fazla büyük çoğunluğu Astsubay Hazırlama Okulları olmak üzere Askeri Lise, Kara Harp Okulu, GATA Tıp Fakültesi ve GATA Hemşirelik Yüksek Okullarında okuyan; benim hesabıma göre yaklaşık 7-8 bin öğrencinin TC İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük derslerine girdim.

Hakan Fidan’ın Astsubay Hazırlama okulu mezunu biri olduğunu duymuştum. Hangi Astsubay Okulundan mezun diye biyografisine baktığımda gördüm ki, her yerde eğitim hayatını Bilkent’ten başlatıp, ABD de devam ettirmişler. Astsubay Okulunda aldığı eğitimi yazmamışlar.

Astsubay okullarında uzun zaman görev yapan subay bir öğretmen olarak üzüldüm. Herhalde Hakan Fidan’ın Astsubay Hazırlama Okulun’dan mezun olduğunu yazınca imajına zarar geleceğini düşünmüşlerdi.

Falan meşhur kişi falan İmam Hatipten, falan meşhur kişi falan liseden, falan meşhur kişi falan kolejden mezun diye yazılırken, Fen lisesi üstünde eğitim veren Astsubay okulu mezunları böyle yüksek makamlara yakıştırılmamıştı.

Astsubay Hazırlama okulları ile ilgili bu düşünce son derece yanlıştı. Çünkü o dönemlerde görev yaptığım astsubay okullarında verilen eğitim ve öğretmen kadrosu Türkiye’nin en meşhur okulları ile yarışır durumdaydı.

Askeri Liseler hariç Türkiyedeki hiçbir okulda; dersler dışında yıl sonu resim, ebru gibi sergiler, yılda 1-2 kez tiyatro gösterileri, en az 8-10 branşta faal çalışan spor takımları, yıl sonu spor karşılaşmaları, bilgi yarışmaları, öğrencilerin yarıdan fazlasının katıldığı düzenli eğitsel kol çalışmaları, her türlü imkânın olduğu fen laboratuarları, Yabancıdil laboratuarları vs. vs. yoktur. Ama Hazırlama okullarında bunlar vardı.

Ben her türlü iddiaya varım. Türkiye’de bu imkân ve faaliyetlerle ve böyle kadrolarla eğitim yapan hiçbir sivil bir okul dün de yoktu, bugün de yoktur.

Benim kızım Türkiyenin en başarılı okulu olan Ank. Atatürk Anadolu lisesinden mezun oldu. O okulda her yıl yılsonu üniversite sonuçları açıklanınca okulun bir yüzüne başarı listesi asılır. Okulun % 95 inin yarısı Tıp diğer yarısı da Mühendisik fakültelerini kazanır. Ama ben şahitim, okula Türkiye’nin en başarılı öğrencileri gelir, 11 ve 12. sınıflar sadece test çözer ve dershaneye giderler. Yılsonu da duvara başarılı olan öğenci listesi asılır.

Birincisi bu eğitim değil öğretim başarısıdır.   İkincisi bu başarı okulun değil öğrencinin ve velilerin başarısıdır. Eğitim öğrencinin kişiliğini, karekterini, duygularını ve düşüncelerini değiştirir, vatan ve millet sevgisi kazandırır, öğretim ise sadece bilgi verir. Öğretimi iyi olan çocuk bütün sınavlarda başarılı olur ama otobüste yaşlılara yer vermeyi düşünmez.

Hazırlama Okullarına gelen öğrencilerin eğitim ve başarı seviyesi düşüktü. Ama bunun nedeni öğrenciler değil, eğitimde fırsat eşitliği olmamasıydı.

Bir kısım öğrenci doğru düzgün eğitim almadan, dershane ve özel hoca görmeden köyünden kasabasından çıkıp gelmişti. Bunların içinde çok zeki ve yetenekli çocuklar vardı. Ama imkânları ve yol gösterenleri yoktu.

Hatta bir astsubay okulu mülakatında öğrenciye; “Niye bu okula girmek istiyorsun?” diye sorduğumda bana; “Subay olmak için” diye cevap vermişti. Yani çocuk daha hangi okula girdiğini bile bilmiyordu. Yani elinden tutan biri olmamıştı.

Astsubaylarda da kaynak çoktur. Uzmanlıktan geçenler, erbaşlıktan geçenler, sivil liselerden gelenler falan. Ama Astsubay Hazırlama Okulu mezunlarının aldıkları eğitim çok farklıdır.
Nasıl ki Boğaziçi, ODTÜ, İTÜ mezunu mühendisler ile diğer okul mezunu mühendisler arasında fark varsa Hazırlama okulu mezunu (çoğu) Astsubaylar ile diğer kaynaktan gelen (çoğu) Astsubaylar arasında fark vardır. Ama sistemsizlik nedeniyle hepsi aynı kefeye konulmuştur.

O dönemde Kuvvet denemek için Hazırlama okullarından bir kısım öğrenciyi Üniversite sınavına soktuğunda hepsi (çoğu sivil lise öğrencilerinin hayal bile edemeyeceği kadar) yüksek puanlar alınca, bir daha ki sınava çok az sayıda öğrenciyi sokarak ve onlara da çok kısıtlı tercihler yaptırmıştı. Daha sonra bir kısım başarılı öğrenci Askeri liselere gönderildi. Gidenler buralarda çok büyük başarılar yakalayınca buna son verdiler.

(Yanlış anlaşılmasın, ben şu an ki astsubayların nasıl yetiştiğini bilmiyorum. O nedenle 80’li-90’lı yıllardaki Hazırlama okullarından bahsediyorum. Ayrıca *müstesnalar kaideyi bozmaz* diye bir söz vardır. Bazıları bu anlatılanlara uymayabilir.)

TSK’lerinde belki de en yanlış şey meslekte ilerlemedir. Eğer başına bir şey gelmezse Astsubay okullarına giren öğrenciler yıllar sonra (bazıları subay ama çoğu) emekli Başçavuş, Askeri liseye giren öğrencilerde yıllar sonra (bazıları general ama çoğu) emekli Albay olurlar. O okullara girdikten sonra fazla bir gayret gerekmez.

Astsubay okullarında bir söz vardır; “Çalış çalış, olacağın Başçavuş.” O nedenle çoğu insan görev yaparken nasıl olsa bir şey değişmiyor diye fazla çaba sarf etmez. Eğer Astsubaylıktan Subaylığa geçiş fazla olsa ya da önlerine farklı bir hedef konulsa, o zaman çoğu astsubayın gerçek yeteneği ortaya çıkar.

Hazırlama mezunu astsubayların arasında sonradan Üniversite bitiren Y.lisans yapıp sonrasında akademik kariyer yapan Doç. ve Prof. olanlar, çok iyi dil bilen, çok yetenekli ve becerikli olan kişiler vardır. Hatta ben buradaki spor takımlarından profesyonel futbolcu olanları, mesleğini bırakıp sinemada sanat yönetmeni olanları biliyorum.

İddia ediyorum; hangi okullardan mezun olduğu belli olmayan, önündeki cama bakmadan konuşamayan, sırf politikacı olduğu için önünde eğilip, eli-eteği öpülenlerden daha bilgili, daha becerikli ve daha karakterli bir çok Hazırlama mezunu astsubayımız vardır. Ama mezun oldukları okullar o politikacıların okullarına göre küçümsenir ve adı dahi anılmaz.

Silahlı Kuvvetlerin tüm okullarında ve Genelkurmay’da (10 yıl) görev yapmış bir Subay olarak her zaman söylediğim bir şey vardır. Bilgi, karakter ve yetenek olarak yakından tanıdığım bazı astsubayları, bazı subay ve generallere değişmem.

Kimse insanları rütbelerinin büyüklüğü ile değerlendirmesin. Üzülerek söylüyorum ki; TSK’nın bu halde olması (özellikle 1980’den sonra) etkili ve yetkili yerlerde olan Komutanlarımız yüzündendir.
Komutanların eli ayağı olan astsubaylar hiçbir zaman TSK’da maddi ve manevi hak ettikleri değeri görmemişlerdir. Belki içlerinde erbaşlıktan gelenler olduğu için böyle düşünülmektedir ama bu problem SİLAHLI KUVVETLERİN AYIPIDIR.

Aynı şeyleri Askeri hemşireler içinde düşünüyorum. Onlar da sağlık sistemi içinde hak ettikleri değeri görmemektedirler. Onların içinde de hem lise mezunu hem de üniversite mezunu hemşireler vardır.

Biz zamanımız da bunları komutanlara anlatamadık ya da işlerine gelmediği için anlamamazlıktan geldiler, inşallah şimdiki komutanlar bu gerçeği görüp gerekli tedbirleri alırlar.

Astsubaylık mesleğinin hakkını veren tüm astsubaylarımızı saygı, sevgi ve şükranla anıyorum. Öğrencilerime de selamlarımı gönderiyorum.

Not-1: “Bazıları ve çoğunlukla” kelimeleri özellikle seçilmiştir. Hiçbir grubun tamamı için hiçbir zaman iyi yada kötü tabiri kullanamam. Her grubun içinde iyi ve kötüler ile başarılı ve başarısızlar olanlar vardır.

Not-2: Hakan Fidan’ı hiç tanımıyorum. Onun bu kadar hızlı yükselmesinde ve önemli makamlara gelmesinde siyasi ya da dini faktörler etkili olabilir. Ama en az onun kadar ya da ondan daha yetenekli ve bilgili astsubaylarımızın olduğuna eminim. Yeter ki, fırsat tanınsın.

Çağdaş ÖZCİVAN  (Eğitimci Subay)

Fatsa Sayaca İlkokulunda, Samandağ Lisesinde, Ünye Endüstri Meslek Lisesinde,  Ankara Eğitim Enstitüsünde,  Ankara Demetevler Lisesinde,  Aktepe Lisesinde,  Kurtuluş Ortaokulunda kadrolu olarak, Gazi Eğitim Enstitüsünde, Çankırı Eğitim Enstitüsünde ve Erzincan Eğitim Enstitüsünde geçici görevle öğretmenlik yaptı. İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanlığı’nda hukuk danışmanlığı görevinde bulundu.

Türkiye Öğretmenler Sendikasında şube başkanlığı, TÖB DER’de bölge temsilciliği yaptı. 1990’da Eğitim İş’in kurucuları arasında yer aldı. Bu sendikada 3 dönem Merkez Yönetim Kurulu üyeliği (Merkez Hukuk Sekreterliği) görevini sürdürdü. Eğitim~İş ve Eğit~Sen’in birleşmesiyle oluşan Eğitim~Sen’in kurucuları arasında yer aldı, bu sendikada Genel Sekreterlik yaptı. Başka kitle örgütlerinin organlarında görevler aldı.

Muhalif tutumundan ötürü 3 kez meslekten atıldı, mahkeme kararlarıyla görevine döndü. Açıkta kaldığı dönemde Hukuk Fakültesine girdi, avukat oldu.

Yayın işiyle uğraştı. Öğretmen Dünyası, Sendika ve 16 Mayıs dergileri ile Öğretmen Yayınlarının kurucularından. Bunların kiminde yöneticilik de yaptı.

Dergi ve gazetelere yazılar yazdı. Dil, halkbilim, hukuk ve gezi türlerinde kitapları yayımlandı.

Emekli ve Ankara’da yaşıyor.

Kitapları:

Yorgo Emmi (2002),

Var Çok Piroplam Apanti Çook – Gürcistan ve Azerbaycan İzlenimleri (2002),

Batı’ya Akan Zenginlik – İtalya, İsviçre, Almanya, Avusturya Gezi Notları (2004),

Beyaz Geceler Rusya Gezisi İzlenimleri (2004),

Nerde Akşam Orda Sabah Akdeniz Avrupası Gezi İzlenimleri (2006),

Çöl Gelini Suriye Gezisi Notları Ayhan Sarıhan (2009),

Düşe Kalka – Öğretmenlik Anıları (2009, 2017),

Alçak Ülke Hollanda Gezisi İzlenimleri (2011),

Kazıklı Voyvoda’nın Ülkesinde – Romanya Gezisi İzlenimleri (2011),

Barışmayacağız Affetmeyeceğiz (2012),   Tanrılar ve Dilenciler Diyarı Nepal – Hindistan İzlenimleri (2013),

Biz Bu Sendikayı Sokakta Bulmadık – Eğitim İş Anıları (2017),

Beyceli Öyküleri (2019),

İndim Seyran Ettim Acemistan’ı – İran Gezisi İzlenimleri (2019).

Not: İyi bir hukukçu da olan Avukat Ayhan SARIHAN, Arkaşları arasında DÜRÜSTLÜK TİMSALİ olarak tarif edilir. (AjansHaberal)

Niye Bulgara bile yenilecek hale geldi?
-1600’lü yıllarda Osmanlıda *Hızır peygamberin sağ olup olmadığı* tartışılırken;
Avrupa’da GUERİCHE ilk JENERATÖRü,
THOMAS SAVERY de ilk BUHARLI MAKİNEyi yaptı.
-1600’lü yıllarda Osmanlıda, İslamda olmadığı halde Hazreti peygambere saygı olsun diye “SALLALLAHU ALEYHİ VESELLEM” sallaması gerekip gerekmediği tartışılırken;
Avrupa’da PASCAL, ilk HESAP MAKİNESİni,
NEWTON, YERÇEKİMİ yasasını buldu.
-1700’lü yıllarda Osmanlıda Hz. peygamberin anne ve babasının mümin kabul edilip edilmeyeceği tartışılırken;
Avrupa’da NEWTON, ”Optik” adlı kitabını yayımladı.
VOLTA, ilk elektrik BATARYAsını yaptı.
– 1700’lü yıllarda Osmanlıda firavunun imanla ölüp ölmediği tartışılırken;
Avrupa’da J.WATT, uzun süreli çalışan BUHARLI makineyi yaptı;
MONTGOLFİER kardeşler ilk UÇAN BALON yolculuğunu gerçekleştirdi.
-Osmanlı bu yüzyıllarda Muhyiddin Arabî’nin Şeyh-i Ekber (BüyükŞeyh) kabul edilip edilmeyeceğini tartışırken;
1804’te Avrupa’da TREVİTHİCK, ray üzerinde giden ilk TRENi yaptı.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı kahve ve tütünün haram olup olmadığını tartışırken;
Avrupalı 1816’da STETOSKOPu (Kalp ve akciğer dinleme cihazı) bulmuş;
Amperle, elektrik akımını ölçen AMPERMETREyi yapmış,
FARADAY, elektromanyetik kuramları geliştirmişti.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı ezanı güzel sesle okumanın gerekli olup olmadığını tartışırken;
Avrupalı 1863’te Londra’da METRO denilen ilk yeraltı trenini yapmış.
PLANTE, 1859’da kurşunlu AKÜmülatörü,
GRAVES OTİS ise asansörü bulmuştu.
-Bu yüzyıllarda Osmanlı medresesi YEZİT’e lanet etmenin gerekip gerekmediğini tartışırken;
Batı’da COOKE ve WHEATSTONE ilk elektrikli TELGRAFı buldu.
-Kanuni’den sonra yozlaşmaya başlayan Osmanlı medresesi *Türbelerin ziyaret edilip edilmeyeceğini* tartışırken;
Batı’da LAVOİSİER 1781’de kimyaya NİCEL yöntemleri yerleştiriyor, KÜTLEnin korunumu YASAsını buluyordu.
-Bu tarihlerde Osmanlı medresesi, *Kandillerde toplu olarak namaz kılınıp kılınamayacağını* tartışırken;
Batı’da 1811’de AVOGADRO Birleşen Hacim Oranları YASAsı’nı buluyor ve kimyada yeni bir ÇIĞIR açıyordu.
-Beyinsizlerin elinde Yozlaşan ve gittikçe geriye giden medrese “Selamlaşırken eğilmeli mi?” gibi çok önemli bir soruya yanıt ararken;
Batı’da J.J.THOMSON ATOMun yapısındaki elektronları keşfediyordu.
-Osmanlı okyanuslara dayanıklı gemi yapamadı ve YOBAZLARa dayanıklı bir kafa yapısı geliştirecek FELSEFE oluşturamadı.
-Yani Osmanlıyı her şeyden önce, ama her şeyden önce FELSEFEDEN VE BİLİMDEN uzak kalarak, TASAVVUF ve TARİKATLARA SAPLANMAK yıktı. Arap ülkelerinden zorla alıp getirdiği HİLAFET yıktı. 100 senedir düzeltmeye çalışıyoruz.

HA GAYRET !!!